เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        เพื่อการเปิดร้าน‘ห้องเสื้อหลันเยว่’ เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเธอรื้อหน้าต่างด้านที่ติดถนนของร้านออกไปชั้นหนึ่งแต่ก็เก็บรักษาชั้นที่รื้อออกมาอย่างดี เพราะยังไงก็เป็นทรัพย์สินของบ้านเผิงเฟยถ้าทำให้เสียหายคงไม่ดี เดี๋ยวภายหลังต้องนำไปติดตั้งคืนให้เขา

        "ไม่เป็นไรหรอกหลันเยว่อยากทำอะไรก็ทำไปเลย ยังไงซะบ้านหลังนี้ก็จะเป็นของฉันในอนาคตอยากจะปรับปรุงให้เป็นยังไงก็ไม่เป็นไร ถ้าวันหนึ่งเธอไม่ได้ใช้บ้านหลังนี้แล้วฉันค่อยมาปรับปรุงใหม่ก็ยังได้"

        คำพูดนี้ทำให้หมี่หลันเยว่ซาบซึ้งจนพูดไม่ออก

        "ขอบคุณนะพี่เผิงเฟยฉันว่าระวังหน่อยก็ดี พี่ช่วยฉันมาเยอะแล้ว จะให้ของที่บ้านพี่ต้องเสียหายได้ยังไง"

        "ไม่ต้องซึ้งขนาดนั้นหรอกเธอก็เหมือนน้องสาวฉัน ฉันช่วยเธอก็สมควรแล้ว ยิ่งตอนนี้ฉันมีเงินเดือนด้วยซ้ำจะกลัวว่าเงินเล็กน้อยแค่นี้จะหาคืนไม่ได้หรือไง แค่ให้ร้านเธอขายดีเธออยากทำอะไรก็ทำ ฉันไม่ว่าอะไรทั้งนั้นแหละ"

        หลินเผิงเฟยตบไหล่เล็กๆ ของหมี่หลันเยว่เบาๆเขาไม่กล้าออกแรงมากนัก ถึงแม้ว่าหมี่หลันเยว่จะไม่ได้ผอมบางแต่ก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ควรจะเบามือหน่อยพอคิดถึงเงินเดือนที่หลันเยว่สัญญาไว้ หลินเผิงเฟยก็รู้สึกภูมิใจเล็กๆพี่ชายคนนี้ก็เป็นคนมีเงินเดือนแล้วนะ

        ตอนนี้หลินเผิงเฟยทำหน้าที่จัดซื้อของในร้านของหลันเยว่ไม่ว่าจะเป็นเข็ม ด้าย หรือผ้าต่างๆ เขาเป็นคนจัดการทั้งหมดเดิมทีงานนี้ตั้งใจจะให้เฉียนหย่งจิ้นทำเพราะหลิวเสี่ยวหว่านดูแลเรื่องการตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่คิดว่าเธอเป็นน้าของเฉียนหย่งจิ้นการติดต่อสื่อสารน่าจะสะดวก

        แต่หลันเยว่ได้ทำการประชาสัมพันธ์และเตรียมการต่างๆในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอพบว่าเฉียนหย่งจิ้นมีพรสวรรค์ในการติดต่อกับผู้คนอย่างไม่ธรรมดานี่แหละคือสุดยอดนักขาย ไม่ว่าจะเป็นคนประเภทไหน ชาย หญิง คนแก่ เด็ก ใจดี จู้จี้พูดจามีเหตุผล หรือหัวรั้น พอถึงมือเขาก็แทบจะจัดการได้หมด

        ดังนั้นหมี่หลันเยว่จึงมอบหมายให้เฉียนหย่งจิ้นทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์และขายหาวิธีเปิดตลาดเสื้อผ้า ทำให้ร้าน ‘ห้องเสื้อหลันเยว่’เป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วที่สุดในเมืองส่วนการจัดหาคนที่ตอนแรกตั้งใจจะให้เขาทำ ก็มอบหมายให้หลินเผิงเฟยทำแทนใช้คนให้ถูกกับงาน หลินเผิงเฟยพูดไม่เก่งเท่าเฉียนหย่งจิ้นแต่ละเอียดรอบคอบและมีความคิดในหัว

        ส่วนหมี่หลันหยางหมี่หลันเยว่ให้เขาดูแลจัดการร้านและโรงงานทั้งหมด ตำแหน่งก็คือผู้จัดการถ้ามีอะไรที่ไม่เหมาะสมทั้งในร้านและนอกร้าน หรือมองเห็นข้อผิดพลาดอะไรก็ให้รีบปรับปรุง หมี่หลันเยว่อยากให้โอกาสพี่ชายได้ฝึกฝนให้เขาได้เริ่มสัมผัสกับการบริหารจัดการตั้งแต่เนิ่นๆ

        แบบนี้ในอนาคตถ้าพี่ชายมีธุรกิจเป็นของตัวเองก็จะสามารถปรับตัวเข้ากับธุรกิจได้อย่างง่ายดายไม่ต้องมาเรียนรู้ใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ต้น เมื่อจัดการเรื่องคนเรียบร้อยหมี่หลันเยว่ก็มุ่งไปที่การตกแต่งร้านเธอต้องการให้ร้านของเธอแตกต่างจากร้านค้าของรัฐอย่างสิ้นเชิง

        อย่างแรกเธอหาเด็กผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งสวยงามคนหนึ่ง มาเป็นพนักงานขายในร้านของเธอสมัยนั้นเรียกว่าพนักงานบริการ นี่คือสิ่งที่เธอต้องออกแรงหา คนสวย รูปร่างดีพูดเก่ง แน่นอนว่าค่าจ้างก็ไม่น้อย หมี่หลันเยว่ยังเน้นย้ำให้เธอฝึกฝนเรื่องต่างๆเช่น การบริการด้วยรอยยิ้ม เป็นต้น

        ผู้หญิงคนนี้ชื่อ หลิวลี่ เป็นคนฉลาดมากจริงๆ แล้วไม่ต้องสอนอะไรมากนัก คนสมัยนี้ค่อนข้างซื่อๆ คนที่หยิ่งยโสโอหังมีน้อยการยิ้มให้ลูกค้า ไม่จำเป็นต้องเน้นย้ำเป็นพิเศษ แต่ในเรื่องการแนะนำสินค้าหมี่หลันเยว่สอนเธอไปเยอะมาก

        แล้วก็ตัดชุดให้เธอเป็นพิเศษเสื้อลายดอกไม้กับกางเกงขาม้า สวยจนพูดไม่ออกจริงๆแค่ยืนอยู่ในร้านก็เหมือนโฆษณาเคลื่อนที่แล้ว ถ้าเข้าไปประจบประแจงชมคุณอีกหน่อยคุณจะไม่ยอมควักเงินซื้อเสื้อผ้าได้ยังไง

        เมื่อมีนางแบบที่เป็นคนจริงๆ แล้วหมี่หลันเยว่ก็ปูพื้นหน้าต่างที่รื้อหน้าต่างชั้นในออกไปให้เรียบ แล้วตกแต่งง่ายๆจากนั้นก็ออกแบบหุ่นเสื้อผ้าสองตัว ตัวผู้ชายและผู้หญิง ต้องหล่อเหลาและสวยงามการหาหุ่นสองตัวนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

        เฉียนหย่งจิ้นวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอกสามวันกว่าจะได้หุ่นมา สิ่งนี้มีแต่ในตู้ของร้านค้าของรัฐ พวกเขาคงไม่ยอมยกตู้กระจกให้เฉียนหย่งจิ้นต้องขอความช่วยเหลือจากคนรู้จักซ้ำแล้วซ้ำอีกรื้อโกดังของร้านค้าของรัฐเหล่านั้น ไม่เพียงแต่เจอแม่พิมพ์แข็งๆยังเลือกตัวที่สวยๆ ออกมาสองตัว แน่นอนว่าราคาก็ต้องถึง

        ถึงแม้ว่าตู้กระจกยังมีช่องหน้าต่างอยู่บ้างแต่ในยุคนี้ก็โดดเด่นเกินพอแล้ว หมี่หลันเยว่ให้พวกเขาใส่เสื้อผ้าที่เธอออกแบบหุ่นคู่นี้พอตั้งออกมา ก็ทำให้ผู้ชายผู้หญิงในร้านต้องตะลึงถึงแม้จะเป็นคนช่วยใส่เสื้อผ้าให้พวกเขาเอง แต่ก็สวยเกินไปหน่อยไหม

        หุ่นผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวล้วนช่วงเอวคอดเล็กน้อย แต่เส้นสายสวยขึ้นเยอะ พอใส่กับกางเกงขาม้าสีน้ำเงินเข้มสะพายกระเป๋าสะพายข้างสีเดียวกับกางเกง หล่อเหลาเอาการความเป็นชายชาตรีพลุ่งพล่านออกมา

        ส่วนหุ่นผู้หญิงสวมเสื้อลายดอกไม้เข้ารูปช่วงอกด้านล่างก็มีจับจีบเล็กๆ ทำให้เห็นรูปร่างมากขึ้นใส่กับกางเกงขาม้าสีเบจอ่อน สะพายกระเป๋าผ้าสีขาวนวลปักดอกกุหลาบแดงดอกใหญ่ดูประณีตบรรจง

        "ไม่คิดเลยว่าเสื้อผ้าที่เราทำออกมาจะสวยได้ขนาดนี้"

        "หลิวเสี่ยวหว่าน" สังเกตหุ่นจากด้านหน้า ด้านหลัง และด้านข้าง รู้สึกทึ่งในฝีมือของตัวเอง

        "เสื้อผ้าที่พี่เสี่ยวหว่านทำออกมาสวยอยู่แล้วหลังจากนี้พี่จะได้เห็นคนหนุ่มสาวจำนวนมาก ใส่เสื้อผ้าที่พี่ทำ เดินตามท้องถนน"

        นี่คือคำชมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลิวเสี่ยวหว่านจินตนาการว่าฝีมือของตัวเองจะพบเห็นได้ทั่วไปนั่นจะเป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เสื้อผ้าที่ทันสมัยและเป็นที่นิยมที่สุดล้วนมาจากสองมืออันชำนาญของเธอ แค่คิดหลิวเสี่ยวหว่านก็ยิ้มจนตาหยี

        ส่วนการตกแต่งภายในร้านหมี่หลันเยว่ก็ใช้การออกแบบที่ทันสมัยมากมาย เช่น ใช้ชั้นวางของติดผนังภายในทำเป็นชั้นที่ไม่เท่ากัน แล้วพับเสื้อผ้าให้เป็นรูปทรงที่แตกต่างกันทำให้เห็นความแตกต่างของมันได้ในแวบแรก

        หรือใช้ราวแขวนเสื้อผ้าและเชือกเส้นเล็กๆสร้างภาพลักษณ์โดยรวมของการแต่งกาย แกว่งไปมาตรงหน้าผนังสีขาวบริสุทธิ์เสื้อเชิ้ตสีขาวของผู้หญิง ใส่กับกระเป๋าผ้าลายดอกไม้สะพายกับกางเกงขาม้าสีน้ำตาลเข้ม เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของผู้ชายใส่กับกระเป๋าผ้าสีเขียวทหาร สะพายกับกางเกงขาม้าสีเบจอ่อน ช่างดูดีจริง ๆ

        เดิมที หมี่หลันเยว่อยากจะติดกระจกทั้งผนังแต่ว่าราคาสูงเกินไป เธอรับไม่ไหว เลยต้องยกเลิกความคิดนี้ไปอย่างน่าเสียดายแต่เธอสาบานในใจว่า จะต้องทำผนังกระจกออกมาให้ได้เมื่อเปิดร้านต่อไป

        ส่วนโรงงานด้านหลัง ไม่ต้องตกแต่งอะไรมากนักในห้องโถงใหญ่มีจักรเย็บผ้าเรียงเป็นระเบียบ ข้างๆ ตั้งโต๊ะเล็กๆสำหรับวางผ้าที่ตัดแล้ว จักรเย็บผ้าเจ็ดตัวไม่ใช่จำนวนน้อย ห้องแทบจะเต็มไปหมดเพื่อประหยัดพื้นที่ โต๊ะตัวนี้จึงไม่ใหญ่ สร้างไว้แค่ตรงมุมห้อง พอใช้ได้

        โต๊ะตัดผ้าต้องใหญ่กว่านี้สร้างไว้ตรงพื้นที่ว่างในห้องเล็ก ส่วนผ้าและอุปกรณ์เสริมต่างๆ วางกองไว้บนเตียงตอนกลางคืนค่อยย้ายมาที่โต๊ะตัด ถึงจะลำบากหน่อย แต่ก็ช่วยไม่ได้ตอนกลางคืนเตียงนี้ต้องให้สาวๆ อย่างหลิวเสี่ยวหว่านนอน

        พวกเธอหกคนบ้านอยู่ในชนบทถึงจะไม่ไกลถึงขั้นเดินทางไกล แต่การกลับบ้านแต่ละครั้งก็ไม่ใกล้ต้องนั่งรถโดยสารประมาณชั่วโมงครึ่ง ยังไม่รวมเวลารอรถ ยิ่งไปกว่านั้นหลังเลิกงานทุกวัน กว่าจะถึงบ้านฟ้าก็มืดหมดแล้ว มีแต่ผู้หญิงไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้

        ดังนั้นในที่สุดจึงตัดสินใจให้พวกเธอพักอยู่ที่โรงร้าน แต่เรื่องนี้หมี่หลันเยว่ได้ติดต่อกับทางบ้านของพวกเธอผ่านทางหลิวเสี่ยวหว่านต้องได้รับอนุญาตจากผู้ใหญ่ที่บ้านก่อน ถึงจะมาทำงานที่นี่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้น หมี่หลันเยว่คงรับผิดชอบไม่ไหว

        ไม่คิดว่าไม่มีบ้านไหนปฏิเสธเลยพอลองคิดดูอีกที เด็กสมัยนี้เลี้ยงง่าย แต่ละบ้านก็ปล่อยปละละเลยอยู่แล้วยิ่งอันตรายภายนอกไม่มากเท่าในยุคหลัง เมื่อลูกสามารถหาเงินได้แถมยังมีคนดูแลเรื่องอาหารและที่พัก พ่อแม่เหล่านี้ไม่มีใครคิดในแง่ร้าย

        ยกเว้นพี่สาวคนนั้นที่วันแรกก็มาไม่ได้สุดท้ายแล้วก็ยังมาไม่ได้อยู่ดี หลิวเสี่ยวหว่านบอกว่าเธอมาไม่ได้เพราะน้องชายที่บ้านยังเล็กเกินไป ไม่มีใครช่วยเลี้ยง เธอเองก็เครียดแต่ก็ไม่มีทางเลือก ตอนที่ซื้อเครื่องจักร ยังเตรียมไว้ให้เธอหนึ่งเครื่องตอนนี้ก็กลายเป็นว่าเครื่องนั้นว่าง คงต้องหาคนใหม่มาแทนแล้วล่ะ

        หมี่หลันเยว่ต้องการขยายการผลิตเธอต้องการให้เสื้อผ้าในร้านของเธอมีครบทุกขนาดถึงแม้ว่าร้านของเธอจะสามารถสั่งตัดได้ถ้าลูกค้าถูกใจเสื้อผ้าแต่ไม่มีขนาดที่ต้องการ ก็สามารถจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าเพื่อสั่งตัดชุดได้ แต่ถ้าสามารถไม่ต้องให้ลูกค้ารอ ค้าขายแลกเปลี่ยนกันได้เลยก็จะมั่นคงกว่า

        และเธอยังคิดที่จะขายเสื้อผ้าของตัวเองไปยังอำเภอและเมืองใกล้เคียงถึงแม้ว่าความคิดนี้จะยังเร็วเกินไปหน่อย แต่ก็ต้องมีแนวคิดไว้ก่อนเตรียมพร้อมไว้ดีกว่าไม่เตรียมอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้นใครจะกล้ารับประกันว่าเสื้อผ้าของตัวเองจะขายดีไม่ได้ ถ้าเตรียมสินค้าไม่พอนั่นคงสนุกแน่

        ร้านและโรงงานจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเท่าที่หมี่หลันเยว่คิดได้ เธอก็ทำให้ถึงที่สุด ในด้านนี้หลินเผิงเฟยและพี่ชายหมี่หลันหยางช่วยไว้ได้มาก สิ่งที่ต้องกังวลต่อไปก็คือเรื่องภายนอกร้านหมี่หลันเยว่ไปที่โรงพิมพ์ เสียเงินพิมพ์ใบปลิวเล็กๆ กระดาษไม่ใหญ่ แต่ข้อความด้านในก็ชัดเจน

        ระบุชื่อร้าน เขียนรายการสินค้าที่ขายในร้านและข้อความประชาสัมพันธ์ว่าลูกค้าที่ซื้อของในช่วงสามวันแรก จะได้รับของขวัญเล็กๆน้อยๆ แน่นอนว่าต้องเขียนที่อยู่ให้ชัดเจนเรื่องภายนอกเหล่านี้เฉียนหย่งจิ้นออกแรงไปเยอะหน่อย และก็เหนื่อยจริงๆ

        เขาวิ่งวุ่นไปตามท้องถนนไม่ได้ต่อสู้คนเดียว ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่ไปด้วยกัน หมี่หลันหยางเมื่อยุ่งอยู่ในร้านเสร็จแล้ว ก็จะไปช่วยแจกใบปลิว ท้ายที่สุดแล้วคนที่กำลังช่วยอยู่ที่นั่นก็คือเพื่อนที่ดีของเขา ต้องร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน

        ผลลัพธ์ของการที่ทุกคนเหนื่อยแทบขาดใจ ก็คือในวันที่‘ห้องเสื้อหลันเยว่’ เปิดร้านอย่างยิ่งใหญ่ลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาในร้าน เกินความคาดหมายของพวกเขาหลิวเสี่ยวหว่านและเพื่อนๆ ไม่สามารถอยู่ในห้องโถงใหญ่เพื่อทำเสื้อผ้าได้อีกต่อไปพวกเธอลงกลอนประตูโรงงาน แล้วให้ลูกค้าทุกคนไปรวมกันที่หน้าร้าน