ระบบฝึกเทพ god training system

"แปลกจริง!"

" ทำไมเปลวแสงสีส้มถึงทำอะไรมันไม่ได้กัน!"

เทียนฉินหลบหลีกกรงเล็บอย่างยากลำบาก เขาทำได้เพียงปัดป้องด้วยดาบเพลิงสุริยาเพียงเท่านั้น พรางครุ่นคิดหาวิธีรับมือกับกรงเล็บสีดำนั้นอย่างเร่งด่วน

"ฮ่าๆ ทำไมไม่อวดดีต่อไปเล่าเ๽้าหน้าขาว!"

ชิวฟ่างหัวเราะอย่างเริงร่าที่เห็นเทียนฉินทำอะไรเขาไม่ได้เลย เขาเร่งพลังปราณบังคับกรงเล็บให้พุ่งเข้าใส่เทียนฉินอย่างต่อเนื่องโดยไม่คิดจะให้เทียนฉินหยุดพักสักนิดเลย

"หืม! หรือว่า!!"

เทียนฉินพลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา จากนั้น

จึงเหาะหลบหลีกกรงเล็บไปข้างหน้าก่อนวนกลับไปกลับมา ทำซ้ำแบบนั้นอยู่หลายรอบจนพอได้เห็นเค้าลางที่น่าสงสัยบางอย่าง จากนั้นจึงหยุดอยู่กลางท้องฟ้า หันมองหาร่างของชิวฟ่างพลางกล่าว

"คิดว่าค่ายกลกระจอกนี้จะจัดการข้าได้อย่างนั้นหรือ?

เทียนฉินเอ่ยหยั่งเชิง หวังว่าความคิดของเขาจะถูกต้อง

"โอ่ว! เ๯้ารู้จักค่ายกลด้วยรึ!"

"นับว่ายังพอมีความรู้ความสามารถอยู่บ้าง!"

"แต่ถึงรู้ว่าเป็๞ค่ายกลแล้วเ๯้าทำอะไรได้ ฮ่าๆ"

เทียนฉินเผลอยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ เขาเข้าใจถูกแล้วตอนนี้ตัวเขาได้ตกอยู่ในค่ายกลบางอย่างอยู่นี่เอง จึงไม่อาจทำอะไรกับชิวฟ่างได้เลย 

เทียนฉินเริ่มมองหาจุดเชื่อมต่อของค่ายกลนั้นทันที ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความสามารถทางด้านค่ายกลเลย แต่ใช่ว่าเทียนฉินจะไม่รู้จักโครงสร้างของมัน 

ค่ายกลทุกชนิดล้วนมีองค์ประกอบคล้ายคลึงกัน คือต้องมีแกนหลักหลายอันวางไว้ตามจุดต่างๆเพื่อเชื่อมโยงถึงกันจึงเกิดเป็๞ค่ายกลได้ เหมือนอย่างเช่นที่เทียนฉินได้เห็นตอนสี่นิกายใหญ่ใช้ธงทั้งสี่อันเพื่อเปิดค่ายกลของแดนลับแห่งนี้ 

"อยู่นี่เอง!"

เทียนฉินพลันสังเกตเห็นจุดแสงเล็กๆกระพริบอยู่มุมหนึ่ง จึงรีบเหาะไปทางนั้นแล้ววาดดาบเพลิงสุริยาเข้าใส่เต็มแรง

ตู้ม!

จุดที่ดาบเพลิงสุริยาฟาดไปโดนนั้นพลันปรากฎกระดูกสีขาวชิ้นหนึ่งลอยขึ้นมา บนตัวกระดูกล้วนเต็มไปด้วยอักขระสีดำแปลกตาเขียนทับซ้อนกันจนยุ่งเหยิง

เพียงไม่นานกระดูกสีขาวที่ลอยขึ้นมาก็เริ่มปรากฎรอยแตกร้าวก่อนแหลกสลายกลายเป็๞ผงฝุ่นปลิวหายไปตามสายลม

"นี่นะหรือค่ายกลที่เ๯้าภูมิใจนักหนา!"เทียนฉินเอ่ยออกมาอย่างเย้ยหยัน

"หึ! แค่กระดูกชิ้นเดียว! คิดว่าจะทำลายค่ายกลปีศาจมายาได้อย่างนั้นหรือ? มันไม่ง่ายอย่างที่เ๯้าคิดหรอก!"

ชิวฟ่างเอ่ยออกมาอย่างอวดดี เพราะเขารู้ว่าค่ายกลปีศาจมายานั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ตอนที่ชิวฟ่างได้ค่ายกลมาจากลัทธิของเขานั้น อาจารย์เขาได้บอกกล่าวถึงความสามารถต่างๆของค่ายกลปีศาจมายารวมถึงสอนวิธีใช้ให้เขาเป็๞อย่างดี

หลังกล่าวจบชิวฟ่างบังคับค่ายกลปีศาจมายาอีกครั้ง กรงเล็บสีดำที่กำลังไล่ตามเทียนฉินอยู่นั้นเริ่มขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็๞ตัวอะไรบางอย่างคล้ายกับปีศาจที่ออกมาจากขุมนรกแห่งหนึ่ง

"ค่ายกลปีศาจมายาอย่างนั้นหรอ?"

เทียนฉินนึกถึงคำกล่าวของชิวฟ่างแล้วมองปีศาจสีดำตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา 

ฟุ่บ!

ปีศาจมายาตนนั้นกระโจนเข้าใส่เทียนฉินด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ เทียนฉินเห็นดังนั้นจึงวาดดาบเพลิงสุริยาจู่โจมออกไปในทันที

ฟู่ว!

แสงดาบสีส้มที่ผสานกับแก่นแท้ธาตุไฟฟาดฟันใส่แขนปีศาจที่เงื้อมือหมายจะขย้ำใส่เทียนฉินอย่างรุนแรง

แขนปีศาจตนนั้นกระเด็นหลุดออกไปพร้อมกับไฟที่เผาไหม้ลุกโชนอยู่ แต่ทว่าแขนของปีศาจที่พึ่งโดนฟันขาดไปนั้นกลับพลันงอกเงยขึ้นมาใหม่ในพริบตา

หือ!

"ดูแล้วข้าคงต้องหาทางทำลายค่ายกลให้ได้ก่อนถึงจะมีโอกาสชนะ!"

เทียนฉินเห็นท่าไม่ดีก็รีบเหาะหนีไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พลางมองหาแกนของค่ายกลที่เหลือ 

แต่มีหรือที่ชิวฟ่างจะยอมปล่อยให้เทียนฉินทำลายค่ายกลได้ง่าย จึงบังคับปีศาจมายาตัวนั้นไล่ตามฟาดฟันเทียนฉินอย่างกัดไม่ปล่อย

ตู้ม!

เป็๞ชิ้นส่วนกระดูกอีกชิ้นหนึ่งที่ถูกทำลายด้วยการฟาดดาบของเทียนฉิน เขาหยิบยาเสริมปราณเม็ดแล้วเม็ดเล่ายัดใส่ปากเพื่อชดเชยลมปราณที่เสียไปในระหว่างหลบหนี

หลังจากทำลายแกนค่ายกลอันที่สอง ปีศาจมายาตัวนั้นคล้ายความรวดเร็วจะลดลง เทียนฉินจึงได้พอมีเวลาพักหายใจหายคอบ้างเล็กน้อย

เขาเริ่มมองหาจุดตำแหน่งของแกนค่ายกลชิ้นต่อไปทันทีหลังจากที่พลังลมปราณเริ่มฟื้นฟูขึ้นมาบ้างแล้ว

เวลาผ่านพ้นไปครึ่งชั่วยามเทียนฉินสู้บ้างหนีบ้างอยู่กับปีศาจมายาอย่างต่อเนื่อง แกนของค่ายกลถูกทำลายไปแล้วสี่อันแต่ยังไม่มีวี่แววว่าค่ายกลนี้จะจางหายไปเลย มีเพียงตัวปีศาจมายานั้นที่ขนาดเล็กลงจนเกือบเท่าตัวเขา และความเร็วกลับไล่ตามเขาไม่ทันแล้ว

"ข้าไม่รู้ว่าค่ายกลนี้ใช้แกนหลักไปทั้งสิ้นกี่ชิ้น!"

"แต่เชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานข้าจะทำลายค่ายกลนี้ได้"

"และเมื่อถึงตอนนั้นจะเป็๞ตอนที่เ๯้าต้องตาย!"

เทียนฉินรักษาระยะห่างจากปีศาจมายาอยู่พอสมควรก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอาฆาต

"เป็๞ข้าที่ประเมินฝีมือเ๯้าต่ำไปหน่อย!"

"แต่ถึงเ๯้าจะทำลายค่ายกลนี้ได้ก็ไม่แน่ว่าเ๯้าจะฆ่าข้าได้หรอก!"

ชิวฟ่างเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ เขาไม่ได้มีตัวช่วยแค่ค่ายกลปีศาจมายานี้เท่านั้น แต่ยังมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตอื่นๆอีกหลายชิ้นอยู่ในแหวนมิติของเขา

"หรือว่าชิวฟ่างจะมียันต์เคลื่อนย้ายเหมือนกับเ๯้านั่น!"

เทียนฉินนึกถึงชายหนุ่มชุดม่วงที่ชื่อซ่งหวิ๋นจื่อขึ้นมา ในตอนนั้นหลังจากที่อีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำให้กับเขา ก็เป็๞ยันต์เคลื่อนย้ายนี้เองที่ช่วยให้ซ่งหวิ๋น จื่อหนีรอดจากคมดาบเขาไปได้

"ถึงตอนนั้นข้าจะคอยดูว่าจะหลบหนีจากความตายไปได้อย่างไร"

"ผ่าอเวจี!!"

เทียนฉินเอ่ยออกมาก่อนวาดดาบเข้าใส่ปีศาจมายาตัวนั้นทันที จากนั้นจึงพุ่งทะยานออกไปด้านข้างโดยไม่สนใจร่างที่กำลังลุกไหม้อยู่เลย

ตู้ม!

แกนกระดูกอีกอันถูกทำลายลงอย่างง่ายดายพร้อมกับปีศาจมายาที่ถูกเพลิงสีส้มแผดเผาแหลกสลายกลายเป็๞เถ้าธุรี

ทันทีที่แกนค่ายกลทั้งหมดถูกทำลายลง ร่างของชิวฟ่างพลันปรากฎออกมาให้เห็นอีกครั้ง เขายืนตกตะลึงอยู่อีกด้านนึงของเทียนฉิน 

"ในที่สุดก็ไม่มีที่ให้เ๯้าหลบซ่อนได้แล้ว!"

เทียนฉินเอ่ยอย่างเย้ยหยันก่อนพุ่งไปทางชิวฟ่างอย่างว่องไว ดาบเพลิงสุริยาสำแดงพลังออกมาอีกครั้ง เปลวเพลิงสีส้มลุกโชนโหมกระหน่ำเข้าใส่ชิวฟ่างอย่างร้อนแรง

ส้วบ!

เปลวเพลิงที่ร้อนแรงนั้นกลับถูกผ่าครึ่งแยกออกจากกันอย่างง่ายดาย พลังแสงสีดำเส้นหนึ่งหลังจากตัดผ่าเปลวเพลิงมาได้ยังไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลง พลันพุ่งเข้าใส่เทียนฉินอย่างแรง

เปรี้ยง!

ร่างของเทียนฉินปลิวถลาลอยออกมาไกล ถึงแม้ว่าเทียนฉินจะวาดดาบปัดป้องเอาไว้ได้ทันก็ตาม ทว่าความรุนแรงของพลังแสงสีดำนั้นกลับทำให้เขาต้านทานเอาไว้ไม่อยู่

อั้ก!

เทียนฉินกระอักเ๧ื๪๨ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ระดับพลังของเขาอยู่ถึงหลอมรวมขั้นสูงแล้ว ถึงขนาดที่ว่าเจอคู่ต่อสู้คนอื่นที่มีพลังระดับหลอมรวมขั้นสูงสุดเขาก็ยังรับมือได้ แต่สถานการณ์ตอนสู้กับชิวฟ่างนี้ต่างกันอย่างมาก

ด้วยความสามารถและระดับอุปกรณ์ที่คล้ายกัน แต่เทียนฉินที่ต่อสู้มาอย่างต่อเนื่องจนพลังปราณในตัวแทบจะหมดสิ้นแล้ว มีหรือที่ยับยั้งพลังของชิวฟ่างที่มีระดับขั้นที่เหนือกว่าได้

ในขณะที่พลังแสงสีดำพุ่งเข้าใส่เทียนฉินอีกครั้งนั้นเอง 

ิ้ฟิ้ว!

ไม่รู้ว่ามีกระบี่โผล่ขึ้นมาจากที่ใด ได้ยินเพียงเสียงหวีดร้องของสายลมที่ตัดแหวกอากาศมาอย่างว่องไวเท่านั้นเอง

เปรี้ยง!

กระบี่กระแทกเข้าใส่พลังแสงสีดำนั้นอย่างรุนแรงจนทำให้แสงสีดำนั้นแตกกระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงอาวุธกระทบกันยังดังอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงโดยง่าย เทียนฉินรีบหยิบยาเพิ่มปราณออกมายัดเข้าปากแล้วนั่งฟื้นฟูพลังลมปราณในทันที

เพียงชั่วเวลาไม่นานควันหมอกสีดำจึงเริ่มสลายจางหายไป เทียนฉินลืมตาขึ้นมองหลังจากฟื้นฟูลมปราณขึ้นมาได้ส่วนหนึ่ง พบเพียงชายสองคนยืนจ้องกันไม่วางตา คนที่หันหน้าให้เขาคือชิวฟ่าง ในมือกำเหล็กด้ามยาวมีใบมีดอันใหญ่สีดำสนิทคล้ายเคียวพาดอยู่ที่ไหล่ ส่วนคนที่หันหลังให้เขาเป็๞คนที่เทียนฉินคุ้นเคยดีอยู่แล้ว

"จงลู่อัน!"

เสียงของเทียนฉินปลุกทั้งสองให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนที่จงลู่อันจะหันหน้ากลับมาบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"เ๯้าไม่ต้องเข้ามายุ่ง!"

"ข้าจะเป็๞คนฆ่ามันด้วยมือของข้าเอง!!"

จบตอนที่ 23