เมื่อเห็นภรรยาเดินข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าลู่จางหย่งก็มุมปากหยักขึ้นเป็รอยยิ้ม เขาสังเกตเห็นแต่แรกแล้วว่า ภรรยาเมตตาและรักใคร่เอ็นดูหลี่จิ้งถิงมากเป็พิเศษไม่งั้นหรือจะยอมสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่ภายในครอบครัวของผู้อื่น
ด้วยอดีตองค์หญิงใหญ่ฮุ่ยิ่เป็คนมีความคิดอ่านละเอียดรอบคอบนางจึงรู้ดีว่าการช่วยเหลือครานี้ไม่นับว่าง่ายดาย อุปสรรคใหญ่ที่ขวางอยู่ก็คือจารีตขนบธรรมเนียม และชื่อเสียงเกียรติยศของวงศ์ตระกูล
นั่นเป็เพราะมีสกุลใหญ่จำนวนไม่น้อยที่ยินดีจะละทิ้งลูกหลานโดยไม่คำนึงถึงสายโลหิตหรือเืเนื้อเชื้อไขเพื่อรักษาชื่อเสียงและบารมี หรือไม่ก็ใช้วิธีการที่โเี้อำมหิตเพื่อกำจัดจุดด่างพร้อย หรือปกปิดเื่ฉาวโฉ่ภายในตระกูลไม่ให้รั่วไหลสู่ภายนอก
ดังนั้นแค่คำพูดประโยคเดียวของผู้นำตระกูลก็สามารถตัดสินชะตาชีวิตของบรรดาลูกหลาน ว่าจะให้ขึ้นสูงหรือลงต่ำได้เลยทีเดียว
ลู่จางหย่งเห็นภรรยาที่เคยจัดการทุกอย่างได้ง่ายๆราวพลิกฝ่ามือ นั่งเงียบอย่างคนใช้ความคิดราวกับเจอปัญหายากเข้าให้ จึงนั่งข้างกายนางพลางพูดเย้าด้วยรอยยิ้ม
“เป็อย่างไรบ้างเสี่ยวถิงพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว”
ลู่ฮูหยินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพูดพึมพำว่า “เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงเดือน ต่อให้ข้าจะเร่งรวบรัดสอนทุกอย่างก็ไม่มีทางที่จะสอนได้หมดอีกอย่างข้าก็ไม่อยากจะบีบบังคับให้นางวันทั้งวันต้องก้มหน้าก้มตาเรียนรู้ เกรงว่าจะไม่เป็ผลดีต่อร่างกายของเสี่ยวถิง”
ลู่จางหย่งมีสายตาแหลมคมเขานึกเปรียบเทียบกิริยาของหลี่จิ้งถิง หลังจากได้รับการอบรมแล้วก็พบว่าแตกต่างไปจากเดิมมาก
“หากไม่ได้เต็มส่วนก็ให้ได้สักครึ่งส่วนก็ยังดี ข้าเห็นกิริยาของนางยามมาคารวะล้วนถูกต้องไม่มีอะไรให้ต้องติติง เ้าเองมองก็รู้สึกพออกพอใจนี่ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว”
ลู่ฮูหยินนิ่งคิด
“ไม่ต้องคิดมาก”ลู่จางหย่งยิ้มบาง ๆ “ถึงอย่างไรเสี่ยวถิงก็เป็เด็กรู้ความเร็วมากข้าเห็นเ้าเอ่ยแนะนำคร่าว ๆ เพียงไม่กี่ประโยค นางก็รู้เื่แล้วเื่ที่สตรีคนอื่นเรียนรู้กันเป็ห้าปีสิบปีบางทีสำหรับเสี่ยวถิงอาจจะใช้เวลาน้อยกว่านั้นก็ได้”
ลู่ฮูหยินไม่ได้มีความคิดดูถูกหลี่จิ้งถิงแต่ในสายตาของนาง สำหรับเื่พื้นฐานทั่วไปอย่างจริยะสตรีหลี่จิ้งถิงล้วนทำได้ดีทั้งหมด แต่ทว่าเื่ที่สำคัญอย่างศาสตร์ทั้งสี่ที่ยอมรับกันว่าเป็ศิลปะชั้นสูงอันประกอบด้วย การดีดพิณ การเดินหมากการคัดอักษรและการวาดภาพนั้นหลี่จิ้งถิงไม่สามารถเชี่ยวชาญได้ในระยะเวลาอันสั้นจริง ๆเพราะเื่เหล่านี้ต้องอาศัยระยะเวลาฝึกฝนจนชำนาญนั่นเอง
“เวลาที่เหลือข้าตั้งใจจะเน้นหนักเื่ศาสตร์ทั้งสี่เพื่อช่วยเพิ่มพูนทักษะ ที่สามารถสร้างชื่อเสียงและหน้าตาให้สตรีได้เื่วาดภาพและคัดอักษรเสี่ยวถิงเองก็พอจะมีพื้นฐานอยู่บ้างแต่จะพัฒนาเพิ่มขึ้นได้ถึงขั้นไหน ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของตัวนางเองส่วนการเดินหมากและการดีดพิณนั้น แค่ให้นางมีความรู้ความเข้าใจติดตัวเอาไว้บ้างก็พอไม่จำเป็ต้องเชี่ยวชาญก็ได้” ลู่ฮูหยินเอ่ยปากบอกสามี
“อืม ข้าก็ไม่เคยเห็นมีสตรีคนใดทำได้ดีทั้งสี่ศาสตร์ถ้ามีสตรีเช่นนั้นจริง คาดว่าจะเป็อัจฉริยะกลับชาติมาเกิด”
ลู่ฮูหยินมีสีหน้าผ่อนคลายลงมากยกยิ้มมุมปาก
“นั่นสิแม้แต่ตัวข้าเอง ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนขั้นสูงจากวังหลวงก็ยังดีดฉินอยู่ในระดับแค่พอใช้ ส่วนเื่การวาดภาพ ข้าก็ถนัดเฉพาะดอกไม้ใบหญ้าหากฝืนให้ข้าไปวาดภาพผู้คนเกรงว่ามุมมองของผู้อื่นที่มีต่อข้าอาจจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง”
ลู่จางหย่งหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าเองก็มิได้สนใจสตรีที่เชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่หรอกนะเพราะตัวข้าชอบสตรีที่เวลาเจอปัญหาแล้ว รู้จักคิดหาวิธีแก้ไขได้มากกว่า”
ลู่ฮูหยินสบตากับลู่จางหย่งแวบหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ปรากฏสีแดงระเรื่อแต่งแต้มลงบนใบหน้านวล ท่ามกลางเสียงหัวเราะของสามีพอนางทอดสายตามอง มือแข็งแกร่งก็พลันเอื้อมมาเกาะกุมมือเนียนนุ่มเอาไว้ พลางเข้ามากระซิบกระซาบข้างหู
อดีตองค์หญิงใหญ่ฟังแล้วก็อมยิ้มนิดๆ ดูเหมือนลู่จางหย่งจะรับรู้ได้ จึงได้เอี้ยวหน้าหันไปมองใบหน้างามของภรรยายกมือขึ้นเกี่ยวปอยผมเอาไปเหน็บไว้หลังหู พูดด้วยเสียงนุ่ม
“ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบันในใจข้าก็มีแต่เ้าผู้เดียว”
ลู่ฮูหยินเอนตัวพิงไปทางสามี“ข้าเองก็เช่นกัน”
เวลานี้ภายในเรือนพักของหลี่จิ้งถิงแม้จะย่างเข้าสู่ยามวิกาลแล้ว แต่ว่าตะเกียงไฟในห้องยังคงส่องสว่างอยู่ และเผยให้เห็นเงาคนปรากฏอย่างชัดเจนลู่สิงเทียนสูดลมหายใจเพื่อเรียกกำลังใจ ก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงเบา
“คุณหนูหลี่เ้าช่วยออกมาพบหน้าข้าสักครู่ได้หรือไม่”
หลี่จิ้งถิงพูดอย่างแปลกใจ“พี่ชายหรือเ้าค่ะ”
จู่ ๆ ภาพเงาแผ่นหลังของหลี่จิ้งถิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอักษรอยู่ก็หยุดชะงัก ลู่สิงเทียนที่คอยสังเกตอากัปกิริยาของอีกฝ่ายอยู่นอกห้องรู้สึกกระอักกระอ่วนชอบกล แต่ก็ยังพูดตอบอย่างละล้าละลังว่า “ใช่”
“ขอโทษด้วยเ้าค่ะท่านป้าลู่สั่งห้ามเอาไว้อย่างเด็ดขาด มิให้ข้าพบปะบุรุษตามลำพังในยามวิกาล”
เมื่อลู่สิงเทียนถูกหลี่จิ้งถิงบอกปัดไหนเลยจะมีใจคิดอยู่ต่อ เพราะตัวเขาเองก็ถูกมารดากำชับเอาไว้เช่นกันว่าชายหญิงแตกต่าง ต่อไปให้มองอยู่ไกล ๆ ก็พอ จะเข้าใกล้ไปคลุกคลีไม่ได้อีกอย่างพฤติกรรมหลบ ๆ ซ่อน ๆ เช่นนี้ก็นับได้ว่าไม่เหมาะสม หากมีผู้ใดมาเห็นเข้าเกรงว่าชื่อเสียงของหลี่จิ้งถิงจะเสียหาย
ชายหนุ่มจึงตัดสินใจว่าสิ่งของที่เขาตั้งใจจะนำมามอบให้ รอเอาไว้พรุ่งนี้จะดีกว่า
ขณะที่ลู่สิงเทียนเตรียมตัวจะจากไปหลี่จิ้งถิงก็เปิดหน้าต่างออกมา ดวงตาสองคู่ก็ดันประสานกันพอดี ชายหนุ่มรีบเบนสายตาไปทางอื่นข่มกลั้นไม่ให้ตนเองใจเต้นแรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับไปหยุดยืนที่ริมหน้าต่างตรงระเบียงทางเดิน
“พี่ชายมีเื่อะไรหรือเ้าค่ะ”หลี่จิ้งถิงยื่นหน้าออกมาถามด้วยเสียงค่อนข้างเบา
เพราะกลัวว่าตนเองจะสร้างความลำบากใจให้อีกฝ่ายลู่สิงเทียนจึงรีบมองสำรวจตรวจตรา สังเกตสีหน้าของหลี่จิ้งถิงก่อนเป็อย่างแรกพอเห็นใบหน้าเล็ก ๆ นั้นส่งยิ้มกลับมาให้ เขาก็ขยับเข้าไปใกล้พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ไหนเ้าบอกว่าท่านแม่สั่งห้ามมิใช่หรือ”พอนางเปิดหน้าต่างออกมา ลู่สิงเทียนกลับรู้สึกว่าเขาทำอะไรไม่ค่อยจะถูกนัก
หลี่จิ้งถิงหัวเราะเบาๆ พลางกล่าว “ข้าแค่บังเอิญเปิดหน้าต่างมาเจอพี่ชายนี่เ้าค่ะ”
แววตาที่ทอประกายวิบวับผนวกกับน้ำเสียงคล้ายไม่ใส่ใจของหลี่จิ้งถิง ทำให้ลู่สิงเทียนอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว เปรียบเทียบกับท่าทางที่ฝืนทำตัวเป็ผู้ใหญ่ของนางแล้วลู่สิงเทียนกลับรู้สึกว่าท่าทางสดใส มีอิสรเสรีของหลี่จิ้งถิงในยามนี้ไม่ว่าอย่างไรก็น่ามองมากกว่า
ขณะที่เขากำลังเหม่อลอยอยู่นั้นเสียงเรียกของอีกฝ่ายก็ช่วยเรียกสติของชายหนุ่มกลับคืนมา
“ตกลงพี่ชายมีเื่อะไรหรือเ้าค่ะ”หลี่จิ้งถิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างว่า เหตุใดลู่สิงเทียนที่ไม่ค่อยจะสุงสิงกับผู้ใดถึงได้มาหานางในเวลานี้
ลู่สิงเทียนไม่คิดปิดบังอีกจึงตัดสินใจยื่นกระปุกยากับตำราเล่มหนึ่งส่งให้นางด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆอยู่สักหน่อย ใบหูเองก็เริ่มร้อนวูบวาบ
“นำยานี่ผสมลงในน้ำไว้แช่เท้าช่วยบรรเทาอาการเมื่อยล้าได้ ส่วนตำรารวมบทกวีเล่มนี้ ถูกบันทึกและรวบรวมขึ้นมาจากการแข่งขันประชันโคลงฉันท์กาพย์กลอนในเมืองหลวงเมื่อปีที่แล้วข้าเห็นว่าน่าจะเป็ประโยชน์กับเ้า”
หลี่จิ้งถิงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือออกไปรับ“ขอบคุณเ้าค่ะเมื่อก่อนตอนท่านแม่ยังอยู่ ก็ชอบซื้อตำราพวกนี้มาให้ข้าแต่ยามนั้นข้ากลัวว่าท่านแม่จะต้องสิ้นเปลืองจึงอดทนอ่านช้า ๆ ตำราเล่มหนึ่งจะได้อ่านได้นาน ๆแต่สำหรับตำราเล่มนี้ ข้าจะรีบอ่านให้จบแล้วรีบนำไปคืนให้นะเ้าคะ”
“ไม่ต้องรีบร้อนหากมีเื่ไม่เข้าใจตรงไหนก็สามารถมาให้ข้าช่วยชี้แนะได้”
“จริงหรือเ้าค่ะ”หลี่จิ้งถิงนิ่งคิดชั่วครู่ เพราะอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้นทำให้นางนึกเื่หนึ่งขึ้นมาได้ “ถ้าอย่างนั้นข้ามีเื่ขอร้องเื่หนึ่ง ท่านช่วยตรวจดูอักษรที่ข้าคัดออกมาสักหน่อยว่าเป็อย่างไรข้าอยากรู้ว่าตัวเองมีความก้าวหน้ามากขึ้นหรือไม่เ้าค่ะ”
ลู่สิงเทียนไม่ลังเลเลยสักนิดเขารีบตอบตกลงทันที“อืม ได้สิ”
หลี่จิ้งถิงได้ยินดังนั้นก็รีบหมุนกายกลับไปที่โต๊ะลู่สิงเทียนมองตามแผ่นหลังของนางพลางนึกเอ็นดู
พอหลี่จิ้งถิงยกแผ่นกระดาษที่คัดอักษรนั้นมาให้ลู่สิงเทียนพิจารณาศีรษะของนางที่สูงเลยอกของชายหนุ่มไม่เท่าไรก็เอียงเข้ามาใกล้ ทำให้ถึงแม้ทั้งสองจะรักษาระยะห่างแต่ทว่าทุกครั้งที่ลู่สิงเทียนเอ่ยคำแนะนำชายหนุ่มก็จะเห็นศีรษะของหลี่จิ้งถิงผงกอยู่ใกล้ ๆ ไม่หยุดพาเอาจิตใจของเขาเลื่อนลอยไปในพริบตา
หลี่จิ้งถิงเองก็จับสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายเริ่มใจลอยพอนางเหลือบมองด้วยหางตาก็เห็นติ่งหูของลู่สิงเทียนแดงก่ำ เด็กหญิงลอบฉงนใจ
“พี่ชาย”
“พี่ชาย”หลี่จิ้งถิงเอ่ยเรียกซ้ำคำเดิม
ลู่สิงเทียนเลื่อนสายตาไปเห็นหลี่จิ้งถิงกำลังจ้องมองตนเองอย่างนึกสงสัยก็ลอบกังวลในใจ เขาสองจิตสองใจอยู่ชั่วครู่
“เอาหล่ะนี่ก็ดึกมากแล้วข้าไปก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนเวลาฝึกคัดอักษรของเ้า”พอลู่สิงเทียนกล่าวจบก็รีบหมุนกายจากไปในทันที
หลี่จิ้งถิงได้ยินดังนั้นก็โบกมือลายิ้มๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ราตรีสวัสดิ์เ้าค่ะ พี่ชาย”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอย่างแ่เบาของลู่สิงเทียนกับหลี่จิ้งถิงบริเวณมุมมืดใจกลางเรือนก็ปรากฏเงาสองสายที่ยืนห่างออกไปไม่ไกล
“ดูพอหรือยัง”ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังชะโงกหน้าขึ้นมาถาม
“ไม่พอก็ต้องพอเ้าค่ะก็ลูกชายตัวดีของท่านเดินหนีไปโน่นแล้ว” ลู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“แล้วเ้าคิดจะลงโทษอาเทียนกับเสี่ยวถิงอย่างไรรึที่พวกเขาฝ่าฝืนคำสั่งของเ้า”
“ลงโทษลงโทษอะไรหรือเ้าค่ะ พวกเขาไม่ได้อยู่กันตามลำพังในยามวิกาลเสียเมื่อไรข้ากับท่านก็ยืนทนโท่อยู่ตรงนี้”
ลู่จางหย่งโคลงศีรษะได้ฟังความนัยในวาจาของภรรยาแล้ว บนใบหน้าก็ปราศจากร่องรอยประหลาดใจ อีกทั้งยังหัวเราะร่าออกมา
“นั่นสินะพวกเด็ก ๆ พูดคุยกันอย่างเปิดเผยถึงเพียงนี้ ต่อไปเ้าก็ไม่ต้องเรียกข้ามาคอยแอบดูพวกเขาแล้วกระมัง”
ลู่ฮูหยินพยักหน้าติดๆ กันหลายหน เสียงเรียกหัวเราะจากสามีจนหัวไหล่สั่นระริก
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แบบนี้เรียกได้พ่อแม่รู้เห็นเป็ใจด้วยหรือเปล่าน้า ตอนนี้พ่อพระเอกกลับมาเรียกคะแนนนิยมแล้วนะคะ
หลังจากที่มีนักอ่านบ่นว่าพ่อคุณเค้าหายหัวไปไหนมา (/◕ヮ◕) /
ฝากกดหัวใจ กดติดตามเป็กำลังใจให้เราด้วยนะคะ แล้วจะรีบปั่นงานให้เร็วเลยค่า
645
