“ท่านจะเก็บความลับของท่านไว้จนตายหรือจะเผยความลับออกมาเพื่อรอดชีวิตเล่า”
“ไหนท่านบอกว่าจะช่วยฉันไม่ใช่หรือ”
“แม่หญิง ฉันยื่นมือให้ท่านจับตั้งนานแล้ว แต่ท่านไม่เคยยื่นมือมาจับจริงๆเลยสักครา ถ้าท่านอยากจะรอดพ้นจากคลื่นลมครั้งนี้ ท่านต้องจับมือฉันให้แน่นที่สุดไม่ใช่หรือ”
เขายื่นมือออกมาให้เธอจับ ทั้งๆที่รู้ดีว่าจับให้ตาย มือของเราทั้งสองก็ไม่สามารถทำได้
"ท่านล้อเลียนฉันหรือ เราแตะต้องตัวกันได้ที่ไหน"
พันรบเก็บมือ สีหน้าเรียบ
"ท่านรู้ความหมายของฉันดี ความหมายคือให้ท่านไว้ใจฉัน"
ศรณ์ถอนหายใจ แต่หลายสิ่งหลายอย่างสอนเธอว่าต้องระมัดระวังตัวบ้าง เพราะพันรบก็ไม่ใช่คนที่ดีนัก
“ถ้าบอกชื่อไปแล้ว ท่านจะทำอย่างไรต่อไป”
“แน่นอนว่าต้องบอกให้เขาไปช่วยท่านออกมาจากโรงบาลก่อนที่จอมขมังเวทย์คนนั้นจะปลอมตัวเข้าไปปลิดชีพท่าน แม้จะมีโปลิศเฝ้าท่านอยู่ แต่โปลิศพวกนั้นไม่มีปัญญาปกป้องท่านดอก”
เท่าที่ฟังจากนางเล่า ดูเหมือนวิชาปลอมตัวของจอมขมังเวทย์จะร้ายกาจมาก และเป็สิ่งที่ยากจะป้องกัน ร้ายกาจกว่าวิชาอาคมหลายเท่า
“จอมขมังเวทย์มีวิชา สามารถฆ่าฉันได้ในทุกที่ทุกเวลาเลยไม่ใช่หรือ”
“เพราะแบบนั้นฉันถึงให้สุดกู่นำของไปปกป้องท่านแล้ว ท่านวางใจเถอะ ตอนนี้เขาฆ่าท่านไม่ได้ง่ายๆ แล้ว”
ศรณ์หันไปหาสุดกู่ที่พยักหน้ารัวๆ ราวกับจะบอกว่าตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว “ขอบน้ำใจเธอมากสุดกู่”
“ไม่เลยพี่สาว เป็นายน้อยสั่งให้สุดกู่ไปทำ นายน้อยห่วงท่านมาก ถึงกับยอมสละเหล็กไหลพญาสมิงเหล็กที่หวงแหนนักหวงแหนหนาให้ท่านเพื่อใช้ปกป้องแทนเบี้ยแก้อันเดิม พี่คงไม่รู้หรอกว่าั้แ่นายน้อยเด็กๆ ก็พกเหล็กไหลติดตัวเสมอ แต่เพื่อท่านแล้ว ถึงกับยอมสละได้"
"ขนาดนั้นเลยหรือ"
“ข้อดีของการเป็เมียฉันข้อแรก ท่านจะได้การปกป้องในทุกกรณี”
“ขอบน้ำใจท่านที่เสียสละ”
ศรณ์กระแอมกระไอเสียงเบา ถึงจะไม่มีความรู้เื่เครื่องรางของขลังมากมาย แต่ก็พอรู้ว่าเหล็กไหลที่กล่าวมา เป็ของขลังทรงพลังมากเพียงใดและมีราคาแพงจนเธออาจจะหมดตัวได้ เธอถึงได้เข้าใจว่าเขาได้ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอแล้วจริงๆ เท่าที่คนตาบอดอย่างเขาพอจะทำได้ ดังนั้นตอนนี้จึงถึงตาเธอบ้างแล้วที่จะยื่นมือไปจับมือเขาอย่างจริงจัง
“ท่านรู้จักร้านย่ำรุ่งหรือไม่ ส่งจดหมายไปที่นั้น บอกเล่าแผนการหรือสิ่งที่ท่าน้าให้เขาช่วยเหลือ จ่าหน้าซองว่าจาก ลมพายัพ เขาจะช่วยท่านเอง”
พันรบยื่นมือออกมา คราวนี้ศรณ์ยื่นมือไปัั ก่อนที่จะเกิดภาพซ้อนที่เธอมั่นใจว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในหัว
แต่ครู่เดียวก็ปัดออกไป
กลางดึกแล้ว จ้อยวิ่งหน้าตั้งมาตามทางเดินก่อนจะเคาะประตูห้องทำงานคุณ ณ.อย่างรีบร้อน พลางะโส่งเสียงเรียก
“เข้ามา”
“นายท่าน มีจดหมายจ่าหน้าถึงท่าน ปักธงสีแดงไว้ด้วย”
คุณ ณ.เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร “ลมพายัพฤๅ?”
“นายท่านลองอ่านข้อความข้างใน” จ้อยบอก เห็นจดหมายคราแรกก็แทบจะไม่อยากเชื่อสายตา
คุณ ณ.อ่านจดหมายอย่างรวดเร็วพลางหยิบจดหมายรายงานทุกเดือนของศรณ์ขึ้นมาเปรียบเทียบ ตัวอักษร การเว้นช่องไฟ รูปแบบการใช้คำหรือสำนวนทุกอย่างล้วนคือศรณ์ทุกประการ
“ตอนนี้พี่ศรณ์นอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงบาล เช่นนั้นนี่เป็ฝีมือผู้ใดกันนายท่าน เป็จดหมายลวงหรือเปล่าขอรับ”
“เื่จดหมายเอาไว้ก่อน เอ็งไปเตรียมเกวียนคันใหญ่ไว้ให้พร้อมก่อนรุ่งสาง”
“ขอรับ” จ้อยรีบหันหลังไปเตรียมเกวียนทันใด คุณ ณ.ถึงได้หันไปสั่งการป้าแดงที่ยืนเงียบๆ อยู่ในห้องเสมอ
“ไปตามจตุรทิศทุกคนกลับพระนคร ให้ถึงก่อนย่ำค่ำพรุ่งนี้”
ใช้เวลาไปนานพอสมควรกว่าจะเขียนจดหมายสักฉบับเสร็จ แน่นอนว่าคนเขียนคือสุดกู่ แต่มีเธอคอยกำกับดูแล เชื่อว่าถ้าคุณ ณ.ได้อ่าน ต้องเชื่อแน่ว่าเป็ฝีมือเธอเขียนเอง
หลังจากส่งจดหมายตรงจุดที่มั่นใจว่าจ้อยต้องเห็นแน่ก็ออกเดินทางต่อ จุดหมายคือโรงพยาบาลศิริราช
“มีเหตุผลอะไรหรือที่ให้ฉันมองไม่เห็นคนอื่นเลย ปกติิญญาเป็เช่นนี้ทุกคนหรือไม่” ศรณ์ถาม ระหว่างทางมุ่งหน้าไปตามทางเส้นขรุขระเพื่อดำเนินตามแผนการ เธอนั่งอยู่ในเกวียนกับสุดกู่ ส่วนพันรบไม่ได้มาด้วย
เขากล่าวว่าดึกแล้ว้าพักผ่อน
'เชิญท่านกับนางไปกันเองเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว จะพักผ่อน'
“ชะตากรรมของผีแต่ตนไม่เหมือนกัน กู่คิดว่าที่พี่สาวมองไม่เห็นใครเลยนอกจากนายน้อยกับกู่ อาจจะเป็เพราะพี่สาวโดนคุณไสยอยู่ คาดว่าไม่นานน่าจะดีขึ้น”
“ไม่นานนี่นานเท่าใด” ศรณ์อยากจะมองเห็นคนอื่นได้บ้าง อย่างเช่นอีกเดี๋ยว เธอก็อยากมองเห็นตัวเองได้ ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนเราก็มีวันนี้ วันที่กลายเป็ิญญา จะอยู่หรือตายก็ไม่แน่
“พี่สาว พี่ไม่ต้องร้อนใจไป นายน้อยไม่ปล่อยให้ท่านลำบากหรอก” สุดกู่ยิ้มจริงใจ “พวกเราจะต้องช่วยพี่สาวให้ได้แน่”
ศรณ์ยิ้มตอบ เธอไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่ดูเหมือนร่างที่โปร่งแสงของเธอจะเข้มขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้จึงไม่รู้สึกกลัวหรือโดดเดี่ยวเท่าไหร่แล้ว “หนูอายุเท่าใดแล้วรึ”
“ปีนี้สิบห้าจ๊ะพี่”
“สุดกู่มารู้จักกับคุณพันรบได้อย่างไร เห็นเขาบอกว่าหนูเป็น้องบุญธรรม แต่เห็นหนูเรียกเขาว่านายน้อย เขาให้เรียกแบบนี้หรือ”
“ไม่ใช่จ๊ะ กู่อยากเรียกแบบนั้นเอง เพราะถ้าทำตัวเหมือนเป็น้องสาวของนายน้อย ต่อไปวันข้างหน้ากู่ก็จะอยู่ดูแลนายน้อยไม่ได้”
ศรณ์ยิ้มเอ็นดู เข้าใจแล้วว่าที่นางเรียกนายน้อยเพราะอยากคงสถานะเป็บ่าว เพื่อดูแลเขา
“แต่ต่อไปนี้กู่วางใจลงบ้างแล้วเพราะมีพี่สาวเป็เมียนายน้อย” สุดกู่กล่าวอย่างร่าเริง
“ก็คงจะอย่างนั้น” ศรณ์รู้สึกขุ่นข้องในเื่นี้อยู่บ้าง จึงเปลี่ยนเื่ “หนูเห็นคุณไสยอาคมบนตัวคนอื่นั้แ่เมื่อใดหรือ”
ศรณ์ดูหน่วยก้านของสุดกู่แล้ว เด็กคนนี้มีแววไม่เลว ถ้าเธอ้าในอนาคตศรณ์ก็อยากจะแนะนำเธอให้กับคุณ ณ.เพื่อพิจารณารับนางเข้าหน่วย ในเมื่อนางมีความพิเศษขนาดนี้ เธอเชื่อว่าในอนาคตต้องช่วยคนได้ไม่มากก็น้อย
“ั้แ่เด็กแล้วจ๊ะ ถึงได้ชื่อสุดกู่ไง เพราะกู่ร้องอยู่ทุกวันจนดังไปไกลถึงบึงสุดกู่”
“อย่างนั้นนี่เอง ที่ผ่านมาหนูคงลำบากมาไม่ก็น้อยเลยใช่ไหม” แววตาเธอสดใส แต่มันก็แฝงความแตกร้าวอยู่ในนั้น
“ไม่เป็ไรจ๊ะ ตอนนี้กู่มีความสุขดีแล้ว แล้วก็ยิ่งดีใจขึ้นไปอีกที่ได้พบพี่สาว วันหน้าพวกเราก็จะเป็ครอบครัว นายน้อยกับพี่สาวจะมีน้องตัวน้อยสองสามคน แค่คิดก็สุขใจแล้วจ๊ะ!”
“ใช่...คงอย่างนั้น” ศรณ์ยิ้มแห้ง เคราะห์ดีที่เกวียนแล่นมาถึงโรงบาลแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะตอบพูดสิ่งใดอีก แต่เมื่อลงจากเกวียนมา เธอก็ไม่เห็นผู้ใดนอกจากพื้นที่อาคาร
“พี่สาว ท่านอาจจะไม่เห็นแต่มีเวรยามเฝ้าอยู่เต็มไปหมด ทางด้านนั้นมีสามนาย ทางด้านโน้นมีสามนาย มีนางพยาบาลอีกหลายนางกำลังทำงานอยู่”
“เข้าใจแล้ว” ศรณ์จินตนาการตามที่นางเล่า
“พี่สาว มีคนกำลังเดินเข้ามาซักข้อมูล กู่จะตอบว่าท่านเป็พี่สาวแท้ๆ ของกู่นะจ๊ะ อย่างที่นายน้อยวางแผนไว้
คุณพันรบกล่าวว่าการโกหกที่แเีที่สุดมาจากการผสมผสานความจริงและเท็จ ให้บังเอิญว่าเธอมีน้องชายอยู่คนหนึ่งพอดี จึงน่าจะดีกว่าถ้าให้สุดกู่ปลอมเป็น้องชาย
เวลาสืบค้นข้อมูลจะได้ตรงกัน
“ตามนั้นเลย” ศรณ์ยืนข้างๆ สุดกู่ที่สวมชุดแบบเด็กผู้ชาย เธอเพ่งสายตามองที่ว่างข้างๆแต่ก็ไม่เห็นอันใดทั้งนั้น ไม่ได้ยินเสียงใดด้วยนอกจากเสียงสุดกู่
“ชื่นเป็น้องชายพี่ศรณ์เองจ๊ะ เดินทางมาจากบ้านนอกทันทีที่ได้ทราบข่าว ขอชื่นเข้าไปดูพี่สาวสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ นะพี่พยาบาลคนสวย ให้ชื่นเข้าไปนะจ๊ะ”
“...”
ศรณ์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตอบว่ากระไร จึงได้แต่คาดเดาบทสนทนาจากสุดกู่
“ไม่จริงหรอกจ๊ะ ชื่นไม่เชื่อหรอกว่าพี่ศรณ์จะเป็ฆาตกร ต้องมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่”
“...”
ให้ตายเถอะ ศรณ์ไม่เคยรู้สึกอยากสอดรู้สอดเห็นเื่ใดมากเท่านี้มาก่อน ทำไมเธอถึงกลายเป็ิญญาที่มองใครไม่เห็นเช่นนี้นะ
สุดกู่กระซิบเสียงเบาให้ศรณ์ได้ยิน
“แย่แล้วพี่ศรณ์ ตอนนี้มีหม่อมสุ่นเงาดำอะไรกำลังเข้ามาหา ดูท่าพวกเขาจะไม่ยอมให้กู่เข้าไปหาพี่ง่ายๆ”
‘เกิดกระไรขึ้นรึ’ ศรณ์ถามเพราะอยู่ดีๆ นางก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะเริ่มก้าวเดิน ใช้มือป้องปากกระซิบเมื่อถึงมุมทางเดินที่ว่างเปล่า
“หม่อมสุ่นยินยอมให้กู่เข้าเยี่ยมพี่ได้ แลกกับการสอบถามคำถามสองสามข้อจ๊ะ พี่ไม่ต้องห่วง กู่เตรียมคำตอบมาแล้ว”
“ลำบากหนูแล้ว” ศรณ์จะตามไปที่ห้องด้วย ทว่าห้องนั้นดันเป็ห้องมีพระพุทธองค์บนหิ้ง จึงเข้าไปไม่ได้ ได้แต่ยืนรอสุดกู่จากด้านนอกด้วยความกระวนกระวาย
ศรณ์ไม่รู้ว่าสุดกู่กับหม่อมพูดคุยสิ่งใดกัน แต่ดูจากท่าทางของสุดกู่แล้ว นางไม่พอใจอย่างยิ่ง ถึงกับชักสีหน้าใส่คู่สนทนา ก่อนที่ใช้เวลาอีกสักพักสุดกู่ก็ออกมา
“เขาถามกระไรบ้างรึ” ศรณ์อยากรู้ใจจะขาดแล้ว
“ถามว่าพี่ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำงานที่ไหน ครอบครัว แล้วก็เื่ความสัมพันธ์ของพวกเราจ๊ะ” สุดกู่ยิ้มตอบ “ที่กู่ตอบเขาไปก็คือ พี่ชื่อศรณ์ อายุยี่สิบปี ทำงานที่ร้านย่ำรุ่ง ครอบครัวอาศัยอยู่ต่างจังหวัด พวกเราเป็พี่น้องกัน”
“เป็คำถามพื้นฐาน หม่อมถามไปทำไมรึ จะว่าไปเขายังอยู่โรงบาลอีกทำไมกัน” ดึกปานนี้แล้ว แต่หม่อมสุ่นยังอยู่โรงบาลอีก
“กู่ถามเขาแล้วจ๊ะ เขาบอกว่าเขาได้รับหน้าที่ให้เป็ผู้บัญชาการกองสอบสวนพิเศษเพื่อคดีนี้โดยเฉพาะ มีหน้าที่ตามจับตัวฆาตกรต่อเนื่อง ดังนั้นเขาเลยอธิบายให้กู่ฟังว่ากู่ต้องไปพักอยู่ในที่ที่เขาจัดไว้ เพราะพี่สาวเป็ผู้ต้องสงสัย”
มิน่าเล่า หม่อมถึงได้ยังอยู่ เพราะคดีนี้เขารับผิดชอบนี่เอง
“หนูจะไปพักอยู่ในที่ที่หม่อมจัดให้รึ” พูดสวยหรูว่าจัดที่ทางไว้ให้ แต่คือการกักกันเพื่อรีดข้อมูลชัดๆ ศรณ์เข้าใจแล้วว่าทำไมสุดกู่ชักสีหน้าใส่หม่อม
“ต้องไปจ๊ะ นายน้อยบอกกู่ไว้แล้วว่าต้องเล่นละครให้แเี ตอนนี้กู่เป็น้องชายของพี่ศรณ์ คนที่ต้องสงสัยว่าเป็ฆาตกรต่อเนื่อง ดังนั้นได้รับการกักตัวไว้ก็เป็เื่ธรรมดาจ๊ะ”
“ฉันทำให้หนูต้องลำบากหรือเปล่า”
“ไม่เลยจ๊ะ อย่าคิดอย่างนั้นเลย ความจริงคนที่กำลังจะลำบากคือหม่อมสุ่นต่างหาก”
“ทำไมรึ?”
“เขาถูกคุณไสยอยู่จ๊ะ น่าจะถูกแม่หญิงคลั่งรักสักคนทำใส่ ถ้าไม่รีบถอน ไม่นานเขาก็จะตาย”
“เขาพึ่งกลับมาจากอังกฤษแท้ๆ ก็โดนเล่นงานแล้วรึ พอจะมีหนทางช่วยเขาหรือไม่” อย่างไรหม่อมสุ่นก็เคยช่วยเธอไว้ครั้งหนึ่ง
“กู่ไม่อยากช่วยเขา”
“ทำไมเล่า”
“เขาหยาบคาย เย่อหยิ่ง จองหอง ไม่น่าคบหา” สุดกู่พูดอย่างจริงจัง กอดอกเล็กน้อย
“แต่เขามีพระคุณกับพี่ จะปล่อยให้เขาตายง่ายๆ ก็ดูจะใจร้ายเกินไปหรือไม่”
ศรณ์พูดเองก็กระดากปากไม่น้อย ตอนนี้คนที่ลำบากที่สุดคือเธอ แต่ยังมีหน้าจะไปห่วงผู้อื่นอีก
สุดกู่ทำหน้านึกเล็กน้อย คล้ายกำลังตัดสินใจ ท่าทีเช่นนี้ของนางคล้ายพันรบอยู่หลายส่วน ใบหน้าใสซื่อไร้พิษภัย แต่จิตใจเชือดคอ
“พี่สาวอยากช่วยคนถอยแบบนั้นนะหรือ”
“ช่วยคนอย่างไรก็ได้บุญนะสุดกู่” ศรณ์กล่อม
“แต่เขาบอกว่าจะส่งพี่เขาคุก ให้พี่ได้รับโทษในสิ่งที่ไม่ได้ทำ เช่นนี้แล้วพี่ยังอยากช่วยเขาอยู่อีกหรือจ๊ะ ดูท่าเขาจะไม่ค่อยมีสมอง บางทีอาจจะอยากยัดคดีให้พี่เพื่อรับความดีความชอบก็ได้”
ศรณ์ยิ้มกระตุก เป็่เวลาชี้ชะตาว่าฝ่ายความดีหรือฝ่ายความคิดชั่วร้าย ฝ่ายไหนจะได้ชัย
“ถึงอย่างนั้นพี่ก็คิดว่าควรจะช่วยเขาอยู่ดี”
“พี่ศรณ์ พี่แน่ใจหรือว่าอยากจะช่วยเขา เขาจะทำพี่ลำบากนะ เพราะคำให้การของเขาอาจจะเป็หลักฐานใส่ความพี่”
ศรณ์กัดฟันยิ้ม ขอร้องล่ะสุดกู่ อย่าได้ถามอีกเลย
“ช่วยเขาเถอะ ยังไรก็ถือว่าทำบุญแล้วกัน”
"เฮ้อ พี่นี่นะ เป็อย่างที่นายน้อยกล่าวไว้ไม่มีผิด"
"กระไร เขาพูดถึงพี่ว่ากระไร"
"นายน้อยบอกว่าพี่สาวดีเกินไป ถึงได้มีสภาพไม่คนไม่ผี"
ศรณ์เม้มปาก นี่พันรบแอบพูดอะไรลับหลังเธอให้สุดกู่ฟังกัน
50K
