(จบ) รักร้าย ยัยรุ่นน้อง (ยูริ)

ตอนที่ 31 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง

คำตอบของส้มหวานที่พูดออกไปล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น ตอนนี้เขาไม่มีความเขินอายเลยสักนิด อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของวายที่เขาหยิบกระดกดื่มไปหลายแก้วก่อนหน้านี้ เริ่มออกฤทธิ์ ใบหน้าของส้มหวานเริ่มเปลี่ยนสีแดงกร่ำเหมือนลูกตำลึง นัตย์ตาหยาดเยิ้ม ดูรวมๆ จากภายนอก นี่มันคืออาการของคนเมาชัดๆ

ถึงส้มหวานจะเริ่มมีอาการเมาบ้างแล้ว แต่ตัวเขาเองยังมีสติอยู่ จึงทำให้การเล่นเกมส์ดำเนินต่อไป

“เอาล่ะ ถึงตาฉันบ้างละนะ ส้มหวาน ฉันอยากถามแกว่าถ้าฉันจะให้แก ดื่มอีก 2 แก้วนี่ แกจะดื่มไหม?”

“นี่มันคือคำถามจริงๆ หรอ? หนูนึกว่ามันเป็นประโยคคำสั่งเสียมากกว่านะพี่มิกกี้”

เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งในวงเอ่ยขึ้นแทรก

ส้มหวานมองไปที่แก้ววาย 2 แก้ว ที่ตั้งวางอยู่ตรงหน้าตัวเอง เขานิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ได้ซิ มิกกี้ ต้องได้อยู่แล้ว” มิกกี้ฉีกยิ้มเล็กๆ บนใบหน้าเจ้าเหล์ของเขาอย่างร้ายกาจ

ส้มหวานยื่นมือจับแก้วแรกขึ้นมา แล้วเขากระดกดื่มจนหมดแก้ว และแก้วที่ 2 ก็ตามมาติดๆ เพียงพริบตาแก้ววายทั้ง 2 แก้วก็ถูกส้มหวานซดดื่มลงคอหมดเรียบร้อย

เมื่อส้มหวานดื่มหนักขนาดนี้ เขาอายุได้เพียง 16 ปีซึ่งเขาก็เป็นเพียงเด็กม. ปลาย เท่านั้น แต่การดื่มในปริมาณที่เยอะขนาดนี้ ร่างกายที่ยังอ่อนเยาว์ของเขามิอาจจะรับปริมาณแอลกอฮอล์ที่เยอะขนาดนี้ไว้ได้

และในที่สุดคนที่ดูมาดมั่น ใจกล้า ในสายตาของทุกคนในวงก็กลับล้มตัวลงอย่างไร้สติ เพราะความเมา

“พี่ส้มหวาน พี่ส้มหวาน” เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งเอ่ยชื่อของเขา

“ปล่อยเขาไปเถอะ เขาคงเมามากแล้วปล่อยให้เขานอนหลับฝันดีไปเถอะ ถ้าขืนปลุกเขาลุกขึ้นมา เขาก็พูดไม่รู้เรื่องอยู่ดี เมื่อพูดไม่รู้เรื่องแล้วจะมาเล่นเกมส์กับพวกเรารู้เรื่องได้อย่างไรกัน จริงไหม?”

มิกกี้เอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด จนทำให้รุ่นน้องคนนั้นเธอได้แต่หยักหน้า งึกๆ ตอบรับเขาอย่างเข้าใจ

“ในเมื่อส้มหวาน เมาแล้วก็ต้องนอนเป็นเรื่องธรรมดาของคนเมาอยู่แล้ว เราไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก คนๆ เดียวจะมาทำให้เกมส์ที่พวกเราอุตส่าห์เริ่มเล่นกันมาตั้งแต่แรก พังลงอย่างนั้นหรอ? ในเมื่อเขาคออ่อนเอง ก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ ไม่มีใครบังคับให้เขาดื่มแล้วซ้ำ เขากลับเป็นคนกระดกดื่มมันเองต่างหาก

เอาล่ะ เราเริ่มเล่นเกมส์ต่อกันเถอะ?”

“ได้ซิค่ะ” เสียงตอบรับจากรุ่นน้องอีกคนดังขึ้น

“แล้วใครจะเป็นหมุนขวดละค่ะ ในเมื่อพี่ส้มหวานเขานอนไม่ได้สติแบบนั้นไปแล้ว?” รุ่นน้องคนนั้นชายตาไปมองร่างที่นอนหายใจกองอยู่กับพื้นอย่างไร้สติ

“พี่เองละกันนะ เพราะพี่แก่ที่สุดในที่นี้?” รุ่นพี่แอมมี่เอ่ยขึ้น

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มหมุนเถอะพี่” เสียงมิกกี้เอ่ยขึ้น

ขวดแก้วที่กำลังหมุนด้วยแรงเหวี่ยงก็เริ่มหมุนขึ้นอีกครั้ง

“หยุด หยุด หยุดแล้ว” เสียงรุ่นน้องอีกคนอุทานขึ้นด้วยความลุ้นระทึก

ขวดแก้วนี้ชี้ตรงชัดมาหามิกกี้ แน่นอนเขาต้องเป็นคนดื่มวายแก้วนี้ ที่ตั้งอยู่ข้างๆ ตัวเอง และโดนคนในวงถามคำถาม

มิกกี้เอี้ยวมือไปหยิบแก้ววายขึ้นมา แล้วค่อยๆ ดื่มช้าๆ จนหมดแก้ว

เขายังไม่ทันจะได้หายใจลงปอด ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้น

“หนูขอเป็นคนถามพี่มิกกี้ คนแรกละกันนะค่ะว่า ผู้หญิงที่เพียบพร้อม ที่เพอร์เฟคอย่างพี่ เคยนอนกับผู้หญิงด้วยกัน มาแล้วกี่คน?”

“พี่ก็ขอตอบตรงๆ เหมือนกันนะว่า พี่ไม่ได้นับ พี่ก็เลยไม่สามารถบอกเป็นจำนวนที่ชัดเจนไม่ได้ เพราะพี่กลัวถ้าขืนพี่พูดออกไปแล้ว ตัวเลข นั้นมันไม่เป็นความจริงขึ้นมา เกมส์นี้ มันก็จะไม่มีความศักดิ์สิทธิอีกต่อไป เพราะเกมส์นี้ ต้องการแค่คำตอบที่เป็นความจริงเท่านั้น”

คำตอบเช่นนี้ทำเอาเจ้าของคำถาม ถึงขึ้นสตั้นไปเลยทีเดียว ในเมื่อพี่เขาให้ความสำคัญและจริงจังกับความจริงของคำตอบมากเช่นนี้ คนอื่นๆ ที่ยังมีสติ พูดจารู้เรื่อง ย่อมรู้ดีว่า ถ้าหากใครคนนั้นโดนถาม ก็ต้องตอบแต่ความจริงเท่านั้น

“งั้นหนู ขอถามพี่บ้าง....พี่มิกกี้ชอบผู้หญิงแบบไหน?”

“พี่ไม่มีสเปค” คำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความ

ทำเอารุ่นน้องอีกคนที่นั่งเงียบมานาน หัวเราะออกมา

“หนูขอถามพี่อีกคน พี่มิกกี้ทำไมพี่ไม่ยอมมีแฟนสักที”

“พี่ยังไม่เจอคนที่ใช่” มิกกี้ยังคงตอบแค่สั้นๆ แต่เป็นคำตอบที่ได้ใจความและเข้าใจได้

“เหลือพี่ซินะ คนสุดท้าย งั้นพี่ขอถามมิกกี้ว่า....ถ้ามีให้เลือกแค่ 2 อย่างนี้ มิกกี้จะเลือกขั้นไหน? ข้อแรกเพื่อน ส่วนข้อสองผู้หญิง?”

คำถามของคนสุดท้ายในวง ถึงขึ้นทำให้คนอย่างเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างขัดฝึดกันเลยทีเดียว

“แน่นอนต้องเลือกข้อแรกอยู่ เพื่อน”

นี่คือคำตอบของมิกกี้

แม้ในใจของเขาลึกๆ แล้ว เขากลับให้ความสนใจในผู้หญิงมากกว่าเพื่อนด้วยซ้ำ แต่ต้องโกหกตอบออกไปแบบนั้นเพราะ ถ้าเขาตอบว่าเลือกข้อสุดท้าย ผู้หญิง สายตาของทุกคนในวงจะมองเขาเป็นคนเช่นไร? อันนี้มิกกี้ย่อมรู้ดีแก่ใจ

ถึงแม้ตัวเขาเองจะพึ่งพูดออกไปว่า คำตอบของคำถาม จะศักดิ์สิทธิ์คนที่ถูกถามต้องตอบแต่ความจริงเท่านั้น

สุดท้ายแล้วจริงหรือไม่จริง ไม่มีใครรู้กับเขาสักหน่อย มีเพียงตัวเขาคนเดียวที่รู้ว่าความจริงมันคืออะไร ต่างหาก

เกมส์ มันถูกสร้างขึ้นมาให้คนได้เล่น มันก็ต้องมีคนเล่น พอมีคนเล่นมันต้องมีคนแพ้ คนชนะ ทั้งนั้น แต่ใครที่จะชนะและอยู่เป็นคนสุดท้ายได้ต่างหากล่ะ แล้วในระหว่างทางนั้นล่ะ? จะจัดการกับคู่แข่งยังไง แน่นอนมันคือกลยุทธ์ ที่เขาวางแผนขึ้นมา

ในเมื่อหัวใจของมิกกี้ตัดสินใจแล้วว่า เขาชอบพี่แอมมี่ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาเป็นของเขาเพียงคนเดียว ถึงจะต้องเป็นศัตรูกับเพื่อนตัวเองก็ตาม

ความเข้มข้นของเรื่องกำลังดุเดือด

ในความเมื่อความร้ายของมิกกี้ ที่แสนแยบยล ดูเพียงผิวเผิน เขาก็ดูเป็นเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง

 แต่แท้จริงแล้วกลับซ่อนเขี้ยวเล็บอันแหลมคมเอาไว้

เขาเพียงแค่ค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาใช้งาน

ทุกอย่างจะดำเนินต่อไปเช่นไร

ติดตามได้ในตอนต่อไปเลยจ้า

เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในจินตนาการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด.......................บอกไรท์ที