สัมผัสไม่ลืม

00.01 น. ทุกครั้งที่ดับไฟตัวผมจะรู้สึกเหงาและเค้งคว้างอยู่เสมอ ผมยืนมองออกไปข้างนอกผ่านกระจกใสจากตึกสูงใจกลางกรุงเทพฯ รถที่กำลังขับเคลือนไปบนท้องถนนที่วุ่นวาย ทุกอย่างรอบตัวผมดูมีสีสันไปหมดแต่ทำไมในใจของผมกลับเหงาได้มากขนาดนี้ ถ้าเป็๲วันปกติผมคงกำลังนั่งดื่มเหล้าสังสรรค์อยู่กับพวกไอบอมกับไอพลุ

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อผมเจอใครคนหนึ่ง เขาทำให้ผมนึกถึงและไม่ลืม๼ั๬๶ั๼ที่เราเคยมีต่อกันถึงแม้ว่ามันจะเป็๲เวลาแค่๰่๥๹ข้ามคืนเท่านั้นเอง

1 อาทิตย์ก่อน

22.45 น. ร้านนั่งดื่มแห่งหนึ่ง ผม ไอบอม ไอพลุกำลังนั่งดื่มกันอยู่ถึงแม้ตอนนี้จะเป็๞เวลาที่ไม่ดึกมากสำหรับนักท่องราตรีแบบพวกผมแต่อาการของพวกผมตอนนี้ก็เริ่มได้ที่แล้วเพราะวันนี้เริ่มเร็วกว่าทุกวัน เมื่ออาการเริ่มมามันก็เป็๞ปกติที่ตัวผมเองจะเริ่มหาเหยื่อที่จะแก้เหงาผมในคืนนี้

“เห้ย ไอปราบ 11 นาฬิกา มึงเห็นไหมสาวโต๊ะโน้นกำลังมองมึงอยู่” 

กูเห็นละไอพลุบอกผมให้มองสาวที่อยู่โต๊ะข้างหน้าผม สาวในชุดเดรสสีแดงรัดรูปทำให้เห็นสวดทรงที่ไม่ว่าชายใดก็ต้องหลงไหลอย่างแน่นอน เธอกำลังส่งสายตาที่หวานปานน้ำผึ้งมายังผม

“กูว่าแนวนี้ไม่ใช่ของกู แนวนี้มันของไอบอมเว้ย” 

พูดจบผมก็หันหน้าไปหาไอบอม ไอบอมเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ไม่รีรอยกแก้วเหล้าเดินตรงไปทันที ผมและไอพลุที่กำลังนั้งสังเกตุการว่าคืนนี้จะมีใครได้กลับบ้านมือเปล่าหรือไม่

“มึงว่าไอบอมจะได้ปะวะไอปราบ” 

“ถ้ามึงอยากรู้ก็ต้องรอดูเว้ย” 

แต่ด้วยความหน้าตาดีไม่เบาของไอบอมไม่นานนักมันก็ควงเอวแม่สาวน้อยเดินออกไปยังประตูทางออก ผมหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะกระดกเหล้าในแก้วจนหมด ผมกับไอพลุยกแก้วกันไปจนเวลาเข้าใกล้เทียงคืนแล้ว สงสันคืนนี้ผมกับไอพลุคงได้กินแห้วแล้ว

!!! หอม หอมมาก

ผมได้กลิ่มหอมจากไหนซักที่ผมหันตามกลิ่นนั้นไปเป็๲หลังของใครคนหนึ่งกำลังเดินออกไปจากผม เธอเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเต้นตามเพลง เธอชั่งตัวหอมเหลือเกิน ผมสั้นทัดหู เสื้อยืดตัวใหญ่กางเกงยีนขายาวรองเท้าผ้าใบ เธอที่ธรรมดาแต่แสนพิเศษ

“สงสัยคืนนี้เราสองคนจะกินแห้ววะ” 

ไอพลุหันมาพูดกับผมแต่ในจังหวะนั้นคงไม่ทันแล้ว ผมเดินตามเธอไปคนนั้นไปในใจผมตอนนี้ไม่สนใจอะไรแล้วผมตามกลิ่นเธอไปเหมือนต้องมนต์สะกด คืนนี้ผมไม่ได้กินแห้วตามที่ไอพลุพูดแน่นอน

“หอมเหลือเกิน” 

ผมค่อยใช้จมูกไล่หอมไปทุกซอยทุกมุมบนตัวของคนร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้ากลิ่นตัวชั่งหอมเสียเหลือเกิน ไม่ว่าจะกดจมูกลงไปตรงไหน มันเกินกว่าที่ผมจะห้ามใจแล้วจริงๆ

“นุ่มมาก นุ่มนิ่มไปทั้งตัว” 

แม้ว่าไฟในห้องของผมจะมืดสนิทแต่มันก็ไม่เป็๲อุปสรรคสำหรับกิจกรรมของผมในตอนนี้ เพราะยังมีแสงของกรุงเทพยามค่ำคืนที่ส่องเข้ามา ผมเริ่มใช้มือซ้ายประคองใบหน้าเล็กๆ พร้อมใช้นิ้วโป้งลูบไปบนริมฝีปากอันบางเล็กของคนที่อยู่ตรงหน้ามือขวาของผมโอวเอวบางๆ เอาไว้ ให้ชิดกับตัวของผม ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระแทกจูบปากของคนตรงหน้าด้วยความเร้าร้อนจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“ชั่งหวานเสียเหลือเกิน” 

ผมเอยปากชมคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะประกบปากกลับไปอีกครั้ง ปากที่ผมกำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่นี้ชั่งหวานกว่าใครหลายๆ คนที่ผมผ่านมา ตอบนี้ลิ้นของผมมันเริ่มทำงานมันสอดเข้าไปพบกับลิ้นเล็กๆ ที่ตอบสนองผมเป็๲อย่างดี

“อื้ออออ” 

“อ่าาาา” 

“อ่ะ อ่า อ๊าาาาา” 

เสียงเหนื่อยหอบของเราทั้งคู่ดังไปทั่วห้อง ขนาดเหงือออกขนาดนี้กลิ่นของคนที่นอนอยู่ข้างกายผมกลับไปเลือนหายไปแม้แต่น้อย ผมอยากจะกอดดมกลิ่นนี้ไปตลอด

ค่ำคืนนั้นเป็๞ค่ำคืนที่ผมลืมไม่ลงจริงๆ แต่ทว่าผมกลับจำไม่ได้ว่าคนคนนั้นคือใคร สิ่งที่ผมจำได้มีเพียงกลิ่มหอมจากกายของเขาคนนั้นเท่านั้นที่ยังติดอยู่ในโสตประสาทของผม