“ได้เวลาทำตามเดิมพันแล้วนะท่านผู้จัดการเหอจุน”ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเพื่อนเก่าที่ยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะกล่าวออกมาทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม
ถ้าเขาต้องแก้ผ้าเหลือแต่ชั้นในแล้วคลานออกห้างไปชื่อเสียงของเขาคงไม่เหลือแน่ ๆเมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่ตำแหน่งของเขาก็คงรักษาเอาไว้ไม่ได้ !
“มะ ไม่เอาน่า เพื่อนพวกเราแค่ล้อเล่นกันเองนี่ ตอนเรียนพวกเราก็สนิทกันจะตาย”เหอจุนรีบเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็หลังเท้า เขาปั้นหน้ายิ้มแย้มพูดกับชายหนุ่ม
“ใครเป็เพื่อนแก ? ไป! ถอดเสื้อผ้าแล้วคลานไป” ชายหนุ่มกล่าวออกมาเสียงดัง เขาไม่้าไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“ฉัน ฉันไม่เกี่ยวนะ ฉันแค่ทำตามที่เขาสั่ง” หญิงสาวที่แต่งชุดเซ็กซี่ซึ่งมากับเหอจุนกล่าวออกมาเสียงสั่น เธอพยายามปฏิเสธออกมาเต็มที่
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ล้มลงไปกองกับพื้นเป็ว่าฮวาหวู่หลิงเดินเข้าไปตบผู้หญิงคนนั้น ถึงเธอจะเตี้ยกว่าแต่ก็ะโตบได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
ดูเหมือนว่าการตบครั้งนี้จะแรงกว่าที่คาดไว้หน้าของผู้หญิงคนนั้นถึงกับแดงเป็รูปฝ่ามือเห็นได้อย่างชัดเจน
“แก แกกล้าตบฉันเหรอ !” หญิงคนนั้นแผดร้องออกมาเสียงแสบแก้วหู น่าเสียดายที่ไม่มีใครให้ความสนใจเธอเลย
“หรือแกอยากจะแก้ผ้าเป็เพื่อนมัน ?” ฮวาหวู่หลิงกล่าวถามเสียงเย็นเวลานี้เหมือนกับว่ามีพลังงานลึกลับถูกปล่อยออกมาจากร่างเล็ก ๆ ของเธอทำให้เธอดูน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
“มะ ไม่ค่ะ ฉันขอโทษที่เสียมารยาท” หญิงสาวที่ถูกตบกล่าวออกมาแล้วเงียบไปเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ตบเธอด้วยซ้ำ
“ไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ !” ฮวาหวู่หลิงกล่าวออกมาทำให้หญิงสาวรีบเก็บข้าวของวิ่งหนีไปโดยไม่สนใจเหอจุนที่ยืนคาแข็งอยู่เลย
“นายไม่ว่าใช่ไหม ที่ฉันให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไป” เธอหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ฉันจะว่าเธอทำไมอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรมากนัก ฉันกะจะให้หนีไปอยู่แล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวหญิงสาวอย่างเอ็นดู
“อ๊ะ ขอโทษที”เขารีบชักมือกลับเพราะรู้สึกว่ามันเป็เื่เสียมารยาท
“ฉะ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” หญิงสาวตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม เบาจนแทบไม่ได้ยิน
ท่าทางของเธอทำให้เหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านนอกแอบยิ้มอยู่ภายในใจคุณหนูจอมซนคนนั้นเหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปสินะ
“เหมือนว่าแฟนนายก็หนีไปแล้วนะ จะเอาไงทำไม่ทำ ?” ฮวาหวู่หลิงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหอจุนด้วยความที่อีกฝ่ายตัวสูงกว่าทำให้เธอต้องเงยหน้าคุยด้วย
“ไม่ทำ! แล้วจะทำไม ?พวกแกจะมีปัญญาอะไรมาบังคับฉัน !!” เหอจุนกล่าวออกมาเสียงดังแล้วทำท่าจะเดินออกไปจากร้านทันที
แต่หญิงสาวร่างเล็กก็เดินเข้ามาขวางไว้เสียก่อนทำให้เขาเดินต่อไปไม่ได้
“แกอย่าหวังว่าจะได้ออกไปง่าย ๆ เลย !”ฮวาหวู่หลิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“นั่งนี่! ไม่หลบใช่ไหม!!”เหอจุนกล่าวออกมาด้วยความโกรธเขาเงื้อมือขึ้นแล้วตบลงด้วยความรวดเร็ว
เพี๊ยะ!เสียงของฝ่ามือกระทบกับิัดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
ครึ่งหลัง
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนใไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะสิ้นคิดได้ขนาดนี้ การใช้วาจาข่มขู่ด่าทอกันก็เป็เื่หนึ่ง แต่ถ้าฝ่ายใดลงมือใช้ความรุนแรงก่อนล่ะก็ คงไม่จบง่าย ๆแน่
ตัวเหอจุนเองก็รู้ดีแต่เวลานี้ความอับอาย ความโกรธ ได้กลบสติปัญญาของเขาไปจนหมดเสียแล้วทำให้เขาเผลอลงมือไปโดยไม่ทันได้คิด
“นาย! ไม่เป็ไรใช่ไหม?” หญิงสาวรีบก้มไปดูอาการของชายหนุ่มด้วยความเป็ห่วงทันที
ใช่แล้วเมื่อสักครู่เย่เซวียนเอาตัวเข้ามาบังฝ่ามือนั้นไว้ ด้วยความรุนแรงของฝ่ามือนี้ทำให้เขาถูกตบหน้าจนล้มไปกองกับพื้น ด้วยความที่ร่างกายและสติของเขาคิดอะไรไม่ทันจึงได้แต่เอาตัวไปบังในจังหวะฉุกเฉินเท่านั้น
“เฮอะ! สมน้ำหน้าอยากมาเล่นเป็เ้าชายช่วยเ้าหญิงดีนัก”เหอจุนแค่นเสียงเยาะเย้ยออกมาทำให้หญิงสาวที่ดูอาการของชายหนุ่มอยู่ปรี๊ดแตกในที่สุด
“ไอ้บัดซบ! อยากเล่นนักเดี๋ยวจัดให้” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความโกรธ แต่เขายังไม่ทันจะได้ทำอะไรหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเขาก็เอามือมาขวางไว้เสียก่อน
“พวกนาย! เข้ามา!!” เธอะโออกมาเสียงดังทำให้พวกบอดี้การ์ดนับสิบคนที่รอสแตนบายอยู่เดินเข้ามาล้อมทางเข้าร้านไว้ทันที
ผัวะ! โครม!
“เฮ้ย! เมื่อกี้แกกล้าดียังไงจะทำร้ายคุณหนูวะ?แถมยังกล้าทำร้ายคุณชายเย่เซวียนอีก ไม่อยากมีลมหายใจกลับบ้านใช่ไหม ?” หัวหน้าบอดี้การ์ดเดินเข้ามาก็ถีบเข้ายอดอกอีกฝ่ายอย่างแรงจนร่างของเหอจุนกระแทกเข้าใส่ผนังร้านเสียงดัง
“อ๊ากก พวกแก กล้าทำร้ายคนกลางห้างเหรอวะ!”เหอจุนกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป เขาะโออกมาเสียงดัง
แต่ถึงเขาจะส่งเสียงดังยังไงก็ไม่มีจีนมุงคนไหนกล้าเข้ามาใกล้
ก็แน่นอน! ใครจะไปอยากหาเหาใส่หัวกัน!!
“ปากดีเหรอวะ!” ผัวะผัวะ ผัวะ เหล่าบอดี้การ์ดได้ยินอีกฝ่ายยังปากดีไม่หายก็พากันเข้าไปซัดคนละหมัดสองหมัดจนทำให้อีกฝ่ายเืกบปากมีฟันหลุดออกมาหนึ่งซี่
“พอเถอะครับ”เย่เซวียนกล่าวขัดขึ้นมา ทำให้ทุกคนพากันมองไปยังชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ
นี่เขาเป็คนจิตใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ?ถูกตบก็ไม่โกรธหรือไง?
“นายจะยกโทษให้คนแบบนี้เหรอ ? เป็นักบุญรึไง” ฮวาหวู่หลิงกล่าวออกมาแทนคำพูดในใจของทุกคน
“เปล่าหรอก เขายังต้องแก้ผ้าคลานออกห้างไปอีกนะครับถ้ารุนแรงเกินไปเดี๋ยวก็คลานไม่ได้พอดี”ชายหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
ปีศาจ! นี่มันปีศาจในคราบมนุษย์!!
“พะ...เพื่อน ฉันขอโทษ นายยกโทษให้ฉันเถอะนะฉันขอร้องล่ะ”เหอจุนพยายามขอร้องชายหนุ่มด้วยท่าทางน่าสังเวช ในเวลานี้ตัวของเขาเต็มไปด้วยคาบสกปรกจากการถูกรุมกระทืบ
“ถอดเสื้อผ้าเร็วเข้านายจะได้รีบคลานไปไงเพื่อน”ชายหนุ่มยังคงกล่าวคำเดิมออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ ไม่งั้นชื่อเสียงของฉันได้ป่นปี้หมดแน่ๆ” เหอจุนพยายามก้มหัวขอร้องอีกรอบหนึ่งแต่เหมือนจะไม่มีความหวังเอาซะเลย
“จะรีบ ๆ ทำหรือต้องเจ็บตัวเพิ่ม ?” ฮวาหวู่หลิงกล่าวออกมาน้ำเสียงเ็า ทำให้เหอจุนได้แต่ตัวสั่น
“ก็ได้ ๆ อย่าทำร้ายฉันเลย ฉันยอมแล้ว” เขากล่าวจบก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นอย่างช้า ๆเป็เพราะเพิ่งถูกทำร้ายมาทำให้ร่างกายเ็ปขยับได้ช้าลงเขาได้แต่เก็บความโกรธไว้ในใจ
“ฮ่าฮ่า ดีมากเชื่องแบบนี้จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”เย่เซวียนหัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนาน
คอยดูเถอะ! ผ่านตรงนี้ไปได้ฉันจะให้พวกแกต้องชดใช้ !!
ไอ้พวกบอดี้การ์ดสิบตัวนั้นก็เหมือนกัน!