ข้างหัวใจ_End

        งานแต่งงานระหว่างกฤษกรกับชมพูนิกข์ จะจัดมีขึ้นในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้านี้แล้ว ซึ่งในระหว่างนี้ก็ได้มีการจัดเตรียมงานกันอย่างขะมักเขม้น แต่โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นกฤษกรเสียมากกว่า ที่ยุ่งวุ่นวายในการเตรียมงานในครั้งนี้

        ส่วนชมพูนิกข์นั้นอยากจะทำอยากจะช่วย แต่ถูกกฤษกรสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด เพราะกฤษกรกลัวว่าชมพูนิกข์จะเครียดจนอาจส่งผลไปถึงลูกในท้องเอาได้ ชมพูนิกข์จึงทำเพียงแค่เลือกชุดแต่งงานเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ กฤษกรทำเองหมดทุกอย่าง

        แต่จริงๆ จะว่ากฤษกรทำเพียงคนเดียวก็ไม่ค่อยจะถูก เพราะเขาให้เลขานุการของเขาเป็นผู้คอยติดต่อโน่นนี่นั้น และประสานงานต่างๆ ให้ และอีกคนที่ช่วยไม่ยอมห่างอีกคน ก็คือญาตาวี น้องสาวสุดที่รักนั้นด้วยแหละ ดังนั้นกฤษกรจึงเบาแรงไปได้บ้าง

        “นิกข์ขอไปดูสถานที่ด้วยคนนะ นะคะพี่กร!!....”

        ชมพูนิกข์กำลังใช้มือเรียวเล็กติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้กฤษกรอยู่ พูดร้องขอไปดูโรงแรมที่จะจัดงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของเธอกับกฤษกร เธออยากจะเห็น

        “.......”

        กฤษกรขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดว่าจะให้คนตัวเล็กของเขาที่กำลังอ้อนวอนอยู่นี้ไปด้วยดีหรือเปล่า ใจหนึ่งก็อย่างให้ไป แต่อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงเจ้าหล่อน ไม่อยากให้ลำบากใจการเดินทางไปดู ซึ่งเขาอยากให้เจ้าหล่อนไปวันงานทีเดียวเลย

        “นะคะพี่กร!!.... ถึงนิกข์ท้องอยู่แต่นิกข์ไม่ใช่คนป่วยนะคะ นิกข์ไปไหนมาไหนได้ ทำอะไรได้ พี่กรให้นิกข์อยู่เฉยๆ นั่งๆ นอนๆ อยู่แต่บ้านอย่างนี้ นิกข์ก็เบื่อเป็นนะคะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง งานแต่งงานนี้ก็เป็นงานแต่งงานของนิกข์ด้วยเหมือนกัน นิกข์ก็อยากจะมีส่วนร่วมบ้างอ่ะ”

        ชมพูนิกข์เห็นคนตัวโตนิ่งเงียบ จึงทำหน้าเง้างอ เพราะคิดว่าเขาจะต้องไปให้เธอไปด้วย จึงได้พูดบ่นซะยืดยาวเลยทีนี้

        “หึหึ!! บ่นไปนั่น พี่ก็ไม่ได้ว่าเราเป็นคนป่วยสักหน่อย เอาล่ะครับคุณภรรยาสุดที่รัก เราจะไปดูสถานที่จัดงานเลี้ยงด้วยกัน โอเคนะ!!”

        กฤษกรฉีกยิ้มขำออกมา เมื่อเห็นคนตัวเล็กบ่นใส่เขาเป็นชุดอย่างนี้ เขาจึงยื่นมือใหญ่ไปโอบเอวขยายใหญ่ขึ้น ตามอายุครรภ์เอาไว้หลวมๆ แล้วค่อยพูดยินยอมตามที่ชมพูนิกข์ร้องขอมา

        “โอเคค่ะ”

        ชมพูนิกข์ได้ยินอย่างนั้นจึงคลี่ยิ้มออกอย่างดีอกดีใจ รีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้คนตัวโตให้เสร็จเร็วไว เพื่อจะได้ไปเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง แต่พอติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้เสร็จ และชมพูนิกข์ทำท่าจะผละออกห่าง กฤษกรกลับไม่ยอม คงสวมกอดเอาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม

        “มีอะไรอีกหรือคะ?”

        ชมพูนิกข์เงยหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วถาม เพราะไม่เข้าใจว่าคนตัวโตจะรั้งเธอไว้ทำไม กฤษกรส่งยิ้มหวาน ก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากนูนเนียนใส ไล่เลื่อนลงมาตามสันจมูกโด่งรั้น เลยมาจนถึงริมฝีปากบางนุ่ม และทำการจูบซับขบเม้มอยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนาน จึงค่อยถอนปากออกช้าๆ

        “นี่คือรางวัลความน่ารักของเรา พี่รักน้องนิกข์จังเลยทูนหัว”

        กฤษกรพูดบอกคนตัวเล็กชิดริมฝีปากบางนุ่ม ทั้งสายตาก็จับจ้องมองสบตากลมโตอยู่อย่างนั้น

        “นิกข์ก็รักพี่กรเหมือนกันค่ะ นิกข์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จะได้ลงไปกินข้าวกัน แล้วจะได้ไปดูสถานที่กันเลย”

        ชมพูนิกข์หน้าแดงระเรื่อ คลี่ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย พูดเบาๆ ตอบกลับคนตัวโตไป เพื่อให้เขารับรู้ภายในใจเธอ ก่อนจะกล่าวตัดบทเพื่อจะได้ไปทำการเปลี่ยนชุดเสื้อผ้า

        “เดี๋ยวพี่ช่วย”

        กฤษกรยังไม่วายขันอาสาไปช่วย เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ชมพูนิกข์ด้วย จึงถูกชมพูนิกข์ส่งค้อนให้วงใหญ่หนึ่งวง แต่ก็ยอมให้กฤษกรโอบพาเดินไปใกล้ๆ ตู้เสื้อผ้า เพื่อเลือกชุดมาสวมใส่ ซึ่งกฤษกรก็ช่วยสวมใส่เสื้อผ้าให้ชมพูนิกข์จนกระทั่งเสร็จแล้วนั่นแหละ แล้วจึงโอบประคองพาเดินออกจากห้องนอน ลงไปยังห้องรับประทานอาหาร

๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗