“เื่มันก็เป็อย่างนี้แหละครับ”
ผมเล่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนให้คัธย่าคนสวยฟังที่ร้านกาแฟลุงหมานหรือ Man Uncle Cafeเ้าประจำไอ้ครั้นจะพาไปร้านแพง ๆ ก็กลัวกระเป๋าฉีกด้วยค่าขนมอันน้อยนิดที่แม่ให้มาแทบจะพอดีกับค่าใช้จ่ายแต่ละสัปดาห์ จะทำไงได้ก็เรามันจน
แต่ไม่ว่าเงินจะน้อยยังไงผมก็แบ่งไว้ซื้อหมู่ปิ้งไปแบ่งได้จ้อนอยู่เป็ประจำ
คัธย่าสั่งโอเลี้ยงเย็นๆ มาชิมตามผม
“อร่อยดีนะเทวิน ไม่เหมือน black coffee หรือ americano เลย”
ผมไม่ได้ตอบอะไรมัวแต่เหม่อมองท่าดูดโอเลี้ยงของเธอ
“ฉันดีใจนะเทวิน ที่คุณไม่ปิดบังฉันอีก”
ประกายตาจริงจังของสาวตรงหน้าทำให้ผมต้องแอบละอายแก่ใจเล็กน้อย
“แหมผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรคุณหรอกครับ แต่เื่แบบนี้ถ้าบอกใครง่าย ๆเขาจะไม่หาว่าผมเป็บ้าเหรอ”
คัธยาขยับตัวเอียงคอมองสบตาผม
“คุณไม่ได้ crazy หรอกเทวินคุณเป็คนพิเศษมาก”
คัธย่าคงไม่รู้ว่าเธอสวยไม่แพ้ปีศาจจิ้งจอกเลยแถมยังไม่มีท่าทางจะเข้ามากัดผมแบบปีศาจนั่นด้วย
“แต่ฉันยังสงสัยอยู่เื่หนึ่ง”
“อะไรเหรอครับ”
“ทำไม่ทูต์ราฟาเอลไม่มาช่วยคุณ”
“อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”
ตาคมวาวของคัธย่ามองจับจ้องมาคล้ายจะค้นหาว่าผมแอบซ่อนความลับอะไรไว้อีกไหมผมต้องแอ้บขรึมไว้ ไม่ให้เสียชื่อหนุ่มไทย (หลังอาน)
“ดูท่าคุณไม่รู้เหตุผลจริง ๆระวังนะเทวิน ถ้าคุณเรียกเทพมาไม่ได้ เวลาเกิดอันตรายจะทำยังไง”
“ถ้าเทพฝั่งคุณไม่มาลองเรียกเทพฝั่งผมน่าจะได้มั้งครับ”
“แต่พลังของเทพลิงนั่นทำให้คุณสลบไปเลยนี่”
ถ้าพี่เห้งเจียของเรารู้ว่าถูกเรียกเป็เทพลิงคงจะเคืองมิใช่น้อยผมรู้สึกว่าพี่แกแอบมีปมเื่นี้นิดหน่อยด้วย
“แค่มีรูปร่างเป็ลิงแต่ไม่น่าจะถือเป็เทพแห่งลิงหรอกครับ”
ผมพยายามแก้ตัวให้แล้วนะครับท่านพญาวานรโสภา
ลุงหมานเดินเอาจานใส่ปาท่องโก๋กรอบๆ ร้อน ๆ มาวางบนโต๊ะ
“ผมไม่ได้สั่งครับลุง”
“จานนี้ของแม่หนูจ๊ะ ลุงแถมให้”
“ขอบคุณค่า”
คัธย่าใช้สำเนียงเหน่อของชาวต่างชาติตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน ลุงหมานยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหลังหูก่อนเดินกลับไปประจำการที่เคาเตอร์เก่า ๆ ของแก
“คนไทยใจดีจัง”
ผมอยากบอกว่าถ้าเราหน้าตาดีโลกจะใจดีกับเรา แต่กลัวเธอจะเคืองเอา
โอ้เอ้คุยกับคัธย่าอยู่จนหนึ่งทุ่มผมก็เดินกลับบ้าน เจอเ้าจ้อนยืนทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยอยู่ตรงประตู
“ไง จ้อน เข้าบ้านไม่ได้ละสิมึง”
เ้าจ้อนเสียงงื้ดง้าดก่อนย่องตามผมเข้าบ้าน
“ไปไหนมาเทวิน กลับมืดเชียว”
เสียงแม่ดังมาจากในครัว
“ไปกินโอเลี้ยงกับคัธย่ามาครับ”
คำตอบนี้ทำให้พ่อที่กำลังดูข่าวอยู่หน้าทีวีพยักหน้าอย่างพอใจ
“ไม่เสียชื่อลูกพ่อ”
“อะไรนะคุณ”
เสียงแม่ดังกว่าเดิม
“ปล่าวจ๊ะพ่อเตือนเ้าวินว่าอย่ากลับดึกนะ”
“แล้วไป”
หลังอาหารค่ำผมก็จับเ้าจ้อนเช็ดตัวแล้วขึ้นห้องนอนมานั่งผึ่งพุงอยู่บนเตียง กำลังคิดว่าจะเล่นเกมส์ที่ค้างไว้แสงเรือง ๆ ก็สว่างขึ้น พร้อมกับความอบอุ่นที่คุ้นเคย
“เทวิน”
“ท่านราฟาเอลใช่ไหมครับ”
แม้จะมองไม่เห็นเป็รูปเป็ร่างแต่ผมก็ััถึงพลังงานของทูต์องค์นี้ได้
“เราเอง”
ทีตอนเรียกละไม่มาตอนนี้กลับมาหาเองซะนี่
ผมแอบตัดพ้อในใจ
“เราไม่ได้ละเลยเ้าหรอก”
ผมยกมือลูบหัวแก้เก้อเหมือนพวกเทพจะอ่านใจเก่งจริง ๆ
“ผมเข้าใจครับว่าเทพคงไม่น่าจะมาตามที่เรียกได้ทุกครั้ง เพราะ เอ่อเพราะพวกท่านคงต้องมีงานทำใช่ไหมครับ”
พูดไปผมเองก็ไม่รู้ว่าทูต์จะทำงานแบบไหนจะต้องแสกนนิ้วเข้างานทุกวันหรือเปล่าหว่า
“งานของเทพไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะเข้าใจได้ง่ายๆ นะเทวิน”
“ครับ”
“ที่เ้าเชิญเราไม่สำเร็จเกิดจากความปั่นป่วนของกระแสพลัง เมื่อคืนนี้ มีปีศาจที่มีพลังใกล้เคียงกับเทพสองตนเคลื่อนไหวอยู่ใกล้กับเ้ามากรบกวนการเชื่อมต่อทางจิตระหว่างเรากับเ้า นอกจากนี้เหมือนกับวัตถุที่เป็สื่อระหว่างเรากับเ้ายังอาจเสียหายอีกด้วยพอปีศาจลิงนั่นไม่ยอมลดระดับพลังลงทำให้เ้าได้รับาเ็อย่างมาก”
นี่เป็อีกครั้งที่ท่านเห้งเจียของเราถูกนับว่าเป็ลิงสงสัยจะแก้ตัวยากแล้วละครับ
“เอ่อ ผมไม่ได้าเ็อะไรครับแค่สลบไปเท่านั้น”
“ลองดูของที่อยู่ในกระเป๋าเ้าก่อน”
ผมล้วงกระเป๋าหยิบบัตรสมาชิกขององค์การUPO ออกมาแล้วก็ต้องใ
บัตรนั่นทำจากวัสดุอะไรผมก็ไม่เคยสนใจแต่ตอนนี้บนบัตรมีรอยแตกร้าวพาดจากด้านหนึ่งไปอีกด้านเห็นได้ชัด
“วัตถุนี้ช่วยรับพลังงานของปีศาจลิงบวกกับเราอวยพรให้ จึงลดอาการาเ็ของเ้าไปเกือบหมดไม่เช่นนั้นเ้าอาจตายไปแล้ว”
น้ำเสียงหนักแน่นท่านราฟาเอลทำเอาผมน้ำลายเหนียวคอ
“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำยังไงดีครับ”
“นี่ยังไม่ใช่เื่ที่น่ากังวลที่สุดเพราะปีศาจลิงไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเ้าแต่ปีศาจจิ้งจอกต่างหากที่อาจลงมือได้ทุกเวลา”
“แล้วท่านสู้กับปีศาจจิ้งจอกไหวไหมครับ”
ผมถามเสียงอ้อมแอ้มกลัวทูต์จะเคืองแต่ดูจากที่ตือโป้ยก่ายกับเ้าที่รับมือปีศาจจิ้งจอกอย่างทุลักทุเลคงต้องพึ่งพาเทพเ้าถ้าเชิญพี่เห้งเจียมาอีกก็ไม่รู้ว่าพี่แกจะทำผมสลบไปก่อนอีกหรือเปล่า
ทูต์ราฟาเอลยิ้มน้อยๆ ประกายตาทรนง
“การต่อสู้ระหว่างเทพกับปีศาจซับซ้อนจนภาษาของมนุษย์แทบจะอธิบายไม่ได้ เบื้องต้นเ้าต้องเข้าใจว่าไม่ใช่อยู่ๆ เทพจะลงมาต่อสู้กับปีศาจในโลกของเ้าได้โดยง่ายมิเช่นนั้นผลที่ตามมาอาจเลวร้ายเกินหยั่งคาด”
“เป็ยังไงหรือครับ”
แววตาของทูต์เปลี่ยนเป็หม่นหมอง
“ครั้งล่าสุดที่เทพกับปีศาจปะทะกันบนโลกมนุษย์ผู้ค้นล้มตายไปหลายล้านคน ใช้เวลานับพันปีถึงฟื้นฟูกลับมา”
ขนแขนของผมลุกซู่พยายามนึกถึงเหตุการณ์ตามที่ท่านราฟาเอลบอกก็นึกไม่ออกว่าเป็ตอนไหนของประวัติศาสตร์ของมนุษย์
“อย่าห่วงเลยคราวนี้เทพเ้าคงจะไม่ทำอะไรผิดพลาดอีก เ้าแก้ปัญหาเื่วัตถุนั่นก่อนเถิด”
พอท่านราฟาเอลพูดจบเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พร้อมกับแสงสว่างกลางห้องจางหายไป
“สวัสดีขอรับคุณเทวิน”
เสียงของพ่อปู่คนเดิมแต่คราวนี้เต็มไปด้วยความเครียดแถมไม่ได้ให้คุณโอเปอร์เรเตอร์เสียงหวานติดต่อมาก่อน
“ครับพ่อปู่”
“คุณเทวินปลอดภัยใช่ไหมขอรับ”
“ผมสบายดีครับ พ่อปู่ไม่ต้องเป็ห่วง”
“ดีจังเลยค่ะ”
เสียงหวาน ๆของโอเปอร์เรเตอร์ดังแทรกมา ดูท่าทางนั้นเป็ห่วงผมจริง ๆ
“ระบบขององค์การ UPO ตรวจพบความเสียหายของบัตรสมาชิกของคุณเทวินพวกเรากังวลมากเลยครับ”
“ทำไมเหรอครับพ่อปู่”
พ่อปู่เงียบไปพักใหญ่คล้ายกับลังเลว่าจะบอกผมดีไหม
“บัตรสมาชิกของคุณเทวินไม่ใช่บัตรธรรมดาครับเราใช้แร่ธาตุที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกผสมกับแร่ธาตุจากดาวหางที่ตกมายังโลกเมื่อหลายล้านปีก่อนผลิตขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีทันสมัยจากความร่วมมือของหลายประเทศเป้าหมายนอกจากเพื่อใช้แสดงตัวแล้วบัตรยังสามารถดูดซับพลังงานมหาศาลอันเกิดจากการเข้าทรงเพื่อไม่ให้ร่างทรงได้รับอันตรายจากพลังของเหล่าเทพหรือปีศาจผลการทดสอบทำให้เราเชื่อว่าไม่มีอาวุธใดในโลกที่ทำลายบัตรนี้ได้แต่ระบบกลับตรวจพบว่าบัตรเสียหาย ซึ่งถ้าคิดง่าย ๆ ก็คือ พลังที่ทำให้บัตรเสียหายได้ก็น่าจะทำให้คุณเทวิน เอ่อ”
“ทำให้ผมตายได้เลยใช่ไหมครับ”
“ใช่ขอรับ”
“แล้วทำไมระบบถึงเพิ่งตรวจพบความเสียหายเหรอครับ”
ผมถามเพราะคิดว่าบัตรน่าจะรับพลังของเห้งเจียเมื่อคืนจนเสียหายแต่องค์กรเพิ่งติดต่อผมเมื่อกี้
“บัตรคงทนรับพลังงานจนถึงขีดสุดเมื่อคืนครับแต่ความเสียหายเพิ่งปรากฏชัดเมื่อกี้คาดว่ามีพลังงานมหาศาลมาอยู่ใกล้คุณเทวินใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับเมื่อกี้ทานราฟาเอลมาหาผม”
ผมเดาเอาว่าที่ท่านราฟาเอลมาเป็แสงสว่างแต่มองไม่เห็นตัว อาจเกิดจากบัตรสมาชิก Platinum เสียหาย
“นั่นแหละครับคงเกินขีดจำกัดที่บัตรจะทนได้แล้ว”
“แล้วบัตรนี่แพงไหมครับ”
“ไม่เท่าไหร่หรอกขอรับ”
เสียงของพ่อปู่ฟังดูผ่อนคลายลงกับคำถามเอ๋อๆ ของผม
“แล้วพอจะบอกราคาได้ไหมครับหรือต้องมีค่าธรรมเนียมในการทำบัตรใหม่หรือเปล่าครับ”
“บอกได้นิดหน่อยครับบัตรสมาชิกของคุณเทวินเป็ระดับ Platinum มีมูลค่าสิบล้านบาทพอดีครับ”
“สิบล้าน”
ผมแทบจะะโออกไปใครจะคิดว่าผมมีของมีค่าขนาดนั้นอยู่ในกระเป๋าตังค์ บางทีผมโยนกระเป๋าไว้ส่ง ๆไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ
“ใช่แล้วครับ นี่เป็บัตรสมาชิก Platinum ระดับแรกเลยไม่แพงเท่าไหร่ ตอนนี้ทางองค์การเราส่งบัตรสมาชิกระดับกลางไปให้คุณเทวินโดยไม่มีค่าใช้จ่ายแล้วครับ”
“ขนาดบัตรระดับต้นยังสิบล้านแล้วบัตรระดับกลางจะเท่าไหร่ครับเนี่ย”
เสียงของพ่อปู่กลืนน้ำลาย
“คุณเทวินอย่าเพิ่งรู้เลยขอรับเดี๋ยวจะไม่สบายใจ แต่รบกวนเก็บไว้ให้ดี ๆ แล้วกัน ฮ่า”
ดูจากการพูดพ่อปู่คงหายเครียดไปพอสมควร
“ทางองค์การไม่กลัวผมเอาบัตรไปขายเหรอครับ”
คราวนี้พ่อปู่หัวเราะร่วน
“เราเชื่อใจคุณเทวินขอรับอย่าว่าแต่แร่ธาตุที่เป็องค์ประกอบของบัตรนี่คนทั่วไปไม่รู้จักจะเอาไปขายคงไม่มีใครซื้อหรอกขอรับ”
ปิ้งป่อง
เสียงกริ่งหน้าบ้านดัง
“วิน มีของมาส่งแนะลูก”
“คร้าบแม่”
“คุณเทวินลงไปรับบัตรใหม่เถอะครับอย่าลืม activate ด้วยนะครับอาจมีขั้นตอนมากขึ้นเล็กน้อย เพราะระดับของบัตรสูงขึ้น”
ลงมาด้านล่าง กล่องสีน้ำตาลทองวางบนโต๊ะ
“สั่งซื้ออะไรมาเหรอลูกกล่องสวยเชียว”
“ของจุกจิกนะครับแม่”
ผมหยิบกล่องหรูหรานั่นขึ้นมาบนห้องพอเปิดออกก็เห็นบัตรสมาชิกสีดำขลับแฝงด้วยประกายสีทองอะคริลิก มีตัวอักษรคำว่า Platinum และชื่อของผมสลักไว้อย่างชัดเจนในกล่องไม่มีเอกสารหรือคำแนะนำสักฉบับ แล้วผมจะเปิดใช้ยังไงละครับพ่อปู่
พลิกบัตรไปมาอยู่ครู่หนึ่งผมก็ชูบัตรขึ้นตรงหน้า
“ผม เทวิน อินทร์องค์จันทร์”
ถ้าตาผมไม่ฝาดเหมือนกับบัตรนั่นเรืองแสงสีทองขึ้นมาวูบหนึ่ง
“สวยดี อะไรนะ”
เสียงของพี่ตือโป้ยก่ายดังมาผมหันไปมองก็เห็นพุงหลาม ๆ อยู่ใกล้แทบจะทิ่มหน้า
“บัตรสมาชิกขององค์การ UPO ครับ”
“ข้าฯไม่รู้จักหรอก”
แหมพี่ตือนี่กวนใช่เล่น
“เป็ของที่ช่วยให้ผมเรียกเทพเ้าได้ครับว่าแต่ท่านมาหาผมนี่แสดงว่ามีเื่อะไรใช่ไหมครับ”
“ลางสังหรณ์ของเ้าแม่นมากข้าฯเห็นปีศาจจิ้งจอกกางเขตอาคมคลุมแถวนี้ไว้ คาดว่าคืนนี้นางจะจู่โจมอีก”
1K
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1751968032_51084667.webp)
