หลงเทียนเฟย (龙天非) พยายามปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเพดานไม้สลักเสลาลายัเมฆาอันวิจิตรของคฤหาสน์ตระกูลหลงปรากฏขึ้น เขายังคงนอนอยู่บนเตียงขนหงส์อันอ่อนนุ่ม
"นายน้อย...นายน้อยเ้าคะ ท่านฟื้นแล้ว!"
เสียงของอาเป่าดังขึ้นข้างหู ในน้ำเสียงนั้นเจือปนไว้ด้วยความโล่งใจและความกังวลอย่างสุดซึ้ง
'สำเร็จสินะ...' เขาคิดอย่างเกียจคร้าน 'แต่ผลที่ตามมาก็ช่างบั่นทอนร่างกายเสียจริง'
หลังจากที่ท่านหมอประจำตระกูลเข้ามาตรวจดูอาการและยืนยันว่าเขาเพียงแค่สูญเสียพลังปราณ (灵气) และพลังชีวิต (生命之力) ไปมากเท่านั้น ในที่สุดทุกคนก็ล่าถอยออกไป ทิ้งให้ห้องอันกว้างขวางกลับสู่ความสงบสุขที่เขาปรารถนา
หลงเทียนเฟยนอนแผ่หลาบนเตียง จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยขึ้นกับความเงียบ
"ตรวจสอบสถานะ"
หน้าต่างโปร่งแสงปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา
[ ระบบสังเคราะห์วิชา (万法归元系统) ]
[ สถานะผู้ใช้: อ่อนเพลียอย่างรุนแรง ]
[ พลังงานต้นกำเนิด: 0.1% (กำลังฟื้นฟูอย่างเชื่องช้า) ]
เขานึกย้อนไป...นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ระบบทำงาน แต่เป็การทำงานครั้งใหญ่ที่สุดเท่านั้น เขายังจำได้ดีถึงคืนเมื่อสามเดือนก่อนที่ระบบปรากฏขึ้นเป็ครั้งแรก และในตอนนั้นระบบก็ได้สกัดบางสิ่งจาก ‘พรหมพฤกษาเขียวขจี’ ที่เขาล้มทับ
[ ค้นคลังวัตถุดิบ...ตรวจพบวัตถุดิบที่ยังไม่ได้ใช้งาน ]
[ - แก่นแท้พฤกษากลืนกิน (噬草本源) (ระดับต่ำสุด) x 1 ]
ด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียอย่างรุนแรงในปัจจุบัน ความ้าแรกและสำคัญที่สุดของเขาคือ "การฟื้นฟูและความสบาย" เขาจึงตัดสินใจจัดการกับวัตถุดิบชิ้นแรกนี้ก่อน
"สังเคราะห์ 'แก่นแท้พฤกษากลืนกิน (噬草本源)' เข้ากับร่างกาย"
[ การสังเคราะห์เสร็จสิ้น...ได้รับทักษะติดตัว: กายาพฤกษาสันติ (草木宁静之体) (ขั้นต้น) ]
[ ผล: ร่างกายดูดซับพลังธรรมชาติเพื่อฟื้นฟูอัตโนมัติ และทำให้พลังปราณของผู้ใช้มีคุณสมบัติของพฤกษา ]
ทันทีที่การสังเคราะห์สิ้นสุดลง เขาก็รู้สึกถึงกระแสพลังอันเย็นสบายที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง บรรเทาความเ็ปและความอ่อนล้าลงได้อย่างน่าอัศจรรย์
ความคิดของเขากำลังจะล่องลอยไป แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและทรงอำนาจ
"เทียนเฟย (天非) ข้าเข้าไปได้หรือไม่"
เป็เสียงของท่านลุงใหญ่ หลงเจิ้นเหยียน
"ท่านลุงใหญ่ เชิญขอรับ" หลงเทียนเฟยตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้ พลางพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง
หลงเจิ้นเหยียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่สง่างามดุจพญาอินทรี เขามองหลานชายบนเตียงด้วยสายตาที่เ็า ในวัยสิบหกปีที่กำลังจะย่างเข้าสู่ปีที่สิบเจ็ด หลงเทียนเฟยมีร่างสูงโปร่งและเค้าโครงใบหน้าที่หล่อเหลาหมดจด ทว่าสิ่งที่ทำให้หลงเจิ้นเหยียนขัดใจที่สุดคือแววตาและรูปหน้าที่ดูซื่อตรงจริงใจของเด็กหนุ่ม
"ได้ยินว่าเ้าไปมีเื่กับคนของสำนักชาดอัคคี (朱炎宗) มา" เขาเปิดประเด็นโดยไม่อ้อมค้อม "น่าขายหน้าสิ้นดี! ตระกูลหลง (龙家) ของเรา แม้แต่ผู้ที่ถูกมองว่าไร้ค่าที่สุด ก็ไม่ควรลดตัวไปต่อกรกับพวกมดปลวกเช่นนั้น"
'มาแล้ว...บทเทศนาที่น่าเบื่อหน่าย' หลงเทียนเฟยคิด แต่ใบหน้าที่ดูซื่อตรงนั้นกลับแสดงออกเพียงความสำนึกผิดจางๆ "เป็ข้าที่โง่เขลาเองขอรับท่านลุง"
"เ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว" หลงเจิ้นเหยียนกล่าวต่อ "ข้ามาวันนี้มีเื่จะแจ้งให้ทราบ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า จะถึงงานชุมนุมยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่ 'สำนักดาบเมฆาคราม (苍云剑宗)' เป็เ้าภาพ แม้เ้าจะเป็เช่นนี้ แต่ในฐานะนายน้อยตระกูลหลง (龙家) เ้าก็ต้องเข้าร่วมเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล"
ดวงตาที่ดูซื่อตรงของหลงเทียนเฟยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ งานชุมนุมนั่น...มันคือแหล่งรวมความยุ่งยากโดยแท้!
"เตรียมตัวให้พร้อม อย่าได้ทำตัวเสเพลให้เป็ที่ขายหน้าไปมากกว่านี้" หลงเจิ้นเหยียนกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป
หลงเทียนเฟยเอนกายลงนอนอีกครั้ง พลางหลับตาลงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาใหม่
'งานชุมนุมยอดฝีมือรึ?' เขาทอดถอนใจยาวเหยียด 'ช่างเป็เื่ที่...สิ้นเปลืองพลังงานเสียจริง'
[ ตรวจสอบวัตถุดิบที่ได้รับใหม่ ]
[ - แก่นแท้เพลิงชาด (朱炎本源) (ระดับต่ำ) x 48 ]
[ - แก่นแท้เจตจำนงกระบี่ (剑意本源) (พื้นฐาน) x 9 ]
[ - ร่องรอย (痕迹): 'เคล็ดวิชาเพลิงเผาใจ (焚心炎诀)' (ไม่สมบูรณ์) ]
'เอาล่ะ...ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็คงต้องหาวิธีที่ "สบายที่สุด" ที่จะผ่านงานชุมนุมที่น่าเบื่อหน่ายนั่นไปให้ได้' ความคิดของเขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว 'เริ่มต้นจาก...กายาต้านทานความร้อนก่อนแล้วกัน อย่างน้อยๆ หากต้องไปนั่งในที่แดดร้อนๆ ข้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกหงุดหงิดใจมากนัก'
[ ท่าน้าสังเคราะห์ 'แก่นแท้เพลิงชาด (朱炎本源)' เพื่อสร้าง 'กายาต้านทานความร้อน (抗热之体)' หรือไม่? ]
"ยืนยัน" เขาตอบในใจอย่างไม่ลังเล
(จบตอนที่ 2)
3K
