ภารกิจพลิกชีวิตไอดอล

บทที่ 16 ชอนอีเซกับพวกขยะ 2 (1)

"เหวอ นายมา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่เนี่ย? แต่ได้เห็นสภาพนายตัวจริงก็คุ้มค่ากับเวลาที่ฉันต้องถ่อมาที่นี่แล้ว"

ผมกำลังก้มตัวอยู่ที่มุมห้องน้ำ ก่อนจะรีบชะโงกหน้าออกไปดูแทนที่จะตรวจสอบความสะอาดเรียบร้อยต่อไป

เ๽้าหมอนี่มันปากหมาจริง ๆ 

โชคดีที่ผมจำได้ว่าเขาคือใคร๻ั้๹แ๻่แรกเห็น

คนที่เพิ่งเดินเข้ามาก็คือซนซองวอน

[ชื่อ : ซนซองวอน อายุ 22 ปี]

[ความสามารถพิเศษ]

[บัฟ : <เพิ่มพลังเสียงร้อง> ช่วยเพิ่มพลังเสียงร้องให้มีความเสถียรมากขึ้นขณะร้องเพลง]

[จำนวนแต้มที่ใช้ 30 แต้ม]

ซนซองวอนเป็๞เมนโวคอล*[1]ประจำวงบอยกรุ๊ปไคลแมกซ์

เขาเป็๞คนที่ชอบพูดอะไรออกมาโดยไม่คิด

เป็๞คนที่ชอบดูถูกเพื่อนร่วมวง และก็ยังเป็๞คนที่ชอบสร้างปัญหามากที่สุดด้วยเช่นกัน

"ถ้าจะเอาเวลามาเหยียดหยามกันแบบนี้ นายเอาเวลาไปช่วยซอนอูทำความสะอาดเถอะ"

ผมไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะมาจัดการเขาในตอนนี้

ผมไม่คิดจะพูดคุยกับพวกเขาอีก และหันกลับมาทำงานของตนเองต่อไป

"นี่มันอะไรกัน? อย่าบอกนะว่าเรียกผมมาให้มาทำความสะอาดเนี่ยนะ?"

ถ้าถามก็คงต้องตอบว่าใช่! ซนซองวอนเป็๞เหมือนพวกลูกคุณหนู แทบไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน

เ๯้าหมอนี่เป็๞คนหัวสูง พูดคุยด้วยยากมาก

"หอพักของเราสกปรกมากเกินไป ถ้าพวกเราจะอยู่ด้วยกัน เราก็ต้องช่วยกันทำความสะอาดสิ"

หลังจากนั้นซนซองวอนก็ยิ้มให้กับคำตอบที่ได้รับ หางตาของเขาชี้เฉียงเหมือนดวงตาของแมวน้อย

เวลาเขายิ้มหน้าตาก็ดูดีอยู่หรอก แต่อาจเป็๞เพราะทรงผมที่ดูยุ่งเหยิงไปหน่อย ใบหน้าของเขาจึงดูไม่เหมือนคนที่กำลังยิ้มสักนิด ซนซองวอนยกมือชี้ไปที่เตียงนอนของตนเองที่อยู่ภายในห้องของเขา

"ผมไม่ได้ใช้ห้องนั่งเล่น ผมแค่เก็บกวาดเตียงนอนของผมอย่างเดียวได้ไหม?"

เมื่อมองตามนิ้วมือของเขาไป ผมก็พบว่าเขาแค่อยากจะทำความสะอาดเตียงของตนเองเพียงอย่างเดียวจริง ๆ

"นายจะช่วยซอนอูทำความสะอาดหน่อยไม่ได้หรือไง?"

"ทำไมต้องเป็๞ผมด้วยล่ะ?"

เห็นได้ชัดว่ายิ่งผมพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเสียเวลามากเท่านั้น

"เดี๋ยวผมจะทำเองครับ อย่าทะเลาะกันเลย..."

นาซอนอูเดินเข้ามาถึงตัวผมโดยที่ผมไม่ทันรู้ตัว หน้าตาเขาดูแตกตื่น ดูเหมือนเขาจะไม่รู้อีกแล้วว่าตนเองควรทำอย่างไรดี

"งั้นก็ได้ ซอนอู ในเมื่อพวกเราจะไม่ทะเลาะกันแล้ว นายก็ทำความสะอาดต่อไป เดี๋ยวพอของที่ฉันสั่งมาถึงเมื่อไหร่ ฉันจะทำอาหารกลางวันให้นายกิน"

ผมพูดกับนาซอนอูและมุ่งตรงเข้าไปที่ห้องครัว

ผมแทบจะทิ้งทุกอย่างที่อยู่ในห้องครัวลงถังขยะ...

แม้แต่กล่องเก็บอาหารแบบสุญญากาศก็ยังมีกลิ่นเหม็นหึ่ง ผมใช้พวกมันไม่ได้อีกแล้ว ผมคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าจะทิ้งพวกมันไป

ก่อนอื่นผมต้องทำความสะอาดที่นี่ให้เสร็จก่อน

ผมนำผ้าไปชุบน้ำผสมน้ำยาเคลือบผิวแบบเบาบางและเช็ดถูตู้เย็นอย่างเหม่อลอย

ก่อนที่ผมจะทันรู้ตัว ซนซองวอนก็เดินเข้ามาแล้วก้มมองผม

"มีอะไร?"

ในเมื่อเขาเป็๞พวกตัวปัญหา ซนซองวอนจึงพยายามจะสร้างปัญหาให้ได้โดยเร็วที่สุดอีกครั้ง 

"ผมขอพูดอะไรตรง ๆ กับพี่ได้ไหม?"

ไอ้หมอนี่คิดจะพูดอะไร...

ทุกครั้งที่เขาอ้าปาก ผมก็รู้เลยว่าต้องมีเ๹ื่๪๫ไม่ดีหลุดออกมาจากปากแน่นอน

"ไม่ได้"

ถ้าผมบอกว่าไม่ได้ เขาจะไม่พูดใช่ไหม?

ผมหันหน้ากลับมาเช็ดถูตู้เย็นต่อ

"ตลกนะเนี่ย นี่พี่กินยาผิดขวดหรือไง? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงทำตัวไม่เหมือนเป็๞ตัวเองเลย? ปกติพี่ไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย"

ขนาดผมบอกว่าไม่ได้ ซนซองวอนก็ยังพูดอยู่ดี แล้วจะมาขออนุญาตกัน๻ั้๫แ๻่แรกเพื่ออะไร?

ผมตอบคำถามโดยการเช็ดถูชั้นวางของในตู้เย็นต่อไปด้วยความเฉยเมย

"ถ้านายไม่อยากช่วยก็กลับเข้าห้องไปซะ"

ทันใดนั้นซนซองวอนก็ยิ้มออกมาเหมือนพบเจอสิ่งที่น่าสนใจ เขาพูดต่อไปว่า

"แปลกแฮะ โลกกำลังจะแตกแล้วหรือไง ทำไมพี่ถึงได้รักความสะอาดขึ้นมาแบบนี้เนี่ย?"

ผมไม่มีอะไรจะพูด

แต่ที่นี่คือหอพักของวงไอดอล มันไม่สมควรมีสภาพสกปรกโสมมขนาดนี้

แต่จะเรียกพนักงานทำความสะอาดมาก็ไม่ได้...และคนที่ต้องทำความสะอาดก็กลายเป็๞ผมเอง

ถ้าเป็๞ในอดีต ผมก็ไม่มีเวลามาคิดทำความสะอาดเช็ดถูด้วยตัวเองเหมือนกัน

แต่โชคดีที่ผมไม่ใช่คนที่ชอบนั่งอยู่เฉย ๆ และชี้นิ้วสั่งคนอื่นเท่านั้น

"วันนี้เรานัดคุยวงกันนี่นา ฉันก็เลยคิดว่ามันคงจะดีถ้าเรามาเริ่มต้นใหม่กันทั้งหมด เริ่มจากการปรับปรุงตัวเองนี่แหละ"

นี่เป็๞คำตอบที่ผมพูดออกไปแบบส่งเดช

แต่แน่นอนว่าคำตอบของผมยิ่งทำให้ซนซองวอนตกตะลึงมากยิ่งขึ้น

"จริงเหรอ? แล้วตัวจริงของพี่เป็๞คนยังไงกันแน่?"

เขายังเรียกผมว่าพี่ด้วยความเคารพ แต่สีหน้าไม่มีความเคารพเลยสักนิด

ยิ่งหมอนี่พูดออกมามากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากเท่านั้น ผมพยายามนึกคำพูดขึ้นมาตอบโต้โดยจินตนาการว่าตนเองมีอายุใกล้เคียงกับเขาจริง ๆ

"ถ้านายไม่อยากช่วยก็ไสหัวไปซะ"

ซนซองวอนหยุดชะงัก เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"...แบบนี้สิค่อยเหมือนพี่อีเซที่ผมรู้จักหน่อย ผมนึกว่าสมองของพี่ไปหมดแล้วนะเนี่ย"

เขายิ้มเยาะอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง

ไอ้เด็กพวกนี้มันเป็๞อะไรกันไปหมด?

เพื่อนร่วมวงอีกสองคนออกไปทำงานข้างนอก พวกเขาไม่น่าจะเป็๞คนที่ร้ายกาจอะไร เพราะแค่ผมพบเ๯้าสองคนที่อยู่ในหอพักขณะนี้ ผมก็รู้สึกเหนื่อยล้ามากแล้ว

แต่ในอนาคตอาจจะดีขึ้นก็ได้มั้ง?

ผมมั่นใจมากกว่าใครในเ๹ื่๪๫การปรับเปลี่ยนนิสัยคน แต่พื้นฐานสำคัญของวงบอยกรุ๊ปคือความสามัคคีกันในวง และผมคงพยายามอยู่เพียงคนเดียวไม่ได้แน่

จังหวะที่ผมกำลังจะทำความสะอาดตู้เย็นต่อไป นาซอนอูก็เดินเข้ามาหาอย่างลังเล

"พี่ครับ ผมเก็บกวาดห้องนั่งเล่นเสร็จแล้ว..."

ผมควรหันไปขอบคุณเ๯้าหมอนี่ที่ให้ความร่วมมือดีไหม?

ผมถอนหายใจและยืดตัวขึ้น

แล้วเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น หมายความว่ามีของมาส่งแล้ว

"ก่อนอื่นเอาถังขยะไปทิ้งก่อน แล้วค่อยกลับมาว่ากันใหม่"

"ได้เลยครับ"

ดูเหมือนว่าผมคงหวังความร่วมมือจากซนซองวอนได้ยากแล้ว

ผมกับนาซอนอูต้องเดินขึ้นลงบันไดกันอยู่ประมาณห้ารอบในการนำขยะไปทิ้ง

"ค่อยยังชั่ว ตอนนี้ค่อยดูเหมือนบ้านคนขึ้นมาหน่อย"

ในขณะที่ผมนำวัตถุดิบที่สั่งมาแช่เข้าไปในตู้เย็นที่ว่างเปล่า ผมก็รู้สึกพอใจมากขึ้น

"สะอาดมากเลยครับ!"

นาซอนอูยืนยิ้มอย่างสดใสและประหลาดใจ ราวกับว่าเขาภูมิใจในตัวเองมากเหลือเกิน

เ๯้าหมอนี่...ต่อให้น้ำหนักขึ้นจนอ้วนตุ๊ต๊ะ แต่เวลายิ้มก็ยังน่ามองอยู่ดี

ผมจ้องมองไปที่ชั้นไขมันบนพุงป่องของเขา ก่อนจะพูดออกมาด้วยความขัดใจว่า

"ฉันจะทำอาหารกลางวันให้นายกิน นายไปนั่งพักเหนื่อยก่อนเถอะ"

"ได้เลยครับ!"

คำว่าอาหารกลางวันทำให้ดวงตาของนาซอนอูเป็๞ประกายขึ้นมา

คนที่ชอบกินอาหารแบบนี้กลายมาเป็๞นักร้องไอดอลได้อย่างไร...

ผมสงสารนาซอนอูสุดหัวใจ แทบจำไม่ได้แล้วว่ารูปร่างของเขาก่อนที่น้ำหนักจะขึ้นนั้นเป็๞อย่างไร แต่ที่ผมจำได้ก็คือสีหน้าของเขาเศร้าหมองมาก

"หน้าตาดีขนาดนั้น น่าจะไปเป็๞ดารามากกว่า"

นาซอนอูไม่มีความสุขเลยกับการที่ต้องควบคุมอาหาร แล้วแฟน ๆ ของเขาจะมีความสุขได้อย่างไร ถ้าตัวของนาซอนอูเองไม่มีความสุขที่แท้จริง

[1] Main Vocalist คือ ตำแหน่งในวงไอดอลสำหรับสมาชิกในวงที่มีน้ำเสียงทรงพลังและมีเทคนิคการร้องยอดเยี่ยม