ลูกไฟเพลิงพุ่งขึ้นสู่นภา ท้องฟ้าแดงฉาน สายฟ้าฟาดดั่ง์พิโรธเป็เวลาเดียวกันกับที่เทียนโฮ่วแห่งตำหนัก์ได้ให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับพลังปรานที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เทพองค์นึงจะมีได้
ท่ามกลางเสียงหัวเราะยินดีปรีดา โหรทำนายกลับทำหน้าเคร่งขรึมกำมือจนเหงื่อไหลย้อยอย่างมิยินดีที่องค์ชายน้อยเกิดมาพร้อมกับพลังอันสูงส่ง
“ท่านโหว ไหนท่านลองกล่าวชะตาของลูกข้าต่อหน้าทวยเทพทั้งหลายให้เป็พยานกันหน่อยสิ”เทียนตี้เเห่งตำหนัก์กล่าวอย่างคาดหวัง
“ก..กราบทูลฝ่าา…อ..องค์ชายมีชะตาที่จะได้ครองบัลลังก์เป็เทียนตี้แต่..”เทียนตี้ได้ฟังเพียงเท่านั้นก็ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ แต่หารู้ไม่ว่าคำทำนายยังมิสิ้นสุด
“ลูกพ่อ ข้าจะให้ชื่อเ้าว่า ซวี่เฟิ่ง นกเพลิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งตำหนัก์ ผู้จะนำทัพเทพปราบขบฏปีศาจให้หมดสิ้น! สิ้นเสียงของเทียนตี้ ท้องฟ้ากลับคำรามดังขึ้น สายฟ้าฟาดลงมาไม่ยั้งดั่งเบื้องบนไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของเทียนตี้
ในขณะนั้นดินแดนดินแดนหิมะ จื่อเฟิ่ง เทพประมุขได้ให้กำเนิด เ้านางน้อยองค์หนึ่งใบหน้าหมดจดผิวขาวนวลผ่องดั่งเกล็ดหิมะ ปากแดงดั่งหยดโลหิต ผู้เป็มารดามองลูกน้อยอย่างเศร้าโศก หลั่งน้ำตามิขาดสายพรางกระอักเืท่ามกลางความใของเหล่าเซียนที่มารอต้อนรับเ้านางน้อยแห่งดินแดนหิมะ
“ท่านเทพประมุข! “ เหมียนฮวา เซียนบุพผาผู้จงรักภักดี หลั่งน้ำตาเมื่อรู้ว่าเทพประมุขที่เป็ดั่งพี่น้องสายเื ของตนกำลังจะดับขันธ์
“เหมียนฮวา…ข้าขอฝากนางกับเ้าด้วย ข้าอยากให้นางอยู่ห่างจากตำหนัก์ ใช้ชีวิตเป็เซียนธรรมดา ไม่ต้องมีความทุกข์ดั่งข้าในตอนนี้
ข้าฝากเ้าด้วย….”รอยยิ้มสุดท้ายสลายหายไปพร้อมกับหิมะทั้งแดนบุพผาละลายกลายเป็น้ำ ดั่งเสียน้ำตาที่ประมุขเทพดับขันธ์
ใบหน้าอันโศกเศร้า น้ำตาหลั่งไหลมิขาดสาย ก็ไม่สามารถปกปิดสายตาอันเคียดแค้นที่จมลึกอยู่ในใจนางได้ ความแค้นนี้หากมิชำระชาตินี้นางมิอาจตายตาหลับได้
เสวียนฮวา…ข้าจะดูแลนางดั่งเป็บุตรในอุทร ท่านวางใจเถิด..”น้ำเสียงที่แสนโศกเศร้าออกมาจากปากของมารดาบุญธรรมของเ้านางน้อย..
ภายใต้ความคับแค้นใจที่นางมีต่อตำหนัก์ แต่นางจำต้องทำตามคำสั่งเสียของเทพประมุข พาเสวียนฮวาไปจากดินแดนหิมะ ไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ที่ภพเซียน