“ก็ได้ครับถ้างั้นวีล้างผักให้พ่อนะครับ”
“ค่ะคุณพ่อ”
หลังจากพูดคุยกับลูกสาวเข้าใจแล้วธีร์ภพก็ก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อแล้วคอยมองลูกสาวเป็ระยะ
“คุณพ่อขาแล้วเมื่อไหร่คุณแม่เฮ้ยคุณจะกลับมาคะ”
เด็กหญิงวีรดารู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกรินรดาว่าแม่เพราะหญิงสาวไม่ชอบหน้าเธอั้แ่เธอจำความได้แต่เธอก็มักจะหลุดปากเรียกรินรดาว่าแม่เมื่ออยู่กับผู้เป็พ่อตามลำพัง
“คุณรินน่าจะถ่ายละครอยู่ครับลูกเดี๋ยวก็คงกลับ”
เป็เวลาเกือบสามทุ่มเสียงรถยนต์ของรินรดาก็เข้ามาจอดในบ้านวีรดาที่นั่งอ่านนิทานกับผู้เป็พ่ออยู่เมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดก็รีบวิ่งไปเปิดประตูบ้านทันที
“คุณรินกลับมาแล้ว”
วีรดาพูกออกไปเสียงดังด้วยความดีใจเป็อย่างมากเพราะตลอดทั้งวันเธอรอคอยการกลับมาของผู้เป็แม่เสมอทุกครั้งที่หญิงสาวยังไปกลับถึงบ้านก็จะมีร่างบางคุ้นตาของเด็กหญิงวีรดามานั่งรอผู้เป็แม่อยู่ที่หน้าประตูเป็ประจำทุกวันไม่นานร่างบางสาวสวยผมยาวสีน้ำตาลสวมชุดเดรสสีแดงคลับกับผิวสีขาวเนียนดูโดดเด่นสมกับเป็ซุปเปอร์สตาร์ชื่อดังแถวหน้าของเมืองไทยก้าวลงมาจากรถเบนซ์สีขาวคู่ใจเดินเข้าไปในบ้านก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นแววตาหน้าสงสารของวีรดาโดยเธอถือแก้วน้ำซึ่งภายในแก้วมีน้ำเย็นอยู่เกือบเต็มแก้วยืนรอเธออยู่หน้าประตู
“คุณรินวีเอาน้ำมาให้ค่ะ”
“ฉันไม่กินไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกออกไปเด็กมารสกปรกรู้ไหมว่าเธอ
คือความผิดพลาดของฉันเกลียด”
“วีไม่ใช่เด็กมารนะคะคุณริน”
ถึงแม้จะรู้สึกน้อยใจในคำพูดของผู้เป็แม่แค่ไหนแต่ไม่เคยแม้แต่จะโกรธผู้เป็แม่เลยแต่กับพูดเจื้อยแจ้วออกไปอย่างน่าเอ็นดู
“วีคิดถึงคุณรินมากๆเลยนะคะวีขอกอดได้ไหมคะ”
“ไม่ถอยออกไปฉันเหนื่อยจะไปพักผ่อน”
เด็กน้อยวีรดาทำท่าจะเข้าไปกอดเธอด้วยความคิดถึงแต่เธอกลับเตรียม
จะเดินขึ้นไปบนห้องแต่ต้องหันกลับมามองตามหลังเมื่อเด็กน้อยเตรียม
จะเดินตามหลังเธอไป
“หยุดนะไม่ต้องตามฉันมา”
ทันใดนั้นเธอก็มองไปทางธีร์ภพที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความไม่พอใจ
“นายธีร์ภพบอกลูกของนายว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก”
“ผมขอโทษครับคุณรินผมจะไม่ให้ลูกไปยุ่งกับคุณรินอีก”
ธีร์ภพที่เห็นลูกเศร้าเสียใจเขาก็อดสงสารไม่ได้จึงเข้าไปปลอบลูกสาว
รินรดาได้แต่ปลายตามองสองพ่อลูกแล้วเดินจากไปอย่างไร้เยื้อใย
“วีคะพ่อว่าเราไปเก็บผักในสวนที่ไหมคะ”
“ดีค่ะ”
“แล้วคุณรินละคะ”
“คุณรินถ่ายละครเหนื่อยให้คุณรินพักผ่อนดีกว่าครับ”
“ก็ได้คะ”
สองพ่อลูกกำลังเก็บผักกันอย่างสนุกสนานอยู่ๆเด็กน้อยแสนซน
ก็ทำหน้าเศร้าอย่างผู้เป็พ่อไม่รู้สาเหตุ
“วีเป็อะไรครับลูกไม่สนุกแล้วเหรอครับ”
“สนุกค่ะ”
“พ่อคะทำไม่คุณรินไม่เคยกอดวีเลยคุณรินไม่รักวีเหรอคะ”
เมื่อได้ยินคำพูดและแววตาเศร้าของลูกสาวเขาก็สงสารลูกสาวจับใจ
เื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอในคืนนั้นเขาเป็คนผิดที่ไม่หักห้ามใจตัวเองไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ่งกับเธอได้เื่ทั้งหมดไม่เกี่ยวกับวีรดาแม้แต่
น้อยแต่ทำไมลูกสาวของเขาถึงไม่ได้รับความรักจากแม่แท้ๆอย่างรินรดาเลย
“รักสิครับลูกสาวพ่อน่ารักขนาดนี้”
“่นี้คุณรินคงเหนื่อยกับการถ่ายละครน่ะครับก็เลยหงุดหงิดไม่อยากให้ใครไปกวนวีไม่โกรธคุณรินนะครับ”
“ค่ะวีไม่โกรธคุณรินค่ะวีรักคุณริน”
รินรดาที่กลับมาจากถ่ายละครด้วยความเหนื่อยเดินตรงเข้าไปในห้องนอน
แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนเธอรู้สึก
รำคาญ
“ฮัลโหล”
ในที่สุดเธอก็กดรับสายโดยชื่อที่กำลังโชว์อยู่บนหน้าจอคือคนที่ตามตื้อ
เธอเพราะหวังผลประโยชน์จากเธอ
“รินถึงบ้านยังครับ”
“ถึงนานแล้ว”
“มีอะไรก็รีบพูดมาฉันเหนื่อย”
เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงลำคาญปลายสาย
“คือเมศจะชวนรินไปทานข้าวกับคุณแม่น่ะครับ”
“ฉันไม่สะดวกแค่นี้นะ”
เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มและครอบ้าอะไรจากเธอตอนแรกเขาดูเหมือนจะรัก
เธอด้วยใจจริงแต่เปล่าเลยเขาและครอบครัวก็แค่้าผลประโยชน์หรือกระแสคู่รักดาราจากเธอเท่านั้น
55K
