ต่อราคา
ตอนนี้ผ่านไปเดือนหนึ่งแล้วที่ร่างชิงเถาได้เปลี่ยนเ้าของร่างคนใหม่ลูกพีชนางได้ทำหน้าที่ของชิงเถาอย่างเต็มที่โดยไม่มีเวลาจะพักด้วยซ้ำ ต่างกับนางจากแต่ก่อนในอีกมิติที่ติดกินและนอนเป็หลัก
“โอ้ยยยย คิดถึงเตียงนุ่มๆผ้าห่มหนาๆจังเลย ทำไมที่นี่มันหนาวอย่างนี้เนี่ยฮิตเตอร์อยู่ไหนที่นี่มีขายม้ายยยย” ชิงเถาโอดครวนในตอนเช้าตรู่ซึ่งเป็เวลาที่บ่าวทุกคนต้องไปทำหน้าที่ของตนเองแล้วแต่นางล่ะยังไม่ลุกจากที่นอนเลยเหลือนางคนเดียวแล้วทั้งบ้าน
“พี่รองๆตื่นหรือยังท่านแม่ให้มาตามแล้ว เดี๋ยวท่านลุงหัวหน้าโรงครัวก็ก็บ่นเอาหรอกท่านไปสายมา 2-3 วันแล้วนะ” ิเลี่ยนเข้ามาเรียกนางในห้องนอนที่เป็ห้องที่นอนรวมกันทั้งครอบครัว ใช่แล้วทั้งครอบครัวนาง 6คนนอนในห้องเดียวกันจะดีหน่อยก็ตรงพ่อนางยังเอาไม้ไผ่มาสานทำเป็กำแพงสูงกว่านางนิดหน่อยให้ระหว่างตัวเองกับลูกๆทำให้มีความส่วนตัวขึ้นมานิดหน่อย
“ตื่นแล้วๆ ข้าตื่นแล้วจะตามไปเดี๊ยวนี้ เ้าไปก่อนเลยิลู่” นางบอกกับน้องชาย
“ิเลี่ยนขอรับ” น้องชายนางบอกกลับมา
“ออ นั้นแหล่ะๆข้าพึ่งตื่นเลยเบลอๆเ้าไปก่อนเลย” นางบอกกับน้องชายพร้อมเก็บที่นอนให้เข้าที่
‘เมื่อไหร่จะแยกเ้าแฝดออกเนี่ยเรียกผิดเรียกถูกเลยฉัน’ ชิงเถานางคิดในใจ มันเป็อย่างนี้มาตลอดหนึ่งเดือนที่นางสับสนกันน้องชายฝาแฝดก็ทำยังไงได้ล่ะหน้าตาเหมือนกันขนาดนั้นนิ
ในโรงครัว “มาๆอาเถามาสายอีกแล้วนา” หัวหน้าโรงครัวกล่าวตำหนินาง
“ขอโทษเ้าค่ะก็ที่นอนมันดูิญญาข้าเข้าไปนิเ้าค่ะ แล้วข้าก็ลุกไม่”
“อ่ะ พอๆ ไม่ต้องพูดมากแล้วไปทำช่วยงานคนอื่นได้แล้ว” หัวหน้าโรงครัวหยุดนางก่อนที่นางจะพล่ามไปเื่อื่นต่อ
“เ้าค่ะ ไปเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” นางตอบ พร้อมวิ่งไปช่วยงานคนอื่นทันที
“พี่สาว ให้ข้าช่วยอะไรเ้าค่ะ”นางถามกับหญิงสาวที่อายุมากกว่านาง 3-4 ปี
“เ้าเอาผักพวกนี้ไปล้างนะ พอเสร็จแล้วก็มาดูไฟแต่ละเตาล่ะกัน”หญิงสาวตอบนาง
“รับทราบเ้าค่ะ” นางตอบ แล้วถือกระจาดผักไปล้างทันที
ตอนนี้ก็กลางยามซื่อแล้ว (09-11 น)หลังจากชิงเถากินข้าวเช้าเสร็จแล้วเรียบร้อย นางได้รับมอบหมายให้ไปซื้อของในตลาดตามเคยโดยไม่ต้องกังวลว่าจะกลับมาไม่ทันอาหารเที่ยงเพราะของที่นางจะไปซื้อคือใช้ในอาหารค่ำแต่ที่มาั้แ่ตอนนี้เพราะจะได้เตรียมของต่างๆทันไม่ว่าของที่สั่งจะเยอะแค่ไหนชิงเถานางก็อาสามาแค่คนเดียวตลอดจะให้คนอื่นตามมาได้ได้ยังไงล่ะเดี๋ยวก็ถูกจับได้ว่านางกินเงินส่วนที่นางต่อราคาได้
“เถ้าแก่ของตามรายการนี้เ้าค่ะ”ตอนนี้นางอยู่ในร้ายขายเครื่องเทศต่างๆและอาจจะมีสมุนไพรด้วยส่วนหนึ่ง
“ได้ๆ รอเดี๋ยว” เ้าของร้านบอก พร้อมกับยื่นใบรายการของให้กับเด็กในร้านไปเตรียมมาให้
“่นี้ไม่ค่อยมีคนนะเ้าค่ะเถ้าแก่”ชิงเถา
“หน้าหนาวคนก็น้อยเป็ธรรมดาใครจะออกมาเดินเล่นเล่า”เถ้าแก่ร้านเครื่องเทศ
“แล้วอย่างนี้ร้านเถ้าแก่ขายได้น้อยลงมั้ยเ้าค่ะ”ชิงเถาถามด้วยความสงสัย
“ไม่หรอก ยังขายได้ดีคนเขาซื้อกักตุนไว้เยอะขึ้น จะได้ไม่ต้องออกมาซื้อบ่อย แม้กระทั้งชาวบ้านบางครอบครัวปกติก็ไม่ค่อยได้กินพวกเครื่องเทศยังมาซื้อเลยเพราะเครื่องเทศบางตัวช่วยให้อบอุ่นร่างกายได้” เถ้าแก่อธิบายให้กับชิงเถาฟัง
“อ๋อ อย่างนี้นี้เองอ่ะเครื่องเทศได้แล้ว” หลังจากพูดคุยกับเถ้าซักพักของที่นางสั่งก็ได้ครบพอดีหลังนางตรวจสอบใบรายการสินค้าที่ร้านค้าให้มาพร้อมราคาของต่างๆพบว่าราคาของเกือบทุกชนิดจะมีการปรับขึ้นราย 5-60 อีแปะ
“เถ้าแก่เ้าคะทำไมราคาเพิ่มเยอะอย่างนี้” นางถามด้วยความสงสัยพร้อมกับนึกถึงเงินในถุงที่ลุงหัวหน้าโรงครัวให้มานางจะได้ส่วนต่างหรือเปล่าเนี่ยอย่าว่าแต่ส่วนต่างที่เขาลดให้เลยเงินที่นางเอามาจะพอหรือเปล่าก็ไม่รู้
“เข้าหน้าหนาวมาจะ 3 เดือนสินค้าก็ใกล้หมดเป็ธรรมดาที่ราคาจะขึ้น ทำยังไรได้ก็ของ่นี้มาส่งไม่ได้ถึงถ้ามาได้ก็ต้องแพงอยู่ดีนางหนู” เถ้าแก่ตอบชิงเถา
“งั้นลดให้บ่าวตัวน้อยๆอย่างข้าน้อยด้วยนะเ้าค่ะยังมีของอีกหลายอย่างที่ข้าต้องไปซื้อถ้าข้าได้ของไม่ครบต้องโดยท่านลุงหัวหน้าว่าเอาแน่”นางเอ่ยกับเถาแก่ด้วยท่าทางน่าสงสารหรือบางคนที่มาเห็นอาจจะน่าหมั่นไส้เอาก็ได้นะ
“อ่าๆเห็นว่าเ้าช่างเจรจาแถมยังลูกค้าประจำด้วยข้าจะลดให้ แต่ได้นิดหน่อยนะ” เถ้าแก่บอกพร้อมเอาใบรายการสินค้าไปพิจารณาอีกครั้งส่วนชิงเถาก็รอด้วยความตั้งใจ
“อะ เอาอย่างนี้แล้วกันราคาของทั้งหมดคือ 841 อีแปะ ข้าคิด 800 อีแปะแล้วกัน” เถ้าแก่บอกกับชิงเถา
“อีกนิดได้มั้ยเ้าค่ะ อีกนิ๊ดดดด”นางยังไม่พอใจกับราคาที่ได้
“ไม่ได้หรอกนางหนู นี่ก็มากแล้ว”เถ้าแก่
“นะเ้าค่ะ อีกสักหน่อย” นางขอร้องมือก็ยกขึ้นมาขอร้อง ตาก็กระพริบปริบๆ เพิ่มความน่าสงสารเต็มที่
“อ่าๆ 790 อิแปะ เท่านั้น” เถ้าแก่บอกพร้อมถอนหายใจระอากับนางแต่ชิงเถาน่ะหรือนางยังไม่พอใจกับราคานี้ยังขอร้องต่อ
“เถ้าแก่เ้าค่ะ 10 อีแปะจะทำอะไรได้อีกนิดเถอะเ้าค่ะ” ตาปริบๆ
“เฮอะ นางหนูได้แค่อีก 5อีแปะเท่านั้นนะ เอาไปเลยเร็วๆ” เถ้าแก่เริ่มจะป่วดหัวกับนางแล้วแต่จะโวยวายมากก็ไม่ได้ก็นางมาซื้อเป็ประจำแถมนางยังเป็บ่าวของตระกูลขุนนางของเมืองหลวงแห่งนี้เสียด้วย
“ก็ยังดีเ้าค่ะ สรุปคือ 785อีแปะนะเ้าคะ นี้เ้าค่ะ” นางตอบด้วยท่าทางเศร้าเล็กน้อยแต่ในใจกลับลิงโลดแค่ร้านเดียวนางยังได้หลายสิบอีแปะเลย แล้ววันนี้นางยังต้องไปอีกตั้งหลายร้านไม่รวยวันนี้แล้วจะรวยวันไหนได้ล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
3K
