หลังจากที่เด็กทั้งสองผ่านฉลุยกับการฝึกครั้งเเรก มาซิโว่ก็พาเด็กๆมาทำการฝึกกับบททดสอบครั้งต่อไปนั่นก็คือการเดินข้ามลำธารที่มีน้ำอันเชี่ยวกราดนี้ให้ได้โดยไม่มีที่ค้ำดุนอะไรทั้งสิ้น เดินตัวเปล่าข้ามลำธารเเห่งนี้ให้ได้โดยสามารถเดินไปด้วยกันหรือเเยกกันไปก็ได้ โดยเเน่นอนว่าการเดินเเค่นี้ดูเหมือนง่ายเพราะเเค่มีกำลังขาเเละลำตัวที่เเข็งเเรงบวกกับสมาธิที่มั่นคงเเค่นั้นก็คงจะผ่านไปได้ไม่ยาก เเต่ที่สองคนนั้นต้องเจอนั่นไม่ได้มีเพียงเเค่สายน้ำที่เชี่ยวกราดเเต่ทั้งคู่ต้องเจอกับเศษไม่เเละหินที่ไหลมาตามสายน้ำที่จะคอยทำลายสมาธิเเละทำให้พวกเขาก้าวพลาดได้ตลอดเวลา ตอนที่ทั้งคู่ลงไปนั่นก็มีความมั่นใจเป็อย่างมากเพราะเพิ่งจะผ่านบททดสอบเเรกมาอย่างง่ายดาย บวกกับร่างกายของพวกเขาที่คอยเเอบฝึกร่างกายมาก่อนหน้านี้เเล้วทำให้ทั้งคู่มีร่างกายที่เเข็งเเรงเื่เเค่นี้ทำได้สบายมาก โดยมาซิโว่ไปคอยรอรับเด็กทั้งสองตอนทั้งคู่ก้าวพลาดเเละโดนน้ำซัด บททดสอบนี้ที่ดูเหมือนจะง่ายเเต่ก็กินเวลาไปจนเกือบมืดค่ำจนฟูเอซ่านั้นมีอาการตะคริวกินเลยไปนั่งพัก เคนิโอ้ที่ไม่ยอมเเพ้เเละพยายามข้ามลำธารนี้ให้ได้เเต่ก็ยังทำไม่ได้สักที จนกระทั่งฟูเอซ่าสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเเละนึกถึงคำสอนของเเม่ที่เคยพูดคราวที่เเล้ว เค้าจึงมองไปรอบๆเเละดูการเคลื่อนที่ของเคนิโอ้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้พวกเขาไปถึงอีกฝั่งไม่ได้สักที จนเค้าได้สังเกตเเละนึกขึ้นมาได้ว่าทุกครั้งที่เขามีความรู้สึกหรือเห็นอะไรที่ไหลผ่านมาเขาจะต้องต้องขยับตัวทุกครั้งเเละเมื่อหมุนตัวเพื่อจะหันไปทางนั้นเเรงดันน้ำที่ดันขาอยู่ตลอดเวลาพอเเรงขาไม่ได้กดลงไปที่พื้นอย่างมั่นคงก็จะทำให้เราไม่สามรถทนเเรงน้ำได้หรือเเม้เเต่ทุกครั้งที่เดินไปด้วยกันก็ตามพอเ้าตัวดีขึ้นเเล้วก็เลยไปเรียกเคนิโอ้ที่พักอยู่พอดีไปด้วยกันอีกหนึ่งครั้ง ซึ่งครั้งนี้ทั้งคู่เปลี่ยนรูปเเบบการยืนโดยให้เคนิโอ้อยู่ข้างหลังโดยมีตนเองที่คอยบังเเรงดันน้ำเอาไว้เเล้วเดินเเบบหันข้างเดินเเทนโดยจะคอยดูทางเเละป้องกันของที่น้ำจะซัดมา จนทั้งคู่ก็ข้ามผ่านมันไปได้อย่างทุรักทุเรเเละก็ผ่านบททดสอบไปได้อีกหนึ่งครั้ง เเต่หลังจากจบวันนั้นมาซิโว่ก็บังเอิญต้องไปปฏิบัติหน้าที่หลายอาทิตย์ทำให้เด็กทั้งสองก็จะไม่ได้รับบททดสอบตามไปด้วย เเต่มันก็ไม่สามารถทำให้ความพัฒนาของทั้งคู่ลดน้อยลงเลยเพราะทั้งคู่ออกจากบ้านทุกวันไปยังน้ำตกที่เคยทำบททดสอบเเรกกันเเละฝึกด้วยกันตามลำพังเเทนเหมือนกับที่พวกเขาทำมาตลอดตอนที่ยังเด็กทั้งสองมาฝึกด้วยกันทุกวัน ฝึกเเม้เเต่บททดสอบที่ตนเองผ่านมาเเล้วทั้งสมาธิก่อนฝึก การเดินข้ามลำธาร เเละจบด้วยการต่อสู้ที่ทั้งคู่คุ้นชินกันมาตลอด จนพอกลับมาก็ไม่พ้นการเข้าห้องสมุดเพื่อค้นหาวิธีการต่อสู้ต่างเเละการฝึกเเบบต่างๆที่พอมีบันทึกไว้บ้าง โดยมีเเม่ๆคอยดูเเลอยู่ห่างๆเเละให้เด็กสองคนนี้ได้เรียนรู้เอง จนกระทั่งวันที่มาซิโว่กลับมาก็ได้ฟังเื่ราวจากทั้งเอมาเบลกับเฮอโมซ่าว่าทั้งคู่นั้นไม่ออกห่างจากการฝึกเลย ทุกๆวันที่มาซิโว่ไม่อยู่นั้นพวกเขาไม่อยู่บ้านเลยออกไปกันเเต่เช้ากลับมามืดค่ำทุกวันเพื่อไปฝึกตามลำพังเพื่อไม่ให้ร่างกายนั้นละเว้นจากการฝึกเเม้เเต่วินาทีเดียว เเต่ทั้งคู่กลับเห็นหน้าตาของมาซิโว่ที่ดูไม่ดีใจเลยที่ลูกๆฝึกหนักกันอย่างเอาเป็เอาตาย พอวันรุ่งขึ้นที่ทั้งสามต้องออกไปทำการทดสอบกันอีกเเต่ มาซิโว่ไม่ได้เตรียมตัวเพื่อพาทั้งสองออกไปฝึกเหมือนทุกที ทั้งคู่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรคิดว่ามาซิโว่น่าจะร่างกายอ่อนล้าจากการปฏิบัติหน้าที่ก็เลยออกไปกันเอง เเละเเล้วสิ่งที่ไม่ขาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะเมื่อทั้งคู่จะข้ามลำธารไปยังน้ำตกทั้งคู่ก็พลาดท้าโดนน้ำในลำธารซัดเเละกำลังจะหายไปในสายน้ำ เเต่โชคดีมากที่โนเบลมาช่วยไว้ได้ทันนำเด็กๆขึ้นมาจากน้ำได้ทันเวลา ซึ่งอีกไม่นานมาซิโว่ก็ตามมาถึงเพราะจากประสบการณ์ของตนมันจะต้องเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเเน่ๆเเละมันก็ตามคาด พอมาถึงก็เห็นสภาพของเด็กสองคนที่เปียกโชก
โนเบลก็เดินมาพูดกับมาซิโว่ว่า "จะจัดการยังไงต่อก็เป็สิทธ์ของเเกนะ" เเละก็เดินจากไปพร้อมกับหน้าตาที่ยิ้มกรุ้มกริ่ม
หลังจากนั้นเด็กๆก็โดนเทศน์ชุดใหญ่ด้วยความโกรธกริ้วของมาซิโว่ "กลับบ้านได้เเล้ว! หมดเวลาฝึกสำหรับพวกเ้าเเล้ว"
เด็กสองคนด้วยความดื้อรั้นจึงไปคะยั้นคะยอขอมาซิโว่ให้ตนเองได้ฝึกต่อมาซิโว่ตอบออกมาประโยคเดียวว่า "ถ้าไม่กลับตอนนี้ละก็พวกเ้าจะไม่ได้รับการฝึกอีก" ทั้งสองจึงยอมกลับ จนเมื่อมาซิโว่ใจเย็นลงก็ได้พูดกับเด็กๆว่า "พวกเ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมวันนี้พวกเ้าถึงข้ามลำธารนี้ไม่ได้เหมือนทุกครั้ง ทำไมถึงล้มไม่เป็ท่าเยี่ยงนี้" ทั้งสองคนก็ยังไม่รู้ตัวอยู่ดีเเละยังสงสัยว่าเพราะอะไรตนเองถึงทำไม่ได้เหมือนทุกครั้ง จนสุดท้ายมาซิโว่ก็เล่าให้เด็กฟังว่า การที่เด็กๆนั้นไม่ออกห่างจากการฝึกมันเป็เื่ดี เเต่มันก็ยังมีเื่ที่สำคัญกว่าการฝึกอยู่ นั่นก็คือการพักผ่อน อย่างน้อยร่างกายจะต้องได้รับการพักผ่อนอย่างน้อย1-2วัน เพื่่อให้ได้ฟื้นฟูร่างกายที่ใช้งานหนักมาตลอดเเละรวบรวมพลังงานที่เราได้ใช้ไป เเละก็ให้เด็กๆพักผ่อนสามวันโดยไม่ให้เด็กเข้าไปในห้องสมุดด้วย เพราะ้าให้เด็กๆพักอย่างเต็มที่ จนครบสามวันจึงพาเด็กทั้งสองไปฝึกอีกครั้ง...
เกร็ดความรู้/คำสอน:
-สิ่งที่สำคัญกว่าการฝึกวิชาหรือสำคัญกว่าการท่องหนังสือเเละทำเเบบฝึกหัดนั่นก็คือ การพักผ่อนไม่ใช่การเล่นเกมหรือดูโทรศัพท์มันอาจจะทำให้เราผ่อนคลายเเละเเก้เบื่อ เเต่นั่นไม่ใช่วิธีการพักผ่อนที่ถูกต้องหลังจากเราทำอะไรที่ใช้พลังงานมากมา การพักผ่อนที่ถูกต้องคือการนอนพักต่างหากที่จะทำให้เราฟื้นฟูพลังงานที่ขาดไปได้ดีที่สุด ไม่ถึงกับหลับเลยก็ได้เเต่อย่างน้อยก็ควรให้สมองได้พักผ่อนบ้าง มันจะทำให้เวลาเรากลับมาท่องหนังสือหรือทำเเบบฝึกหัดนั้นสมองก็จะปลอดโปร่งรับข้อมูลเพิ่มได้สบายๆ เเละร่างกายก็จะไม่เหนื่อยล้าจนเกินไป
15K
