“หึหึ ใมากเหรอ ที่เห็น”
“อ๊ะ น้าคมเพชร ปล่อยหนูนะจับหนูมาทำไม”
“อยู่เฉยๆ อย่าดิ้น ให้น้าดูชัดๆหน่อยสิ ว่ามีตรงไหนเหมือนแม่หนูมั้ย”
เค้าใช้มือเกยคางของเธอให้หน้าตรงแต่เธอก็ส่ายหน้าไปมา เพื่อสลัดให้หลุดจากมือสกปรกนั้นจนเค้าเปลี่ยนจากจับคางของเธอ เลื่อนนิ้วต่ำลงมาแถวคอเสื้อเชิ้ต ปลดกระดุมเม็ดบนสุดออกเผยให้เห็นร่องอกขาว ขนาดพอเหมาะพอเจาะ “รึว่า จะเป็ตรงนี้ ที่เหมือนแม่ของหนูนะ ฮะ ฮะ” ว่าแล้วก็แหวกสาปเสื้อออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกคู่งาม
“อย่านะ ปล่อยหนูเถอะ แล้วหนูจะไม่บอกแม่”
“หยุดพูด คิดเหรอว่าน้า จะหลงเชื่อน้ำเสียงออดอ้อน/ ดูๆ แล้วตรงนี้นี่แหละที่หนู เหมือนแม่มากจริงๆ ขอให้น้าเชยชมเนื้อในชัดๆ อีกทีนะ/ เห้อ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คืนนี้จะได้กินเนื้อกวางน้อย ที่ยังไม่ผ่านมือชายใด”
แม้เธอจะร้องขอ บวกกับแววตาอ้อนวอนน้ำเสียงสะอื้น แต่ก็ไม่ได้รับการปราณี มันยังคงทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยเชยชมร่างกายด้วยสายตากลัดมัน มือข้างนึงก็ลูบเป้ากางเกงที่เริ่มขึงตึง เพื่อบ่งบอกบางอย่างให้เธอรู้
“กริ๊ง กริ๊ง” “กริ๊ง กริ๊ง” โทรศัพท์เคลื่อนที่ทรงกระดูกหมาที่วางบนเตียงดังขึ้นมันจึงออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อย “ใครโทรมาขัดจังหวะกูตอนนี้วะ”
คมเพชร กดรับสายด้วยสีหน้าตึงๆที่ดื่มมาก่อนหน้านี้หลายแก้ว “ใครวะ โทรมามีอะไร”ตะเบ็งเสียงใส่ปลายสายที่โทรมา
“พี่เพชรค่ะ หนูเอง เสียงดังจังเป็ไรรึเปล่า”
“อ้อ เปล่าๆ วีวี่เองเหรอ มีอะไร”(เสียงเริ่มนุ่มลง)
“เอ่อ ตอนนี้หนูมาทะเลกับเพื่อนยังไม่อยากนอน คิดถึงเลยโทรมาหาพี่เพชร เผื่อพี่ช่วยอะไรหนูได้ตอนนี้พี่อยู่ไหนค่ะ”
“พี่อยู่ข้างนอก แต่จะให้พี่ช่วยอะไรบอกมาสิ”
ระหว่างที่คุยโทรศัพท์ไปด้วยตัวมันก็ยังเดินวนรอบๆ ตัวเรนิตา มองเชยชมั้แ่หัวจรดเท้าไม่ละสายตา
“หนูให้อยากพี่ช่วย”
“ช่วยอะไร บอกมาตรงๆ เลย ไม่ต้องเกรงใจ
“ช่วยบิ้วท์ให้หนูหน่อยได้ไหมบรรยากาศที่รีสอร์ทนี้ดีมากเลย ถ้าหนูอยู่กับพี่สองคนที่นี่ มันน่าจะง่ายกว่านี้”
คมเพชร เมื่อได้ฟังเสียงกระเส่า ที่เริ่มไม่เป็จังหวะของวีวี่ก็พอจะเข้าใจได้ และไปนอนลงที่เตียงเอนหลัง จ้องมองเรนิตาไม่ห่าง แต่เธอกลับหันไปทางอื่นพยายามเอาหูหนีจากสิ่งที่ได้ยินการสนทนาของคมเพชร คิดเพียงแต่จะมีใครเปิดประตูห้องเช่าเข้ามาช่วยเธอได้แค่นั้น@@ การพูดคุย ของคมเพชร กับปลายสายยังดำเนินต่อไป จากนั้นเริ่มเอามือที่ว่างมาคลำเป้ากางเกงของมันอีกครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่าคนปลายสายเอ่ยคำสยิวประมาณไหนถึงทำให้คมเพชรรู้สึกคล้อยตาม
“พี่เพชร รู้มั้ย ตอนนี้ หนูใส่ชุดอะไรอยู่”
“แล้วหนูใส่ชุดอะไรจ๊ะ”
“วีวี่ ใส่เสื้อสายเดี่ยว กับกางเกงผ้าขาสั้นสีเนื้อพี่เพชรว่าสวยมั้ย”
“โอ้ว น่าจะสวย นี่ถ้าอยู่ใกล้ๆพี่คงได้ััขาเนียนๆ ของหนูแน่เลย แล้วสั้นมากมั้ยละ”
“สั้นหรือยาว มือพี่เพชรก็ล้วงได้อยู่แล้ว ใช่มั้ยค่ะ”
“รู้ใจพี่จริงๆ แล้วข้างในกางเกงผ้านั้นวันนี้วีวี่ ใส่รึเปล่า”
“ใส่สิค่ะพี่ พี่เพชรลองทายมาสิว่าหนูใส่สีอะไร”
“สีขาวมั้ย”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“งั้นสีดำ”
“อื้ม เก่งจังแต่ข้างบนหนูไม่ได้ใส่เลยนะ”
“โอ้ว จริงเหรอ งั้นพี่ขอจับที”
“นี่ไงค่ะ อยู่ตรงหน้าพี่เพชรแล้วนี่ไง”
ถึงตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าปลายสายบอกให้คมเพชรทำอะไร แต่เค้าเริ่มทำเสียงจ็วบจ๊าบคล้ายคนจูบปากกันผ่านไปยังปลายสายให้รับรู้ถึงเสียงที่ออกมา และเริ่มทำเสียงคลอๆพร้อมปลดซิปกางเกงออก สอดมือเข้าไปลูบกางเกงในที่เนื้อผ้าเริ่มตึงให้เรนิตาได้เห็นแต่เธอก็เอียงหน้าหลบกับความบัดสีที่เห็น
“หนูถอดกางเกงผ้าออกแล้วนะค่ะ แต่ผ้าสามเหลี่ยมสีดำนี้อยากให้พี่เพชรมาถอดให้จังเลย”
“เอาสิ พี่ถอดให้หนูนะ แล้วตอนนี้วีวี่อยู่ตรงไหน”
“หนูก็อยู่บนเตียงกับพี่สิค่ะพี่หาหนูเจอมั้ย อ๊าส์ พี่เพชรขา ช่วยหนูทีนะ
“ได้ พี่ช่วยหนู แต่วีวี่ก็ต้องช่วยพี่ด้วยนะ”
ผ่านไปร่วมๆ 5 นาที การคุยของคมเพชรกับปลายสายทวีความกำหนัดมากขึ้น แต่เรนิตา ก็พยายามดิ้นให้เชือกที่มัดมือหลุดออกร้องอยู่ในลำคอ หวังเพียงแสงไฟจากรถภายนอกที่ขับผ่านไป-มา จะได้เอะใจและมาดูความผิดปกติที่เกิดขึ้นในห้องเช่า@@ คมเพชร ยังคงนอนลูบเป้ากางเกงตามเดิมแต่ดูเหมือนว่ามันจะเริ่มพองตัวมากขึ้นตามมือที่ลูบ
“วีวี่ กำลังช่วยพี่เพชรอยู่นะปูกำลังไต่มาที่ขาแล้ว แต่เอ๊ะ เจออะไรไม่รู้แข็งๆ เดี๋ยวหนูสำรวจดูก่อนนะค่ะ”
“วีวี่ ดูดีๆ นะ ว่าใช่งูรึเปล่า ระวังมันกัดเอาละ”
“ถ้าเป็งู ต่อให้โดนกัดหนูก็ยอมวีวี่จะสู้กับงูค่ะ เพื่อรีดเอาพิษออกมา”
##########
“เพล้ง เพล้ง” เสียงเหมือนอะไรแตกดังจากหน้าห้องพัก คมเพชรใ ดีดตัวขึ้นจากที่นอน ทิ้งโทรศัพท์กระดูกหมาไว้ ปล่อยให้ปลายสายคุยคนเดียว@@ เค้า รีบออกไปดูด้านหน้าทันที และใมากขึ้นกับภาพที่เห็นเมื่อกระจกรถด้านข้างและด้านหลังแตกเป็รูกว้างหลายจุด จึงออกอาการหัวเสีย สีหน้าเปลี่ยนกลายเป็เกรี้ยวกราด ะโด่าทอชายวัยรุ่นที่ยืนคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ไม่ห่างจากรถเก๋งมากนั้น
“เฮ้ย มึงเป็ใครวะ แล้วมาทุบรถกูทำไม”
“อ้าว ก็ก่อนหน้านี้น้าขับรถเฉี่ยวรถผมไง จำไม่ได้เหรอ”
“กู ไปเฉี่ยวรถมึงตอนไหน” พูดจบก็ไปคว้าไม้เบสบอลที่ท้ายรถ เตรียมปะทะ
“เฉี่ยวเอง แล้วจำไม่ได้ โธ่ ไอ้แก่เอ้ยไปตายซะ”
คมเพชรได้ฟังดังนั้นความเดือดดาลทวีมากขึ้น เริ่มกำไม้เบสบอลแน่นขึ้นขยับเท้าเตรียมวิ่งไปฟาดใส่ปราการที่ด่ากลับ ปราการเองเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งปล่อยมอเตอร์ไซค์ทิ้งไว้ วิ่งหนีทันที แต่คมเพชรยังไล่ตามอย่างไม่ลดละจนไกลออกไปกว่า500 ร้อยเมตร จากห้องเช่า
ขนมที่ซุ่มดูอยู่เมื่อเห็นว่าแผนที่ปราการเริ่มจะเป็ไปตามที่วางไว้ จึงค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องพักแก้มัดให้เรนิตา และพากันออกมาอย่างระมัดระวังโดยขนมขี่มอเตอร์ไซค์ที่ปราการทิ้งไว้พาเรนิตา ออกไปจากซอยเปลี่ยวนั้น
##########
เมื่อปราการ วิ่งมาถึงร้านของชำที่สาวนิรนามนั่งอยู่กับชายฉกรรจ์สองคนนั้น เธอเห็นปราการวิ่งผ่าน พร้อมกับพยักหน้าทีนึง เธอจึงออกอุบายให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองนั่งรอก่อน@@ พอสตาร์ทรถได้ แม่สาวนิรนามก็พามอเตอร์ไซค์ไล่ตามหลังปราการมาและเรียกให้เค้าขึ้นรถ เพื่อขับพาออกจากซอยเปลี่ยวและเมื่อคมเพชรตามมาถึงร้านของชำ ด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ เห็นลูกน้องสองคนนั่งซดเบียร์กันสนุกปากจึงเข้าไปต่อว่าด้วยอารมณ์โมโหที่ยังคุกรุ่น ไล่ตะเพิดให้กลับไปดูที่ห้องพักจึงพบว่าเรนิตาหายตัวไป เท่านั้นแหละความเดือดดาลของคมเพชรเพิ่มทวีคูณ สั่งลูกน้องให้ออกตามหาและเค้าก็รีบออกจากที่นั่นหายไปในความมืด
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)
66K
