ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

"เบื่อ ทำไมมันน่าเบื่ออย่างนี้นะ ไม่มีอะไรที่ทำให้ข้าตื่นเต้นบ้างเลยรึไง เบื่อโว้ยย! ตื่นมาก็กิน กินเสร็จก็นอน ทำซ้ำไปซ้ำมาจนข้าเซงจะตายอยู่แล้ว"
พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ได้ยินคำบ่นเหล่านั้นทุกวันก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พอนานเข้าก็เริ่มรำคาญ ที่ต้องทนฟังคำบ่นซ้ำๆของ ราชันย์จอมเวทย์ไลน์ ลินเนจ ไม่ไหว จึงส่งเขาลงไปเกิดใหม่ที่โลกมนุษย์ ที่มีการฝึกฝนทางด้านพลังปราณ จึงแตกต่างจากการฝึกฝนทางด้านพลังเวทย์ นั่นเอง
ที่กระท่อมหลังหนึ่งกลางป่า มี2สามีภรรยา นั่งข้างร่างไร้ชีวิตของบุตรชายตนด้วยความเศร้าโศกเสียใจที่ต้องมาเสียบุตรชายเพียงคนเดียว
เพื่อต้องการรักษาบุตรชายของตนจึงต้องทำงานอย่างหนักเป็นเวลานานหลายปี ทำให้ร่างกายทั้ง 2 ซูบผอมจากร่างกายที่เคยดูดีมาก่อน
ชิงหลงเมื่อเห็นสภาพร่างกายของบิดามารดาตนก็ร้องไห้ออกมาทุกครั้ง อยากจะตายไปซะให้พ้นซะตอนนี้เลย แต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะร่างกายตนนี้ไม่มีแรงแม้จะกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ
ชิงหลงต้องทนเจ็บปวดใจทุกครั้งที่เห็นร่างซูบผอมของมารดาที่มา ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยาให้ แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลยจนกระทั่งชิงหลงหมดลมหายใจไป ทั้งชิงฮุยหลงกับชิงหยูเยว่ทนทำทุกอย่าง เพื่อหวังให้บุตรชายตนหายป่วย แต่เหมือนสวรรค์จะไม่เห็นใจทั้ง2และได้ทอดทิ้งให้บุตรชายของพวกเขาตาย
"ฮือ..ฮือ...เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลยหยูเยว่ บุตรชายพวกเราเขาหลุดพ้นจากความทรมานแล้วล่ะ ""แต่ว่า...ข้าไม่อาจทำใจยอมรับได้ ชิงหลงพึ่งจะ10ขวบ ก็ต้องมาจากพวกเราไปแบบนี้ ท่านไม่รู้สึกแค้นใจอะไรเลยรึ""ทำไมข้าจะไม่แค้นใจละ แต่พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้ต่างหากเล่า ถึงข้าจะฝึกฝนพลังปราณมาแต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะ....."
ชิงฮุยหลงหยุดกล่าวกระทันหัน แล้วหันหน้าออกไปประตูไม้เก่าๆก็ขมวดคิ้วแน่น และกระซิบบอกภรรยาตนว่า "ดูเหมือนว่าด้านนอกจะมีสัตว์อสูรมาเจ้าอยู่ในนี้นะ ข้าจะออกไปดูเอง""ข้าจะออกไปด้วย" ชิงหยูเยว่ กล่าวออกมาอย่างไม่ลังเลโฮกกก!! เสียงคำรามของสัตว์อสูรทำให้ทั้ง2รีบพุ่งตัวออกไปทันที ก็พบเข้ากับเสือเขี้ยวดาบ ลำตัวขนาดใหญ่สีดำ กรงเล็บแหลมคม เขี้ยวยาวเหมือนกับดาบดูน่าแกร่งขาม เป็นสัตว์อสูรระดับปฐพี กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางพวกเขา"ทำไมสัตว์อสูรระดับนี้ถึงมาอยู่ที่นี่กัน แปลกมากมันไม่น่าจะเป็นไปได้นิ""ท่านพี่มันมาแล้ว" "โฮกกก!! เสือเขี้ยวดาบกระโดดพุ่งด้วยความเร็วเข้ามาหาทั้ง2แล้วตะบปขาหน้าด้วยแรงมหาศาลหวังจะปลิดชีพชิงฮุยหลงในการโจมตีครั้งเดียวหวืดด! ฟุบ!!กรงเล็บแหลมคมวาดผ่านอากาศ แต่ฮุยหลงนั้นสามารถหลบไปได้อย่างฉิวเฉียดตู้ม!! เสียงกรงเล็บเสือเขี้ยวดาบปะทะกับพื้น จนแตกระเบิดเป็นหลุมลึก ถ้าโดนโจมตีเมื่อครู่อาจจะทำให้บาดเจ็บได้ชิงฮุยหลง ซัดฝ่ามือทลายภูผาออกไปหลังจากที่หลบการโจมตีของเสือเขี้ยวดาบ ฝ่ามือปะทะเข้ากับร่างของเสือเขี้ยวดาบอย่างรุนแรง ทำให้มันเสียหลักจากแรงกระแทกกระเด็นไปด้านข้าง "เปรี้ยง! ตู้ม!! โฮกกก!! มันคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มลงนอนหายใจหอบ เลือดค่อยๆไหลออกจากปาก เนื่องจากบาดเจ็บภายใน"หืม..ทำไมมันง่ายขนาดนี้กันละ ระดับพลังมันก็ใกล้เคียงกับข้า แล้วทำไม?""ท่านพี่หรือว่ามันจะบาดเจ็บภายในระหว่างที่หลบหนีมาก็ได้""อาจจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า งั้นข้าไปจัดการมันก่อนเจ้ารอข้าตรงนี้ล่ะ" ภายในกระท่อม"พรึบ!! หืม..นี่ข้าเป็นอะไรไปน่ะ หรือว่าข้าจะบ่นมากไปทำให้เครียดจนหน้ามืดเป็นไปไม่ได้หรอกน่า ข้าก็บ่นมานานแล้วทำไมถึงจะมาเป็นเอาตอนนี้"ขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา "อึก!ทำไมข้าถึงปวดหัวกันล่ะ เอ๊ะ ความทรงจำนี่มันอะไรกัน" เรื่องราวต่างๆที่ผุดขึ้นมาในหัวของไลน์ เป็นความทรงจำของเด็กน้อยนาม ชิงหลง อายุ 10 ปี ที่ไม่สามารถฝึกฝนพลังปราณได้ทั้งที่ร่างกายก็ปกติดีทุกอย่างจึงได้กลายเป็นขยะไร้ค่าของตระกูล ตลอดเวลาที่ชิงหลงอาศัยอยู่ไม่มีวันใดเลยที่เขาจะไม่ถูกทำร้าย โดนรังแกจากคนในตระกูลอยู่ทุกวันจนร่างกายทนไม่ไหวล้มป่วยลง ทำให้บิดา มารดา ของชิงหลงทนไม่ไหวที่บุตรของตนต้องโดนทำร้ายอยู่ทุกวัน แม้จะบอกกล่าวกับผู้นำตระกูลแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย จนชิงฮุยหลงตัดสินใจตัดขาดจากตระกูลแล้วพาบุตรของตนจากไปและเปลี่ยนมาใช้ แซ่ ชิงความคับแค้นใจที่ชิงหลงได้รับนั้นช่างหนักหนาเกินกว่าที่เด็กน้อยอย่างเขาจะทนรับไว้ เกิดเป็นความแค้นที่ฝังลึกอยู่ภายในจิตใจ ไม่อาจจะลบเลื่อนไปได้ เมื่อไลน์ ลินเนจ รับรู้ถึงอดีตอันขมขื่นน่าเศร้าใจของ ชิงหลง ก็ได้ถอดทอนใจออกมา"หืม..งั้นข้ามาอยู่ในร่างของเจ้าเด็กนี่อย่างนั้นหรอ?"ปึง!!ไลน์ ดีดตัวขึ้นมานั่งบนเตียงไม้เก่าๆในกระท่อมเล็กๆกลางป่าแห่งหนึ่ง เสียงที่เกิดขึ้นทำให้ชิงหยูเยว่ตกใจก่อนจะรีบหันหน้าไปทางกระท่อม "ชิงหลง" ใบหน้าแสดงออกถึงความตกใจ เมื่อคิดว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับร่างบุตรชายของตนจึงรีบพุ่งทะยานไปทันที "นี่ทำไมข้าถึงมาอยู่ในร่างเจ้าเด็กนี่กัน""ฮ่าๆฮ่าๆข้าเป็นคนส่งเจ้ามาเองล่ะ" เสียงของพระเจ้าดังขึ้นในหัวของ ชิงหลง"ท่านเป็นใครกัน ทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้""อ๋อ ข้าเห็นเจ้าบ่นอยู่ทุกวันว่า เบื่อ ไม่มีอะไรทำ ข้าเลยทำให้เจ้าสมหวัง ขอให้สนุกนะ ราชันย์จอมเวทย์ ไลน์ ลินเนจ" ฮ่าๆฮ่าๆ"เดี๋ยวอย่าพึ่งไป นี่ไม่คิดจะบอกเลยรึไงว่าท่านเป็นใคร""ข้าสามารถทำให้เจ้าลงมาเกิดใหม่ได้แบบนี้ มีคนเดียวเท่านั้นล่ะ ตอนนี้ข้ากำลังยุ่ง ไม่ต้องถามอีกแล้วนะ "ราชันย์จอมเวทย์ไลน์ ลินเนจถึงกับพูดไม่ออก.......ปัง!! เสียงผลักประตูไม้อย่างแรงทำให้ ไลน์สะดุ้งก่อนจะหันไปที่ประตูก็พบกับร่างของหญิงวัยกลางคนที่ซูบผอมกำลังจ้องมาที่เขาพร้อมกับสายธารน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาโผลกอดที่ร่างของชิงหลงบุตรชายตน
"ฮือๆฮือๆ แม่คิดว่าจะไม่ได้พบหน้าเจ้าอีกแล้วตั้งแต่ที่เจ้าหมดลมหายใจไป สวรรค์อาจเห็นใจให้เจ้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้งราวกับปาฎิ หาริย์ก็ได้"
"ข้าคงต้องยอมรับและเริ่มทำในสิ่งที่เจ้าหนูนี่ไม่อาจทำได้ให้สำเร็จ ความคับแค้นใจของเจ้าข้าจะเป็นคนสะสางให้เอง ต่อไปนี่ข้าไม่ใช่ราชันย์จอมเวทย์ไลน์ ลินเนจอีกต่อไปแล้ว แต่จะเป็นเด็กน้อยชิงหลงคนนี่" จากนั้นก็หลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบกับชายวัยกลางคนที่กำลังแบกเสื้อเขี้ยวดาบไว้บนไหล่ยืนตกตะลึงแข็งค้างอยู่ที่หน้าประตู เสื้อเขี้ยวดาบที่แบกเอาไว้ร่วงหล่นลงที่พื้น ตุบ!!เสียงที่เกิดขึ้นทำให้สติของชิงฮุยหลงกลับคืนมาก่อนจะเดินเข้าไปหาชิงหลงบุตรชายตนก่อนจะจับไปที่ไหล่ของชิงหยูเยว่
"สวรรค์เมตตาพวกเราแล้ว ในที่สุดสิ่งดีๆก็เกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา งั้นวันนี้ข้าจะเข้าเมืองเพื่อนำร่างของเสือเขี้ยวดาบไปขาย และจะซื้ออาหารอย่างดีกลับมาเพื่อเลี้ยงตอนรับที่บุตรชายข้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง"
"ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่อดทนดูแลลูกคนนี้มายาวนาน จนสวรรค์เมตตาให้ลูกกับมามีชีวิตอีกครั้ง ลูกจะดูแลท่านพ่อท่านแม่ไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อยและจะไม่ยอมให้ท่านทั้ง2ต้องลำบากเหมือนเช่นทุกวันนี้" คำกล่าวของชิงหลงนั้นทำให้ทั้ง2รู้สึกยินดีและรับรู้ได้ถึงความตั้งใจที่บุตรชายตนแสดงออกมา น้ำตาแห่งความปิติยินดีหลั่งไหลออกมาอีกครั้ง
"รอให้เจ้าหายดีก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้เจ้าพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน รอข้ากลับมาจากในเมืองแล้วพวกเรา พ่อ แม่ ลูก ค่อยมากินอาหารร่วมกันครั้งแรกตลอดระยะเวลาที่ย้ายมาอยู่ที่นี่"ชิงฮุยหลงกล่าวออกมาก่อนจะหันหลังเดินไปยกร่างของเสือเขี้ยวดาบขึ้นบนไหล่ก่อนจะออกเดินทางไปยังเมืองหมอกนภา
"ลูกพักผ่อน รอท่านพ่อของเจ้ากลับมา แม่จะมาปลุกเจ้าก็แล้วกัน แม่จะไปเตรียมสถานที่ไว้รอ"ชิงหลงผงกศรีษะตอบรับก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วลับตาสำรวจร่างกายของตนเองทันที
"หืม..!?ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าเด็กนี่จะมีแหล่งพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงได้ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะไร้ค่าของตระกูล ถึงแม้จะมีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี เมื่อเทียบกับพลังปราณในโลกแห่งนี้"
ชิงหลงสำรวจร่างกายตนเองเสร็จแล้ว เขาก็เริ่มร่ายเวทย์ ฟื้นฟู กับตนเองทันที เกิดเป็นแสงสว่างครอบคลุมทั่วทั้งร่างกาย ความอบอุ่นกระจายไปทั่วก่อนจะจางหายไป ชิงหลงลืมตาขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วสำรวจร่างกายภายนอกอีกครั้งก็พบว่า มันได้ผล ร่างกายที่เคยขาวซีดเหมือนกับศพไร้วิญญาณก็กลับมามีน้ำมีนวลจนเห็นได้ชัด ชิงหลงยิ้มออกมาด้วยความพึ่งพอใจ ก่อนจะลุกเดินออกจากเตียง เดินออกไปข้างนอกกระท่อม ชิงหลงกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะพบกับมารดาที่กำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารไว้รอการกับมาของชิงฮุยหลงที่เป็นบิดาของชิงหลงนั่นเองฉึบ! ฉึบ! ฉึบ! เสียงเท้าที่กระทบพื้นทำให้ มารดาที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดโต๊ะอาหาร หันกับมามอง ก็พบว่าบุตรชายของตนนั้นเดินมาหา ก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
"ชิงหลง...ลูกทำไมไม่พักผ่อน ร่างกายเจ้า....!?"ชิงหลงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวกับท่านแม่ของเขาว่า"ลูกไม่เป็นไรแล้วท่านแม่ ข้าอยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อก็เลยลุกออกมาสูดอากาศด้านนอกบ้าง"ชิงหยู่เยว่วางถ้วยชามไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะรีบเดินมาหาชิงหลง แล้วจ้องมองดูร่างกายของบุตรตนก็พบว่าเป็นอย่างที่ชิงหลงกล่าวออกมา ว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว"เป็นไปได้ยังไงกันก่อนหน้านี้ ลูกยังร่างกายขาวซีดอยู่เลยนะ แต่ตอนนี้กลับเป็นปกติเหมือนไม่เคยป่วยมายังไงอย่างนั้น"สงสัยเป็นเพราะพรจากสวรรค์น่ะ ขอรับท่านแม่ ข้าจึงหายเร็วอย่างนี้ ชิงหยูเยว่ก็ยังสงสัยอยู่ จึงได้นำมือไปจับตัวบุตรชายตนเพื่อพิสูจน์ดู จู่ๆร่างกายของชิงหยูเยว่ก็เกิดแสงครอบคลุมทั่วร่างก่อนจะหายไป
เมื่อมือมารดาสัมผัสกับร่างกาย ชิงหลงก็แอบร่ายเวทย์ ฟื้นฟู ให้กับมารดาตนเองทันที เพื่อตบตาว่าเป็นเพราะพรจากสวรรค์ที่ชิงหลงโกหกไปก่อนหน้านี้
เมื่อรับรู้ว่าร่างกายของตนรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้รับการชำระล้างความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเป็นเวลานานกลับสลายหายไปจนหมดสิ้น สร้างความตกใจให้กับชิงหยูเยว่เป็นอย่างมาก และเชื่อสนิทใจว่าบุตรชายตนได้รับพรจากสวรรค์จริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ชิงหลง

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 ชิงหลง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้