ดาริกาสั่งขยับแผนที่เลื่อนหาตำแหน่งที่เหมาะสมอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจเลือกแถวูเาคีรีพาน เพราะมีตำแหน่งพืชสมุนไพรมากมายแต่ระยะทางก็ไม่ใช่ไกล เธอจึงเริ่มออกเดินทางลัดเลาะตามลำธารขึ้นไปทางเหนือ
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 250 จากกวางป่า
เธอตรงเก็บเข้ามิติแล้วเร่งเดินทางต่อ
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 60 จากเห็ดตีนเป็ด
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 5 จากหญ้ารากจันทร์
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 5 จากหญ้ารากจันทร์
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 60 จากเห็ดตีนเป็ด
พอเห็นว่ามีแต่พืชสมุนไพรชนิดเดิมๆ ดาริกาก็เร่ง ความเร็วในเดินทาง
เมื่อห่างตาเหลือเห็นไก่ป่า เธอก็สะบัดหน้าไม้เหนี่ยวไกแบบไม่ต้องเล็ง ศรเข้าเป้าเหมือนจับวาง
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 110 จากไก่ป่า
เสียงสวบสาบหลังพุ่มไม้ ทำให้การเดินทางหยุดชะงักกะทันหัน ดาริกาเคลื่อนไหวรวดเร็วแบบเบาอ้อมไปดูอีกด้านก็พบว่าเจอหมีควายตัวใหญ่กำลังกินรังผึ้งอย่างเอร็ดอร่อย จึงเลิกสนใจ แม้ข้อมูลจะโชว์บอกค่าประสบการณ์สูงลิ่ว ถ้าฆ่าสำเร็จแต่ดาริกาก็ทำไม่ลง
เธอเลือกฆ่าสัตว์เล็กมากกว่าสัตว์ใหญ่
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 30 จากงูอีแดง
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 30 จากงูอีแดง
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 30 จากงูอีแดง
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 30 จากงูอีแดง
เธอยิงหน้าไม้รั่วๆ เมื่อพบว่าหลุดเข้ามาในถิ่นที่อยู่ของงูพิษ
“บ้าชะมัด เยอะฉิบหาย” ต้องรีบออกไปแล้ว
ดาริกาวิ่งไปะโไปหากว่าไม่ได้ทักษะความเร็วเมื่อครู่คงซี้แหงแก๋ไปแล้ว
วิ่งบ้างเดินบ้างจนในที่สุดเธอก็มาถึงตีนเขา
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 25 จากหญ้าเหลืองจิ๋ว
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 25 จากหญ้าเหลืองจิ๋ว
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 30 จากดอกหอมไม่รู้คลาย
! ยินดีด้วย ท่านได้รับexp 60 จากหญ้าเซียนบรรลุ
เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นรั่วๆ จนในที่สุด ภารกิจของวันก็สำเร็จ
“! ขอแสดงความยินดีด้วยภารกิจของวันนี้ เก็บสมุนไพรให้ได้ 30 ชนิด และค่าประสบการณ์ให้ถึง 35000 ภายในระยะเวลา 20 ชั่วโมง สำเร็จ
ท่านได้รับ ทักษะโจมตีประชิด10% ตี๊ด”
ดาริกามองท้องฟ้า ใช้เวลามากกว่าที่คิดวันนี้คงไม่ได้กลับไปนอนบ้าน ไม่รู้นิลวรรณจะเป็ยังไงก็คงอยู่ได้ รู้อย่างนี้เธอน่าจะทิ้งปลาไว้สักตัวอีกฝ่ายจะได้มีอาหารค่ำ
“โอ้ย” เสียงร้องเ็ปลอยตามลมแ่ๆ เด็กสาวเดินตามเสียง ไปจนถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
กลิ่นเืลอยคละคลุ้งเหมือนจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าระหว่างคนกับคนหรือสัตว์ เสียงเงียบลงไปแล้ว ตายหรือยัง?
ชายหนุ่มาเ็ทั่วร่างเืนองเต็มพื้นเขานั่งพิงผนังถ้ำ ใกล้กันมีชายสวมชุดเครื่องแบบสีแดงนอนคว่ำหน้าอยู่ ดาริกาจำได้ว่าเป็ชุดทหาร
‘มาฆ่าแกงอะไรกันในป่า’ มีรอยเท้าหลายรอยเต็มถ้ำไปหมด น่าจะมากันเป็กลุ่มเลย
“นี่คุณ ตายกันหมดแล้วหรือยัง” เธอเอานิ้วมืออังใต้จมูกของชายหนุ่มที่นั่งพิงผนังถ้ำ เขายังหายใจแ่เบา
“ปีเตอร์ เขาจะรอดไหม”
“ผมไม่สามารถบอกคุณได้ครับ แต่อัตราการเต้นของหัวใจช้ามาก และเสียเืไม่น้อย คุณต้องช่วยปฐมพยาบาลโดยการห้ามเืเป็อันดับแรก”
ดาริกาเอาสมุนไพรที่มีสรรพคุณห้ามเืและรักษาแผลสดออกมาขยี้ ใส่แผล จากนั้นก็เอายาปฏิชีวนะที่ซื้อมายัดใส่ปากกรอกน้ำตาม
“กลืนลงไปมันเป็ยาห้ามคายทิ้งนะ” เธอพูดราวกับเขาได้ยิน จากนั้นก็เดินไปดูชายที่คว่ำหน้าพบว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
‘เอายังไงทิ้งไว้จะรอดหรือป่าว’ ให้เธอพักเป็เพื่อนข้างๆพร้อมศพคนตายดาริกาก็นึกกลัว
“ไปกับฉันไหม” เธอหันมาพูดกับชายาเ็ ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ เธอแตะไปหัวไหล่และเก็บเขาไว้ในมิติ จากนั้นก็เดินทางต่อเมื่อหิวก็พักซื้อแซนด์วิชกับน้ำอัดลมมากิน
มีร้านสะดวกซื้อแบบนี้มันดีจริงๆ เลย ดาริกาไม่ใช่สายชอบทำอาหาร เธอมันสายฟาสต์ฟู้ด
ระหว่างนอนบนต้นไม้หลับๆ ตื่นๆ เสียงเตือนของปีเตอร์ก็ดังขึ้น
“มีสัตว์บุกรุกในระยะอาณาเขตกำหนด โปรดระมัดระวัง”
“ฉันอยู่บนต้นไม้ ไอ้สัตว์ตัวไหนล่ะ งูเหรอ” เธอมองตามกิ่งไม้ก็ไม่เห็นมี ความมืดไม่เป็ปัญหาเพราะเธอมีทักษะสายตาเหยี่ยวจึงมองเห็นได้ชัดทั้งกลางวันกลางคืน
“ไม่ใช่ครับ เสือดาว”
“โฮก”