เมื่อิถามแบบนั้นเขาก็โดนเป๋าตีมือดังเพี๊ยะอย่างอย่างแรงจนเกิดรอยแดงเป็ปื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
“จะมาทักทายใครล่ะยะถามไม่คิดจริงๆเืไหลกระฉูดยังกับน้ำตกไนแองการ่าซะขนาดนั้นนางคงมาทักทายถามหายาทาแผลจากแกล่ะมั้ง ถามมาได้นะไอ้ิ” เป๋าสาวสองที่ตายังคงโตเท่าลูกปิงปองและยังอยู่ในอาการสะพรึงหันมาแหวใส่เพื่อนรักทันที หนุ่มิแม้จะรู้ว่าคำถามตัวเองไม่เข้าท่าแต่ก็จะให้พูดอะไรกันเล่า ก็คนมันกลัวจนนึกอะไรไม่ออกนี่นา
ในขณะที่ผีสาวปรากฏตัวบนหีบโบราณด้วยความอาฆาตแค้นอย่างถึงขีดสุดเป็การประกาศชัดว่าห้ามแตะต้องหีบใบนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนเล่นเอาลูกน้องของอลินตา ทั้งิ และเป๋า พากันหวาดกลัวถอยกรูดไปกันคนละก้าว หลบไปอยู่ด้านหลังของนายสาวพวกเขามีก็แต่เพียงอลินตาที่ยืนมองผีตนนั้นนิ่งในท่วงท่าสบายๆเหมือนมาเดินช็อปปิ้งหาของแต่งบ้านอย่างนั้นแหละเมื่อผีสาวปรากฏตัวเด่นเป็สง่าส่งสัญญาณให้อลินตารับรู้ว่าเธอมีจริงและหวงหีบใบนี้มากถึงมากที่สุด
อลินตาก็มองสบตากับผีโบราณนางนั้นอย่างไม่หวั่นเกรงเช่นกันซึ่งการกระทำนี้ ทำเอาผีสาวตนนั้นออกอาการโมโหไม่ใช่น้อยหล่อนถลึงตาใส่อลินตาจนเืนี่พุ่งออกจากลูกตาเลยเชียวล่ะเป๋าเห็นดังนั้นรีบกระซิบนายสาวของตนทันที
“นางเกรี้ยวกราดมากนะคะคุณอลินระวังตัวด้วยค่ะ” อลินตายิ้ม และยิ้มนั้นเป็ยิ้มที่ดูท้าทายมากเสียด้วยหญิงสาวตอบกลับเป๋าด้วยน้ำเสียงที่เป็ปกติไม่มีคำว่ากลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย และขณะที่พูดกับเป๋าสายตาของอลินตาก็ยังคงมองจับจ้องไปที่ผีตนนั้นซึ่งเป๋าไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอลินตากำลังถ่ายทอดพลังสมาธิเพื่อส่งคำพูดทั้งหมดไปสู่ผีตนนั้นให้เธอรับรู้และในพลังสมาธินั้น อลินตาได้ปลุกเสกคาถาอตีตมนตราส่งไปด้วยเพื่อทำการสืบค้นประวัติในอดีตของผีตนนี้
“จะไม่ให้เกรี้ยวกราดได้ยังไงเล๊าก็ั้แ่เป็ผีมา มีใครบ้างที่เห็นนางแล้วจะไม่กลัวดูจากสภาพก็คงจะลุกวิ่งกันั้แ่เห็นปลายสไบนางแล้วล่ะมั้งที่สำคัญนางก็ฆ่าและฆ่ามาโดยตลอดั้แ่สิ้นลมกลายเป็ผีแค้นฝังหีบคงคิดได้ใจว่าใครได้เห็นตัวเองเข้าก็ต้องกลัวจนหัวหดนั่นแหละ แต่..”ขณะที่จะพูดประโยคต่อไปอลินตาก็หันไปจ้องสบตาผีสาวตนนั้นตาต่อตา
“น่ากลัวกว่าเธอฉันก็เจอมาแล้วเอาเป็ว่า นั่งรออยู่บนหีบนั่นสักครู่ก่อนนะแม่สาวน้อยร้อยปีฉันได้หีบเมื่อไหร่เราค่อยคุยกัน...” อลินตาพูดท้าทายอำนาจมืดอย่างอารมณ์ดี
ิมองเ้านายตัวเองแล้วก็กลอกตาไปมาแม้จะกลัวผีสาวโบราณตระหง่านบนหีบขนาดไหนแต่ก็แอบเอือมระอาในพฤติกรรมความเป็อิสตรีของเ้านายตัวเองไม่ได้เวลาเจอผู้ชายหล่อๆ เข้มๆ อลินตาจะปกติไม่ดี๊ด๊าเหมือนเป๋าเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เมื่อไรก็ตามที่เจอช่องทางทำเงินเข้ากระเป๋าตัวเองหรือว่าเจอภูติผีิญญาที่น่ากลัวๆ คุณเธอจะอารมณ์ดีเป็พิเศษนี่จิตใจมนุษย์ผู้หญิงคนนี้เค้าทำด้วยอะไรกัน ช่างยากแท้หยั่งถึงเสียจริง
แต่ระหว่างนั้นในขณะที่งานประมูลสินค้าโบราณกำลังจะเริ่มเ้าภูแสนที่คอยจับตาดูอลินตาก็เริ่มผิดสังเกต ทั้งอลินตาและคนติดตามของเธอมองไปยังหีบโบราณใบนั้นด้วยสายตาแปลกๆเ้าภูแสนจึงหันไปมองที่หีบโบราณใบนั้นอย่างจริงจังบ้างชายหนุ่มร่างสูงยืนเพ่งพินิจสักครู่ ก่อนจะดีดนิ้วไปกลางอากาศ และเพียงแค่นั้นภาพผีสาวโบราณก็ปรากฏตรงหน้าของเ้าภูแสนเป็ฉากๆ
เ้าภูแสนเพ่งมองผีสาวในชุดไทยโบราณที่นั่งอยู่บนหีบแต่ผีสาวตนนั้นไม่ได้สนใจเ้าภูแสนเลยสักนิดเพราะเธอมัวแต่จับจ้องอลินตาด้วยแววตาโกรธแค้น เ้าภูแสนมองไปที่อลินตาอีกครั้งคราวนี้เ้าภูแสนจ้องไปที่อลินตาด้วยสายตาที่นิ่งราวกับกำลังทำสมาธินิ่งจนตาดำขลับที่มีมนต์เสน่ห์ แปรเปลี่ยนเป็สีเขียวมรกต! สักพักเ้าภูแสนก็ดีดนิ้วอีกครั้งหนึ่งและนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มประจักษ์แก่ตาตัวเองว่า..
อลินตาหาใช่คนธรรมดาไม่..!เพราะเขาไม่สามารถตรวจสอบดวงจิตอลินตาได้ ไม่ว่าจะเป็อดีตหรืออดีตที่ย้อนกลับไปยังอดีตชาติของเธอ หรือแม้แต่อนาคตก็มองไม่เห็นสักนิดเ้าภูแสนสงสัยเป็อย่างยิ่ง ว่าอลินตาปิดบังตัวตนของเธอด้วยมนต์อะไรหรือมีของดีอะไรมาปิดบังเื่ราวทุกอย่างไปจากดวงตาที่เหนือธรรมชาติของเขาได้
เ้าภูแสนเคยมั่นใจในตัวเองเสมอมาว่าไม่มีใครพ้นไปจากความอยากรู้ของเขาได้ ไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคตก็ตาม แต่ทว่า.. เธอคนนี้คนเดียวจริงๆที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้แม้แต่ก้าวเดียว เธอเป็ใครกันแน่ และเหนือไปกว่าสิ่งใดทำไมเธอถึงได้หน้าเหมือนแพงอรเพียงนี้ เหมือนกันมากราวกับเป็คนคนเดียวกัน...
ขณะที่เ้าภูแสนเพ่งจ้องไปที่อลินตาสักพัก เ้าภูแสนก็ต้องตกตะลึง เพราะอยู่ๆ หญิงสาวก็ค่อยๆ มีรัศมีแผ่ครอบรอบกายเธอรัศมีนั้นปรากฏเป็ละอองรูปตาข่ายสีน้ำเงินจางๆ พวยพุ่งครอบคลุมร่างกายของอลินตาเอาไว้ ละอองตาข่ายนี้ ทำให้เ้าภูแสนทั้งแปลกใจและประหลาดใจยิ่งนักและนั่นทำเ้าภูแสนตั้งใจมั่นทันทีว่าจะต้องสืบประวัติอลินตาอย่างจริงจังเสียแล้วผู้หญิงคนนี้เป็ใครและเกี่ยวข้องยังไงกับแพงอร
ที่สำคัญทำไมถึงได้มีละอองตาข่ายสีน้ำเงินปรากฏขึ้นรอบๆกายของหญิงสาวได้มันเป็ของศักดิ์สิทธิ์ที่จะคอยปกป้องคุ้มครองเ้าของของมันให้พ้นภยันตรายจากทุกสิ่งทุกอย่างและคนที่จะมีสิ่งนี้ได้ต้องเป็คนที่มีพลังจิตสูงมากสามารถเข้าสมาธิระดับฌานเพ่งกสินด้วยระดับสมาธิที่เข้าสู่ชั้นพรหมได้เท่านั้น!
ที่เ้าภูแสนรู้เื่นี้ก็เพราะว่าคนที่มีละอองตาข่ายนี้อีกคนก็คือโหรหลวงประจำคุ้มเชียงภูแสน! โหรหลวงผู้นี้มีพลังคาถาอาคมเข้มขลังและเก่งกาจแม้แต่ผีหลวงยังไม่สามารถทำอะไรได้โหรหลวงผู้นั้นนามว่า ท่านอาจารย์หนานเมืองอินทร์...! โหรหลวงประจำพระองค์ของเ้าหลวงแสนยาศักดิ์แห่งเมืองเชียงภูแสนอันเป็เมืองโบราณทางภาคเหนือเมื่อเกือบสองร้อยกว่าปีมาแล้ว!!เ้าภูแสนแปลกใจยิ่งนัก ทำไมอลินตามีของศักดิ์สิทธิ์ยวดยิ่งคอยคุ้มครองเช่นนี้ได้?!
ถึงเวลาเริ่มงานคุณจอร์นเดินขึ้นไปบนเวที และหากใครสังเกตดีๆก็จะพบว่าคุณจอร์นไม่ได้ยืนอยู่กึ่งกลางเวทีเท่าไรนักเพราะเขาพยายามเลี่ยงที่จะไม่ยืนอยู่ใกล้ๆกับหีบใบนั้น ซึ่งก็ไม่มีใครได้ล่วงรู้ว่าทำไมหีบโบราณเก่าคร่ำคร่าอันเป็ไฮไลท์ของงานได้ถูกเ้าของงานเลือกที่จะนำไปตั้งอยู่มุมสุดของเวทีไม่นำมาตั้งไว้ตรงกลางเวทีให้สมราคาความเป็ไฮไลท์ของงานเลยสักนิดเดียว
แน่นอนว่าคุณนวลจันทร์และคุณอนงค์พรยายและแม่ของคุณจอร์น ก็รู้สึกใจระส่ำเช่นกันที่คุณจอร์นจะต้องเข้าใกล้หีบใบนั้นเมื่อคุณจอร์นก้าวขึ้นไปบนเวที แสงไฟบนเวทีดับพรึ่บพร้อมด้วยลูกเล่นแสงไฟค่อยๆสาดส่องระยิบระยับ พร้อมกับเพลงเปิดงานดังกระหึ่ม เป็การเปิดตัวเข้าสู่งานประมูลที่สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ร่วมงานอย่างที่สุด แเื่ต่างดูกันเพลินตาแต่อลินตาไม่เพลินไปกับใครด้วย
อลินตาสั่งิและเป๋าคอยดูแลความปลอดภัยให้กับคุณจอร์นที่อยู่บนเวทีิและเป๋าทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ถ้าเห็นอะไรไม่ดีเกิดขึ้นใช่ว่าสองเพื่อนรักจะเข้าไปช่วยเ้าของงานแต่ทั้งสองจะรีบแจ้นไปบอกอลินตาได้อย่างทันท่วงทีไงล่ะ เพราะสโลแกนของิกับเป๋าคือไม่ขอต่อกรกับผีร้ายตนใดเป็อันขาดและสโลแกนนี้อลินตาเองก็รู้อยู่เต็มอกด้วยเช่นกันจึงได้แต่บอกให้ทั้งสองคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวอันผิดปกติของผีสาวตนนั้นอย่างเดียวที่เหลือเธอจะจัดการเอง...
8K
