ลิขิตฟ้า ชะตาเเค้น

   เพ่ยเพ่ยพยักหน้าตอบรับอาหลงและเดินไปยังห้องของชูหลาน เเต่ระหว่างเดินไปห้องชูหลานเขาก็เห็นว่าห้องของหมิงคังเปิดอยู่และเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนเตียง ด้วยความที่นางสงสัยนางจึงเปิดประตูและเดินเข้าไปดู สิ่งที่นางเห็นคือหีบสีดำวางอยู่บนเตียงของผู้เปิดพ่อ สภาพของหีบมีคราบเลือดเปื้อนเล็กน้อย

    "นี่มันอะไรกัน..ทำไมในห้องของท่านพ่อถึงมีเสื้อผ้าเปื้อนเลือด หรือว่า!ท่านพ่อ….!!" เพ่ยเพ่ยรีบหยิบเสื้อเปื้อนเลือดนั้นวิ่งไปหาอาหลงที่ห้องโดยที่นางไม่รู้เลยว่านางกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่

    "เป็นไปไม่ได้!!ท่านอาหมิงคังไม่มีวันทำเช่นนั้นแน่นอน ชูหลานคือพี่ชายของเจ้าและเป็นลูกแท้ๆของท่านอานะเพ่ยเพ่ย"

    "ถ้าท่านพ่อไม่ได้เป็นคนฆ่าท่านพี่จริง..แล้วทำไมท่านพ่อต้องรีบร้อนออกไปเช่นนั้นด้วย?"

    "เหลวไหลน่ะเพ่ยเพ่ย ถ้าพ่อเจ้าเป็นคนที่ฆ่าชูหลานจริงๆ เขาจะพาชูหลานกลับมาที่นี่ทำไม อีกอย่างท่านอาจะสั่งให้เจ้ากับข้าคอยป้อนน้ำเช็ดตัวให้ชูหลานทำไมล่ะ"....พรึ่บ!! เสียงตะกร้าสมุนไพรร่วงหล่นลงที่พื้น ทำเอาอาหลงและเพ่ยเพ่ยต้องหันมาดูต้นเสียงทันที และคนที่ที่ทำให้เกิดเสียงนั่นก็คือ

     "ท่านพ่อ!!/ท่านอา!!" อาหลงและเพ่ยเพ่ยอุทานออกมาพร้อมกันพร้อมกับหันหน้าของหมิงคังที่กำลังหอบแหกๆอยู่หน้าประตู วินาทีนั้นน้ำตาของผู้เป็นพ่อไหลพรากออกมาอย่างผิดหวัง เเต่แทนที่เขาจะเสียใจหนัก เขากลับปาดน้ำตาและรีบหยิบตะกร้าสมุนไพรเข้าครัวเพื่อปรุงยามารักษาชูหลานก่อน เพราะนาทีนี้ชีวิตของชูหลานสำคัญกว่าความรู้สึกของเขาเอง เพ่ยเพ่ยรู้สึกผิดมากที่นางสงสัยพ่อของนางเอง นางจึงรีบเดินตามหมิงคังเข้ามาในครัวเพื่ออยากขอโทษ

     "ท่านพ่อ..คือข้าอยาก…."

     "ยังไม่ใช่เวลานี้เพ่ยเพ่ย เอาไว้ให้พี่เจ้าฟื้นแล้วพ่อจะบอกความจริงทุกอย่างกับพวกเจ้าเอง"

     "ความจริงทุกอย่างงั้นหรือเจ้าคะ….เช่นนั้นก็...ท่านพ่อ!!"

     "อาหลง..พาเพ่ยเพ่ยออกไปป้อนน้ำให้ชูหลานอย่าให้ขาด ส่วนเจ้าก็เช็ดตัวให้เขาเป็นระยะ ออกไป"

     "ขอรับท่านอา...เราออกไปข้างนอกกันเถอะเพ่ยเพ่ย ท่านอาต้องใช้สมาธิในการปรุงยานะ"

     "ท่านพ่อไม่ได้ฆ่าท่านพี่จริงๆใช่ไหมเจ้าคะ"

     "เพ่ยเพ่ย!!"

     "ไม่เป็นไรอาหลง เป็นปกติของคนที่จะเข้าใจถูกหรือผิดก็ย่อมได้ ตามที่พ่อบอกเจ้านั่นแหละ เมื่อพี่เจ้าฟื้นเจ้าจะได้รู้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ เเต่ตอนนี้ขอให้ทำตามที่พ่อบอกก่อนเถิด" เพ่ยเพ่ยมองหน้าของหมิงคังด้วยสายตาที่ไม่เชื่อใจอีกต่อไป เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นางรู้สึกเหมือนว่าหมิงคังมีบางอย่างปกปิดนางอยู่นั่นเอง เเต่ด้วยความที่อาหลงห้ามปามนางไว้ นางจึงใจเย็นลงและยอมทำตามที่หมิงคังบอก 

     "เจ้ามิควรพูดแบบนั้นกับท่านอานะเพ่ยเพ่ย ถ้าท่านอาเป็นคนคิดฆ่าชูหลานจริงๆ เขาจะออกไปหาสมุนไพรมารักษาชูหลานทำไม อีกอย่างเจ้าอย่าลืมสิว่า ท่านอาเป็นคนเดียวที่ดูเเลพวกเจ้าสองพี่น้องมาจนโตนะ ท่านอาไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ ข้ามั่นใจ"

     "เวลานี้ข้าไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น หลักฐานมัดตัวเเน่นขนาดนั้น รอให้ท่านพี่ฟื้นมาก่อนเถอะ ข้าจะต้องรู้ให้ได้เลย" ทั้งสองคนหมั่นป้อนน้ำและเช็ดตัวให้เป็นระยะจนกระทั่ง หมิงคังปรุงยาเสร็จและยกออกมาจากครัว เพ่ยเพ่ยมองหมิงคังด้วยสายตาที่เหมือนไม่รู้จักกันมาก่อน

     "อาหลง...จับตัวชูหลานลุกขึ้น ข้าจะป้อนยาให้ชูหลานกิน"

     "แต่ท่านอา..ชูหลานไม่สามารถกลืนอะไรได้เลย แม้กระทั่งน้ำที่ข้ากับเพ่ยเพ่ยผลัดกันป้อน ยังไหลออกมาทางเดิม"

     "เถอะหน่า...จับเขาลุกขึ้นมาในท่านั่ง" อาหลงทำตามที่หมิงคังบอก หมิงคังรีบช้อนเข่าเข้าไปด้านหลังของชูหลานก่อนจะให้อาหลงเอามือบีบจมูกของชูหลานไว้ หมิงคังอาศัยจังหวะนั้นกรอกยาเข้าปากให้ชูหลานกินพร้อมกับใช้สันมืออีกข้างฟาดลงที่กลางหลังของชูหลานจนเขาเรอออกมา แรงกระแทกนั้นทำให้ปากของชูหลานเปิดและกลืนยาเข้าไปพอดี

     "ท่านพ่อ...นี่ท่านทำอะไรลงไปน่ะ..ท่านพี่เขา…"

     "เงียบก่อนเพ่ยเพ่ย...ข้าว่าท่านอาต้องมีเหตุผลที่ทำเช่นนั้นนะ" หมิงคังใช้มือดันที่อกของชูหลานอีกสามครั้ง จากนั้นเขาก็วางร่างของชูหลานลงให้นอนไว้ในท่าตะเเคงข้าง จากนั้นเขาก็หาอ่างน้ำมารองตรงปากของชูหลานไว้

        "อาหลง...ออกไปตักน้ำมาให้ข้าที"

        "ขอรับ..ท่านอา"

       "นี่คือวิธีรักษาของท่านจริงหรือเจ้าคะ...ท่านพี่ตัวเเดงกล่ำขนาดนี้แล้ว ท่านพ่อคิดจะทำอะไรกันแน่เจ้าคะ"

        "................."

        "ท่านพ่อไม่พอใจที่ท่านพี่ พยายามไปอยู่ที่อื่นใช่ไหมเจ้าคะ..เพราะตั้งเเต่ข้าจำความได้ ท่านก็ไม่เคยให้พวกเราเข้าไปในเมืองเลย เพราะท่านกลัวอะไรอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ หรือว่าข้ากับท่านพี่ไม่ใช่ลูกแท้ๆของท่านกันแน่!!!" หมิงคังชะงักไปชั่วครู่ เเต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขากลับพยายามตั้งหน้าตั้งตารักษาชูหลานต่อไป ซักพักอาหลงก็ตักน้ำเข้ามาพอดี หมิงคังใช้น้ำที่อาหลงตักมาราดตัวของชูหลานจนชุ่ม และจังหวะนั้นเอง อ้วก!!!ร่างที่เคยนอนนิ่งตัวซีดกลับมามีเลือดอีกครั้ง ชูหลานสำลักน้ำและอ้วกลงอ่างที่ชูหลานเตรียมไว้ เพ่ยเพ่ยเห็นกับตาว่าอ้วกของชูหลานนั้นมีก้อนเลือดปะปนออกมาหลายก้อนจนนางตกใจ

      "ท่ะ.ท่ะ..ท่านพี่ ท่านพี่ฟื้นแล้ว ท่านพี่ท่านเป็นยังไงบ้างเจ้าคะ?"

      "มัวชักช้าอยู่ทำไมล่ะรีบไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้พี่เจ้าสิเพ่ยเพ่ย ส่วนเจ้าอาหลง เอาสิ่งนี้ไปทิ้งลงหน้าผาให้ข้าทีและก็ไม่ต้องเอาอะไรกลับมาอีก"

     "ขอรับท่านอา" เพ่ยเพ่ยวิ่งเข้าไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้ชูหลานด้วยความดีใจ ส่วนอาหลงนั้นก็เอาโถอ้วกของชูหลานไปทิ้งตามที่หมิงคังบอกทักที ชูหลานที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ยังงงๆอยู่ว่า เขาตายไปแล้วฟื้นขึ้นมาอีกได้เช่นไรกัน เขารีบเปิดเสื้อดูแผลก็เห็นว่าเเผลของเขามันยุบไปราวกับว่าเขาไม่เคยมีแผลมาก่อนเลย

     "ท่านพ่อ...นี่มันอะไรกัน..ก็ตอนนั้นข้า…"

     "หญ้าพลิกชะตายังไงล่ะ...พ่อกับเพื่อนสนิทของพ่อเคยใช้ยานี้ในการรักษาองค์รัชทายาทในวังหลวงมาก่อน เจ้าเป็นยังไงบ้างชูหลาน"

     "ข้าไม่รู้สึกเจ็บหรือปวดตรงไหนเลย...ท่านพ่ออภัยให้ข้าด้วย" ทันทีที่ชูหลานรู้สึกตัวเขาก็รีบเปลี่ยนท่านั่งเป็นคุกเข่าและก้มหัวลงแทบเท้าของหมิงคังทันที เพ่ยเพ่ยที่เข้ามาพอดีก็เห็นชูหลานกำลังทำท่าแปลกๆอยู่ นางจึงเดินเข้ามาหาหมิงคังและชูหลายเพื่อขอฟังความจริงตามที่หมิงคังได้รับปากไว้ ความจริงของเรื่องนี้จะคืออะไรและเพ่ยเพ่ยกับชูหลานจะรับได้หรือไม่เมื่อรู้ความจริง...ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ