ทางด้านชายฝั่งทะเลของแคว้นต้าเว่ย
“ฝ่าาเมืองชายฝั่งทะลใกล้จะสร้างเสร็จแล้วพร้อมทั้งท่าเรือของฐานทัพพ่ะย่ะค่ะ”
“หากสร้างเสร็จเมื่อใด ก็จงต่อเรือรบในทันที”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงเสด็จมาดูนาเกลือที่ถูกขยายพื้นที่เป็หนึ่งหมื่นสองพันหมู่(หรือประมาณห้าพันไร่)ใกล้กับชายฝั่ง ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงยังได้ให้ทหารเรือหนึ่งหมื่นนายที่ได้จากระบบทำหน้าที่ผลิตเกลือขาวแล้วให้ทหารเรืออีกสองหมื่นนาย คอยตรวจตรา
หลังจากนั้นอีกสิบวันเมืองชายฝั่งทะเลพร้อมกับท่าเรือฐานทัพก็ได้สร้างเสร็จ
“เสนาบดีหลิน เ้าจงไปประกาศให้เหล่าราษฎรที่อาศัยอยู่ใกล้แถบนี้ให้มาอาศัยอยู่ในเมืองที่สร้างใหม่ เมืองแห่งนี้ให้มีชื่อว่าเมืองเจียงหนาน”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
หลังจากนั้นเว่ยชิงหลงพร้อมทั้งมารดาและน้องชายน้องสาวก็ย้ายที่พักไปยังจวนเ้าเมืองที่สร้างใหม่
“ลูกแม่เมืองชายฝั่งที่ลูกให้สร้างขึ้นมาเหมาะแก่การพักผ่อนนัก”
“หากเสด็จแม่จะทรงชอบ ลูกจะพามาบ่อยๆและจะสร้างตำหนักขึ้นมาดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“แม่แล้วแต่ลูก แล้ววันไหนลูกจะกลับวังงั้นหรือ?”
“อีกหนึ่งเดือนพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”
หลังเว่ยชิงหลงคุยกับมารดาเสร็จ ก็กลับไปยังที่พัก
“ฝ่าาพวกกระหม่อมกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ทหารองครักษ์ได้ปรากฎกายขึ้น หลังจากไปสำรวจเพื่อหาสถานที่ในการสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่
“ฝ่าาโปรดทรงทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
เว่ยชิงหลงมองไปยังแผนที่ที่ถูกทำขึ้นมารวมไปถึงรายละเอียดของเมืองต่างๆในแผนที่
“ฝ่าาจากการสำรวจมีพื้นที่สามแห่งที่เหมาะแก่การสร้างเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”
ทหารองครักษ์นำแผนที่ส่วนย่อยออกมาพร้อมกับอธิบายพื้นที่ทั้งสามแห่งอย่างละเอียด
“ข้าจะสร้างเมืองหลวงใหม่ในเขตนี้”
ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงชี้ไปยังแผนที่ที่อยู่ใจกลางของแคว้น เมื่อองครักษ์ได้อธิบายรายละเอียดว่าเป็พื้นที่ที่มีอาณาเขตกว้างขว้างมาก ทั้งยังมีความอุดมสมบูรณ์
“เ้าจงไปแจ้งเหล่าทหารช่างที่อยู่ในเมืองซานตงทั้งหมด ให้เร่งเดินทางไปสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เว่ยชิงหลงหันกลับมากล่าวกับทหารองครักษ์ที่เหลือต่อ
“ในบรรดาพวกเ้าทั้งห้าพันคน ผู้ใดมีฝีมือดีที่สุด?”
“ฝ่าาพวกเราเหล่าทหารองครักษ์ทั้งห้าพันนายล้วนมีฝีมือทัดเทียมกันพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกเ้าไม่มีหัวหน้างั้นหรือ?”
“มีพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าาเพียงต้องรอรางวัลจากระบบมอบให้เพียงเท่านั้น”
เขาก็ได้แต่หวังว่าจะได้รับรางวัลเป็หัวหน้าทหารองครักษ์ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจากระบบ
ณ แคว้นเหยียน
ตำหนักรัชทายาท
“เสด็จพี่รัชทายาท กระหม่อมขอเสนอให้พระองค์ติดต่อซื้อเกลือขาวจากแคว้นต้าเว่ย ชิงตัดหน้าเหล่าบรรดาองค์ชายเพื่อสร้างผลงานต่อเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
“น้องสี่ข้าเห็นด้วยกับความคิดของเ้า หากข้าทำการติดต่อซื้อเกลือขาวในระยะยาวสำเร็จก็จะเกิดประโยชน์ต่อแคว้นเหยียน ตำแหน่งรัชทายาทของข้าก็จะมั่นคง”
“เสด็จพี่รัชทายาทกระหม่อมขออาสาเป็ผู้ดูแลในเื่นี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าต้องพึงพาเ้าแล้วน้องสี่”
“ข้าจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่ เช่นนั้นน้องขอทูลลากลับตำหนักก่อน”
องค์ชายสี่เหยียนจวิ้น ออกจากพระตำหนักรัชทายาทแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป ในขณะที่เดินกลับไปยังตำหนักพร้อมกับองครักษ์คนสนิท
“องค์ชาย พระองค์จะทำเช่นนั้นจริงๆหรือพ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์คนสนิทเอ่ยถามผู้เป็นาย
“ไว้ถึงตำหนักค่อยคุยกันในเื่นี้ ในวังมีหูตามากมายข้าต้องระวังตัว”
“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย”
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ก็กำหนดครบเดือนอีกครั้ง…
1K
