“ว่าแต่ว่า เหตุใดเราไม่ซื้อม้าสักตัวเ้าคะ”
“หืม”
“ม้าน่ะเ้าค่ะ เอาไว้ขี่ไปส่งของหรือบรรทุกของ ในยามที่ข้าต้องไปตลาด” ในความหมายคือนางมิต้องเดินเข็นรถสองล้อเดินเท้าไปเช่นนี้ แม้ระยะทางจากบ้านของนาง หากคาดคะเนแล้วอาจไม่ถึงสองลี้ (หนึ่งกิโลเมตร) แต่บางครั้งนางก็อยากจะมีมันเพื่อความสุขสบายเพราะถ้าหากคิดให้ดีๆ สองลี้ไปกลับก็คือสี่ลี้ L ไม่นับบ้านอื่นที่ต้องพึ่งรถม้าให้เสียเบี้ยหวัด
ท่านยายเอี้ยะกุ้ยหน้าเครียดลงหนึ่งส่วน จากเดิมหลานสาวคือสตรีเหนียมอาย พูดน้อย เื่การซื้อม้าจึงมิเคยหลุดออกมาจากปากของนางเลยสักครั้ง แต่คำถามเช่นนี้นั้นมันหมายถึงผู้ใดจะขี่? “ม้าเป็สิ่งที่เหมาะสมกับบุรุษ หรือสตรีที่เป็ทหารในรั้วในวังเท่านั้นและยายก็มิเคยพบสตรีคนใดควบขี่มันไปมาในหมู่บ้านนี้”
“พวกนางอาจจะแอบขี่”
?? “เ้าเห็นรึ”
ส่ายหน้า ในคำถามนี้ย่อมรู้คำตอบแล้วว่าท่านยายของนางมิได้อยากมีม้า “แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็คิดว่ามันจำเป็อยู่ดีเ้าค่ะ อีกอย่างคือถ้ามีม้า ข้าจะขี่มันเองโดยพาท่านยายเดินทางไปไหนมาไหนด้วย ถือเป็การเปิดหูเปิดตาไปในตัวนะเ้าคะ”
“เ้ามิได้หมายถึงให้ยายนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังใช่หรือไม่?”
“คริคริ” J “ท่านแก่แล้วจะนั่งซ้อนท้ายได้อย่างไรเ้าคะ ข้าจะซื้อรถลากมาด้วยต่างหากเล่า เอาม้าสักสองตัวเทียมรถลากเหมือนรถม้าของจวนท่านผู้ว่าเมื่อครู่นี้”
“เอาไว้เ้าไปหัดขี่มันให้เป็ก่อนเถิด”
นั่นคือการตอบตกลงว่ายินยอมให้ซื้อม้า…แต่นางต้องขี่มันให้เป็ก่อน ‘ปัญหาหลักคือนางจะไปขอยืมม้าของผู้ใดได้เล่า!!’
&&&&
ณ.จวนผู้ว่า
“นายท่านขอรับ ต้วนซานหลี่มาขอเข้าพบขอรับ” เจียนจื่อพ่อบ้านคนสนิทเดินเข้ามาแจ้งแก่ผู้ว่าคนใหม่ที่ยังเป็บุรุษรูปงามไร้พันธะ บุรุษรูปงามที่ความจริงแล้วเป็ถึงบุตรชายของท่านราชครูจางสือเส้า หนึ่งในขุนนางน้ำดีแห่งราชสำนักที่มีฮ่องเต้หรงฉีเว่ยทรงปกครองอยู่ และอีกหนึ่งตำแหน่งที่สำคัญคือการเป็พระสหายของรัชทายาทหรงอ้ายเฉิน แต่เพราะความเอาแต่ใจที่ไม่อยากรับตำแหน่งใดในวังหลวง จึงเสนอตัวไปเป็ผู้ว่าในชนบทอันห่างไกล แต่อีกเื่สำคัญที่เขารู้มาก็คือ นายท่านของเขาอยากจะหนีหน้าเหล่าสตรีสกุลใหญ่โตที่มักจะเข้ามาหาถังฮูหยินผู้เป็มารดาของตนไม่เว้นแต่ละวันมากกว่า ‘ก็ไม่รู้ว่าการมาของนายท่านต้วนในครั้งนี้ จะเกี่ยวข้องกับบุตรสาวที่ติดตามมาด้วยรึไม่’ เพราะถ้าเกี่ยว…พ่อบ้านเช่นเขาก็ไม่รู้ว่านายท่านรูปงามจะแสดงสีหน้ายังไงก่อนไล่ตะเพิด
จางหย่งซื่อละสายตาจากกำหนดการทำงานในมือ ตลอดเวลากว่าสิบวันที่ได้มาอยู่ในชนบท ตัวเขาเดินเท้าไปพบปะผู้คนในหมู่บ้านอยู่ทุกวันเพื่อสอบถามความเป็อยู่ ทุกครัวเรือนมีสถานะแตกต่างกัน บ้างยากจนไร้หนทางทำมาหากิน เขาก็เสนอตัวช่วยเหลือโดยหาอาชีพให้ บ้างพอกินพอใช้ บ้างร่ำรวย…อย่างต้วนซานหลี่ผู้เป็เ้าของโรงเตี๊ยมและโรงรับสีข้าวผู้นี้ “มีเื่สำคัญอะไร”
“ไม่ทราบขอรับ แต่ต้วนซานหลี่พาบุตรสาวมาด้วย”
คำตอบนี้ทำเอาใบหน้าคมคร้ามต้องถอนหายใจคล้ายระอา ‘ออกจากเมืองหลวงมา ตัวเขายังไม่พ้นเื่จับคู่เช่นนี้อีกรึ?’ มิใช่ว่ารังเกียจสตรี เพียงแค่ยามนี้เขายังมิอยากมีฮูหยิน!! ร่างแกร่งลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินออกไปต้อนรับตามมารยาท จนเดินไปถึงห้องโถงด้านหน้า ปรากฏร่างอวบอ้วนของหนึ่งบิดา หนึ่งบุตรสาวสกุลต้วน “ยินดีที่ได้พบผู้าุโต้วนไม่ทราบว่าวันนี้มีเื่ใดสำคัญหรือไม่” จางหย่งซื่อมิมีการพูดอ้อมค้อม พอๆ กับการเสียมารยาทไม่ถามไถ่เื่ของสตรีรุ่นเยาว์ด้านข้างของอีกฝ่าย
ต้วนซานหลี่ชักสีหน้าเล็กน้อย แต่ด้วยเพราะความร่ำรวยในชนบทและความอยากได้อีกฝ่ายมาเป็เขยเพื่อเชิดหน้าชูตาของตนเอง ตัวเขาจึงแสร้งทำเป็ยิ้ม “ข้าเห็นท่านมาเป็ผู้ว่าและคงไม่รู้จักพื้นที่ดีเท่าใด จึงอยากจะเสนอผู้นำทางให้” ผายมือไปด้านข้าง “นี่คือบุตรสาวของข้านางมีนามว่าต้วนชิงหลาน นางรู้จักทุกคนในหมู่บ้านและรู้เส้นทางเป็อย่างดี”
“...” จางหย่งซื่อทำหน้าตาไร้ความรู้สึก ในขณะที่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเขินอายในยามที่เขาเหลือบมองใบหน้าของนาง
^^ “ชิงหลานเพิ่งผ่านพ้นวันปักปิ่นไปเมื่อสามวันที่ผ่านมา บ้านของข้าจึงมีแต่แม่สื่อมากหน้าเดินทางเข้าออกไม่เว้นแต่ละวัน หากไม่ติดว่าข้าร่ำรวยมากและรู้อยู่แล้วว่าสกุลที่ส่งแม่สื่อมาทาบทามชิงหลานพวกนั้น สาเหตุเพราะ้าเพียงทรัพย์สินของข้า ข้าจึงมิตกลงส่งนางให้ออกเรือน จนข้าคิดได้เมื่อพบท่านผู้ว่าจาง” ยิ้มอย่างมั่นใจ “ผู้ที่ไม่สนเื่ความร่ำรวยของข้าคงมีเพียงท่านที่เป็ผู้ว่ามาจากเมืองหลวงเท่านั้น ที่ข้าจะไว้ใจได้” ไว้ใจว่าอีกฝ่ายจะมิสนใจสมบัติของเขา เว้นเสียแต่ถ้าหากได้เกี่ยวดองกันจริง บุตรสาวของเขาก็จะได้สินสมรสจากฝั่งสามี
“ไว้ใจได้ทั้งๆ เพิ่งรู้จักกับข้าแค่ไม่นาน กล่าวเช่นนี้้าสิ่งใด” อีกฝ่ายเกริ่นนำมาเช่นนี้ มิพ้นต้องอยากจะยกลูกสาวให้เขา...เขาขอรึ? ก็เปล่า
“เยี่ยม!! เป็ผู้ว่าที่ฉลาดและตรงฉินดีจริงๆ” ต้วนซานหลี่ยกยิ้มชอบใจพร้อมกับเอ่ยต่อในทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม “ข้ารู้มาว่าท่านยังมิมีฮูหยิน หากไม่รังเกียจ ข้าอยากจะให้ท่านลองพิจารณาชิงหลานของข้าดู”
เื่นี้มีอีบุ้คนะคะ
780
