ตอนที่5 ประตูสู่โลกราชัน
ซาเรียกำลังเก็บกวาดร้านและเดินไปปิดไปที่หน้าร้านในขณะนั้นเองเด็กหนุ่มที่มากับไทเลอร์วันนี้ก็วิ่งเข้ามาในร้านด้วยท่าทีร้อนรนถามเธอว่า
“จริงไหมที่ว่าเล่นเกมราชันาออนไลน์สามารถทำเงินได้”กายพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เนื่องจากเขารีบวิ่งมาไม่หยุดพัก
ซาเรียรู้สึกงงกับคำถามของเด็กหนุ่มแต่ก็พยักหน้าเป็การบอกว่า “ใช่” ไป
กายได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมารีบดึงแขนเสื้อข้างขวาขึ้นให้กับซาเรียดูส่วนซาเรียก็มองชายหนุ่มอย่างสนใจกับท่าทีแปลก ๆ ของเขาแต่เมื่อเห็นว่าที่ข้อมือของกายมีลิ้งค์เกมอยู่เธอถึงกับขมวดคิ้วรีบเดินเข้าไปจับแขนของกายยกขึ้นมามองอย่างชัดเจน
กายไม่รอให้ซาเรียคาดเดาเขารีบบอกไป“มันคือลิ้งค์เกมราชันาออนไลน์”
ซาเรียมองที่ลิ้งค์เกมสลับกับกายไปมาจนเขารู้สึกกลัวว่าเจ้ซาเรียที่ไทเลอร์เรียกจะคิดฆ่าคนชิงของจึงรีบพูดตัดตอนไป “คือมันยืนยันเ้าของแล้ว ดังนั้นจึงมีแค่ผมที่ให้ได้ไม่งั้นผมคงเอามันไปขายแล้ว”
“ปัญญาอ่อน”ซาเรียด่ากายไม่ไว้หน้าเมื่อได้ยินว่ากายคิดจะขายลิ้งค์เกม“นาย้าอะไรถึงบอกฉันเื่ลิ้งค์เกม”
“ผมมีลิ้งค์เกมแต่ไม่มีแคปซูล”
“นายเลยจะมาขอยืมแคปซูลเกมของฉัน” ซาเรียยื่นหน้าเข้าไปใกล้กายมากขึ้นกลิ่นตัวของซาเรียและรูปร่างที่ยั่วยวนของเธอทำเอากายรู้สึกเขินอายรีบหันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อย
“ใช่ครับ ผม้ายืมลิ้งค์เกมของร้านพี่สาวก่อนถ้าเกิดผมสามารถหาเงินจากเกมได้จะจ่ายค่าเช่าให้” กายพูดด้วยความสุภาพเล็กน้อย
“ไม่!”
“ขอบคุณ” กายพูดขอบคุณไปเพราะคิดว่าซาเรียตกลงแต่เมื่อตั้งสติได้ว่าซาเรียไม่ตกลงกายก็งง จึงถามกลับไป “เออทำไมครับ”
“ฉันไม่โอเครกับข้อตกลงของนายเอาแบบนี้แล้วกันเดี๋ยวฉันจะคิดข้อเสนอใหม่ ถ้านายตกลงก็ใช้ลิ้งค์เกมได้”
“ตกลง” กายพูดออกไปทันที
ซาเรียมองกายด้วยความสนใจอีกครั้ง‘เด็กนี่ยังไม่ทันได้ฟังข้อเสนอก็ตอบตกลงซะแล้ว คงจะเป็พวกซื่อ ๆ สินะ’เธอหยิบอมยิ้มออกจากปากเหมือนคีบบุหรี่ด้วยความเคยชินแต่เมื่อรู้ว่าแสดงท่าทีแบบนั้นก็หยุดและพูดออกมา
“นายไม่ต้องรีบก็ได้ลองฟังที่ฉันบอกก่อนในแดนาเมื่อผู้เล่นชนะจะได้เงินเดิมพันของผู้เล่นคนอื่น ๆเอาแบบนี้ใหม่เรามาแบ่งเงินกัน 50/50ฉันจะออกค่าเดิมพันในแดนาและให้นายยืมใช้แคปซูลเป็การแลกเปลี่ยนแต่แน่นอนถ้านายแพ้จะต้องทำงานใช้หนีฉัน ส่วนระยะเวลาของสัญญาเอาเป็ว่าเมื่อถึงเวลานายก็จะรู้เอง แต่ไม่ต้องห่วงฉันไม่เอาเปรียบเด็กแบบนายอย่างแน่นอน”
กายถอยห่างจากเจ้ซาเรียด้วยท่าทีครุ่นคิด
“นายควรจะรีบหน่อยวันนี้เป็วันเปิดตัวเกมอีกไม่นานก็เที่ยงคืนแล้ว”ซาเรียชี้ให้กายมองดูเวลา ตอนนี้มันเวลา 23.40 แล้ว
“ตกลง”กายรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางเลือกบางครั้งโอกาสก็ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ อีกอย่างเจ้ซาเรียก็ดูจะเป็คนดีไม่งั้นไทเลอร์คงไม่เคารพเธอมากขนาดนั้นอย่างแน่นอน
ซาเรียได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาทำเอากายเขินไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กแล้ว แม้จะอายุ 19 ล่ะนะจึงยิ้มออกมาเช่นกันจากนั้น
เมื่อซาเรียเห็นกายยิ้มตอบโดยไม่เขินอายเธอก็ทำเอาซาเรียสนใจเด็กนี่ขึ้นมาอีกซาเรียเดินไปปิดไฟป้ายร้านจากนั้นก็พากายเข้าไปที่ห้องแคปซูลแต่ในตอนนั้นทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ไอร่าที่ผ่านมากำลังยืนมองกายและซาเรียเข้าไปในห้องเธอกำมือแน่นจากนั้นก็หันกลับเดินขึ้นรถที่จอดรออยู่ออกไป
ภายในห้องแคปซูลซาเรียเปิดเครื่องแคปซูลตัวในสุดให้กับกายและบอกให้เขาเข้าไปจากนั้นก็อธิบายเื่ของเกมราชันาออนไลน์เท่าที่เธอรู้ให้กายฟังแม้เขาเคยพุดไปรอบหนึ่งแล้วตอนที่กายและไทเลอร์ถามก่อนออกจากร้านไปแต่เธอก็ยังอธิบายซ้ำ
“อย่างที่เคยบอกเกมราชันาออนไลน์แบ่งออกเป็สองโลก คือโลกราชันและแดนา นายจะพัฒนาระดับพลังและความสามารถของตัวละครได้ในโลกราชันและแดนาก็คือสถานที่สามารถเอาตัวละครมาสู้เพื่อเงินเดิมพันได้แต่แน่นอนตอนนี้นายอย่าพึ่งไปสนใจเื่ของแดนาเอาตัวรอดในโลกราชันให้ได้ก่อน เพราะที่นั่นก็มีเนื้อเื่เป็ของตัวเองซึ่งเื่ในโลกนั้นฉันไม่รู้รายละเอียดมากนักนายต้องลองเล่นเอาเอง”
“อ้ออีกอย่างเวลาเล่นในโลกราชันมีจำกัดคือจะเล่นได้ก็เวลาหลังเที่ยงคืนถึงตีสามซึ่งเท่ากับเวลาสามวันในเกมนี่คือความต่างของเวลาส่วนในแดนาที่ยังไม่เปิดจากที่รู้มามันมีเวลาเท่ากับโลกจริง”
กายฟังแล้วก็เหลือเชื่อเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนเื่โลกเสมือนจริงที่สามารถหน่วงความต่างของเวลาได้แล้ว
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเพราะเื่การหน่วงของเวลาที่ต่างกันเกมราชันาออนไลน์จึงเป็ที่สนใจของทุกคนที่สำคัญมันคือเทคโนโลยีที่ไม่มีเกมไหนเทียบได้”
กายได้ฟังที่เจ้ซาเรียอธิบายก็ถึงกลับคิดว่าไม่น่าเชื่อตัวเองจะไปบังเอิญได้ลิ้งค์เกมของเกมที่สุดยอดแบบนี้มาแต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขาตั้งความหวังมากขึ้น
“นายใช้ลิ้งค์เกมเป็ใช่ไหมฉันเซตเครื่องให้เล่นเกมราชันาออนไลน์ไว้แล้ว อีกอย่างที่สำคัญต้องจำไว้ให้ดีลิ้งค์เกมหนึ่งมีแค่สามชีวิต ถ้าตายครบก็คือจบ”
กายนอนลงไปในแคปซูลเกมจากนั้นก็หลับตาและพูด“ลิ้งค์เกม” กำไลลิ้งค์เกมที่ข้อมือของเกมเชื่อมต่อเข้ากับแคปซูลและทำการเชื่อมต่อระบบด้วยความเร็ว1 ใน 100 ส่วนของวินาที
หลังจากนั้นภาพตรงหน้าของกายกลายเป็สีขาวจากนั้นก็เหมือนพุ่งผ่านแถบสีต่างๆ ไปอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเขารับรู้ทุกอย่างอีกครั้งก็มายืนอยู่ในพื้นที่สีขาวขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตาด้านหน้าของเขามีประตูอยู่สองบาน ที่ประตูแต่ละบานเขียนด้วยอักษรไว้ว่า “โลกราชัน”ส่วนอีกบานคือ “แดนา”
กายจับลูกบิดประตูแดนาและลองเปิดมันดูแต่ดูเหมือนว่ามันจะล๊อคไว้อยู่เขาพึ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ประตูมีตัวเลขนับถอยหลังอยู่
กายลองจึงเปิดอีกบานแต่ตัวเลขแสดงที่ประตูยังคงนับถอยหลังอยู่เช่นกันเขาจึงมองดูรอบ ๆ สุดท้ายก็สังเกตว่าด้านหลังมีประตูอยู่เขียนว่า “ล๊อคเอ้า”
กายจึงลองพูดว่า “ล๊อคเอ้า”ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกกายจึงเดินออกเข้าไป
......
ที่แคปซูลกายลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นซาเรียกำลังยืนอยู่ด้านข้างถามว่าเป็ยังไงบ้างกายจึงเล่าว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ให้เธอฟัง
ซาเรียคิดสักพักก็บอกกับเด็กหนุ่ม“คงต้องรอเวลาให้ถึงเที่ยงคืนจึงจะเข้าไปได้ ค่อยเข้าไปตอนที่เหลือเวลาอีก 1นาทีก็ได้”
กายพยักหน้าเห็นด้วยเขาจึงนั่งรอเวลาส่วนซาเรียก็เดินไปหาของกินเล่นแก้เบื่อ
หลังจากที่เวลามาถึง 23:59 น.กายก็เข้าไปในเกมอีกครั้ง
“ลิ้งค์เกม”
ภาพตรงหน้าของเขาเกิดขึ้นเหมือนเดิมอีกครั้งกายมาหยุดอยู่ตรงประตูทั้งสามบานอีกครั้ง
วันที่ 13 เมษายน ปีที่ 70 เวลา 00:00 น.
ประตูสู่โลกราชันได้เปิดออกกายจึงสามารถเดินเข้าไปในนั้นได้แล้วและหลังจากนั้นภาพทุกอย่างตรงหน้าก็หายวับไป
กายรับรู้ได้ถึงความหนาวจากรอบข้างเสียงของสายฝนที่ตกลงอย่างต่อเนื่อง เขาลืมตามองไปรอบกายอย่างช้า ๆเต็มไปด้วยความแปลกใจ เพราะเขากำลังนอนอยู่กับพื้นเย็น ๆ ในห้องเก่า สภาพทรุดโทรมเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่จากใยแมงมุม
กายรีบลุกขึ้นสำรวจสภาพของตัวเองและก็หันไปเห็นกระจกที่อยู่ในห้องตอนนี้หน้าตาของเขาเปลี่ยนไป มีผมสีน้ำตาล ดวงตาที่ฟ้า“แต่หน้าตาหล่อสู้ใบหน้าในโลกจริงไม่ได้” กายพึมพำออกมาขณะที่มองดูชุดที่เขาสวมอยู่ มันเป็แค่เสื้อผ้าบาง ๆจนไม่สามารถเรียกว่าเสื้อผ้าได้เลยแม้แต่นิดเดียว
หลังจากที่มองดูตัวเองอยู่เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมามันเป็ความหิวที่ราวกับว่าเขาอดข้าวทั้งวันเลยก็ไม่ผิด แต่เมื่อมองดูรอบ ๆมันก็ไม่มีอะไรกินเลย
ขณะที่เขาเดินออกจากห้องเพื่อหาอะไรกินก็ได้ยินเสียงฝนที่ตกลงอยู่ข้างนอกนั้นคือสามารถที่บ้านถึงเย็นะเืในกลางคืนแบบนี้
เพียงแต่เปิดประตูออกไปก็เจอกับฝนที่ตกลงมาจริงๆ เขายืนมือทั้งสองข้างออกไปลองน้ำฝนที่เย็นจากนั้นก็ดึงมือกลับมาดื่มน้ำที่มือทั้งสองประคองอย่างระวังทำอยู่สองสามครั้งก็รู้สึกดีขึ้นมากเขาจึงถือโอกาสใช้น้ำเย็น ๆล้างหน้าน้ำฝนที่เย็นเวลาล้างหน้าแล้วมันให้ความรู้สดชื่นเป็อย่างมาก
กายถึงกับชมว่าเกมมันสร้างออกมาได้เหมือนจริงมากจนเขาก็คิดแล้วว่านี่มันใช่ในเกมจริง ๆ เหรอ
เขาเดินกลับเข้ามาในบ้านที่มืดมองไปรอบ ๆด้วยความเวิ้งว้างจนรู้สึกขนลุก
“หรือว่านี่คือเกมสยองขวัญก็อาจจะเป็ไปได้” กายเริ่มกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเจอกับบรรยากาศแบบนี้เสียงฝนที่ตกลงข้างนอก ลมที่พัดวิว ๆ และภายในบ้านที่มืดมิดจนรู้สึกเย็นไปถึงแผ่นหลัง
แม้จะกลัวแต่กายก็ยังคงเดินสำรวจต่อหลังจากที่เดินคลำหาทางจนที่สุดก็เจอกลับห้องครัวกลางห้องมีโต๊ะที่ให้รับประทานอาหารอยู่ตัวหนึ่ง้ามีตะเกียงน้ำมันกายจึงรีบหยิบมันเพื่อจุดจะได้มีแสงสว่าง แต่เขาลืมไปว่าจะจุดมันยังไง
หลังจากควานหาอยู่นานก็เจอกับไม้ขีดไฟกายจุดไม้ขีดทำให้ทั้งห้องมีแสงสีส้มอมเหลืองจากไม้ขีดสว่างไปทั่วทั้งห้องแต่ก่อนที่กายจะได้ยื่นไม้ขีดไฟที่จุดแล้วไปจุดไส้ตะเกียง เสียงตีของไม้ดัง ปัง!
“เชี่ย!” กายสะดุ้งใอุทานออกมาและเผลอทำไม้ขีดไฟหลุดมือดับไป
กายรีบหยิบก้านใหม่มาจุดด้วยความลนลานส่วนใจหนึ่งก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้เป็ผีเลยหลังจากตะเกียงน้ำมันจุดขึ้นมันก็ให้ความสว่างมากกว่าไม่ขีดก้านเล็ก ๆ หลายสิบเท่าเขาปรับความแรงของตะเกียงน้ำมันก่อนที่จะถือมันออกไปดูว่าเสียงที่เกิดขึ้นคืออะไร
แสงสีส้มจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างไปรอบทิศทางกายตามแสงของตะเกียงที่ตัวเองถืออยู่โดยมีเงาของเขาทอดยาวอยู่ด้านหลัง
ในระหว่างที่เดินเสียงตีก็ดังขึ้นเป็บางครั้งจนมาใกล้เสียงเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจเพราะมันไม่ใช่ผีหรืออะไร แต่เขาดันลืมปิดประตูตอนที่กลับเข้ามาเมื่อสักครู่
กายยืนมือไปจับประตูเสียงไม้ที่ตีกันก็เงียบลงเขาปิดประตูอีกครั้งละและหาอะไรมายึดไว้มันจะได้ไม่เปิดออกเพราะแรงลมอีกกายกำลังจะหันกลับ และนึกขึ้นได้ปกติหนังสยองขวัญมักจะมีฉากแบบนี้อยู่พอเขาหันกลับไปจะมีผีโผล่มาใช่หรือไม่
“ผีก็ผีสิยังไงมันก็คือเกม ก็แค่ผีปลอม ๆ”กายหันขวับกลับไปพร้อมด้วยแสงตะเกียงในมือ แต่แน่นอนว่าเขาหลับตาหยีทันทีแต่เมื่อค่อย ๆ ลืมตาก็ไม่เห็นมีอะไรจึงแกล้งไอและจัดท่าทางของตัวเองใหม่แม้จะไม่มีใครเห็นภาพน่าอายของเขาก็ตาม
กายเดินกลับไปที่โต๊ะในห้องครัวในตอนแรกโดยที่ไม่รู้เลยว่าด้านนอกบ้านท่ามกลางสายฝนมีแสงสีฟ้าส่องสว่างอยู่ในความมืดลอยละล่องอย่างไร้จุดหมายและหายไปในพื้นดิน
กายกลับเข้ามาในห้องครัวเขาวางตะเกียงลงบนโต๊ะและก็พึ่งจะสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะมีเนื้อตากแห้งวางใส่จานอยู่
ด้วยความหิวเขาจึงหยิบมันขึ้นมากินแต่มันแข็งมาก กายต้องเคี้ยวอยู่นานกว่าจะกลืนได้และเพราะแบบนั้นเขาจึงต้องหาเหยือกไม้ในห้องครัวไปลองน้ำฝนด้านนอกมาดื่มขณะที่เคี้ยวเนื้อแห้งไปด้วยรสชาติของเนื้อแห้งไม่ต่างจากกินเปลือกไม้แต่เมื่อได้น้ำเปล่าช่วยมันก็ทำให้มีรสชาติหวาน ๆ ติดปากเล็กน้อย
กว่าจะกินอิ่มกายก็รู้สึกปวดกรามไปข้างหนึ่งกันเลยทีเดียว
1K
