วันวันของนายฆาตกรPALMER46
ตอนที่10 กาลครั้งหนึ่งแด่เธอ
…เช้าที่มืดมน1 วันหลังจากการถล่มย่านธุรกิจมืด
เช้าที่มืดมนนี้ทำให้ทุกอย่างดูช้าและหน่วงผมตื่นมาพร้อมกับความเ็ปที่ฝังลึกลงไปในกระดูก ทุกคนในบ้านสลับกันมาดูแลผมใส่ใจผมในทุกๆ เื่ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากแค่ไหนผมก็ไม่สามารถรู้สึกถึงความสุขได้เลย เพราะในหัวของผมมีแต่ภาพของเจนผู้หญิงที่เคยเป็แสงสว่างในชีวิตของผม คนที่คอยมอบความอบอุ่นให้ในวันที่ผมคิดว่าตัวเองไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ผมนอนอยู่บนเตียงรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินหัวใจมันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ผมมัวแต่จมอยู่ในความคิดถึงแต่ผมไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกนี้ได้ เจนไม่ใช่แค่คนรักแต่เธอคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตยังคงมีความหมาย
ทุกคนในบ้านทำดีที่สุดเพื่อให้ผมรู้สึกดีขึ้นแต่ในความจริงแล้ว สิ่งที่ผม้ามากที่สุดในตอนนี้คือการได้เห็นหน้าเธออีกครั้งได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง ผมรู้ว่ามันเป็ไปไม่ได้ในตอนนี้แต่ความคิดถึงมันก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนผมแทบจะทนไม่ไหว
“เจน...เธอรู้บ้างไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน” ผมพึมพำกับตัวเองในความมืดของเช้าวันนี้
ซีจับมือปาล์ม “ยิ้มหน่อยนะคะ ถ้าไม่รีบหายคุณเจนกลับมาจะโกรธเอานะคะ”
ปาล์ม“กลับมาก็ดีสิ”
ฟ้าเธอเดินไปอีกฝั่งของเตียงแล้วจับมืออีกข้างของปาล์มไว้เช่นกัน“แค่ผู้หญิงคนเดียวพึ่งห่างกันไม่กี่วัน ต้องเศร้าขนาดนี้เลยเหรออีกไม่กี่เดือนก็น่าจะปิดเทอมเจนเขาก็จะกลับมาแล้ว อดใจรอเขาหน่อย”
ปาล์มดึงมือออกจากพวกเธอ“ทำอะไรของพวกเธอนะ”
การที่เคยสูญเสียคนรักไปครั้งนึงแถวต้องมาสูญเสียไปอีกถึงจะแค่ห่างกันก็เถอะ มันชั่งปวดใจเหลือเกินคนที่ไม่เคยสูญเสียสิ่งสำคัญ ไม่เข้าใจผมหรอก
ซีและฟ้ามองหน้ากันเล็กน้อยหลังจากที่ผมดึงมือออกจากพวกเธอพวกเธอคงไม่เข้าใจสิ่งที่ผมรู้สึกอยู่ในตอนนี้การที่เคยสูญเสียคนรักไปมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แล้วการที่ต้องมาห่างจากเจนมันก็เหมือนกับการที่ผมต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่จะสูญเสียอีกครั้ง
ซีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ฉันไม่รู้ว่าคุณเ็ปมากแค่ไหนแต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าคุณยังมีพวกเราอยู่ที่นี่นะคะ”
ฟ้าเองก็มองผมด้วยสายตาที่จริงจัง“ใช่ค่ะ ไม่ใช่แค่คุณเจนหรอกนะที่รักคุณ พวกเราทุกคนก็เป็ห่วงคุณเหมือนกันการที่คุณจมอยู่กับความเศร้าแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
ผมฟังคำพูดของพวกเธอแต่ใจของผมยังคงหม่นหมองการที่เคยสูญเสียคนที่สำคัญในชีวิตมันเป็าแที่ไม่อาจลบเลือนได้ผมพยายามจะรับฟัง แต่หัวใจของผมกลับรู้สึกว่างเปล่า
“ฉันรู้ว่าพวกเธอเป็ห่วงฉันขอบคุณนะ แต่...มันยากจริงๆ”
ฟ้า “แหม่เธอเนี่ย ติดคุณหนูยิ่งกว่าติดยาอีกนะ ถ้าเหงามากก็ไปขอซีเขาก่อนสิ”
ซี “เอ๋ หมายถึงอะไรเหรอคะ”
ฟ้า “ก็เื่แบบว่าไง”
ซีเขินหน้าแดง “อันที่จริงฉันทำแล้วคะ แต่คุณห้ามบอกคนอื่นนะ”
ฟ้าหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินซีพูดแบบนั้น"โอ้ แม่คุณ ก็แอบไปทำแล้วงั้นเหรอเนี่ย" ฟ้าหันมายิ้มและมองหน้าผมเหมือนจะหยอกเล่น"แหม ปาล์ม นายนี่โชคดีจริงๆเลยนะ"
ผมที่ยังคงงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าก็หันไปมองซีเธอกำลังหน้าแดงก่ำและพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ติดขัด "ฉัน... ฉันแค่...ฉันแค่ไม่อยากให้คุณเศร้ามากไปกว่านี้ก็เท่านั้น..."
ฟ้าเอามือไปตบไหล่ซีเบาๆ"ไม่ต้องเขินไปหรอกน่า ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าพวกเราเป็ครอบครัวเดียวกันดูแลกันและกัน"
ผมมองดูพวกเธอสลับไปมาด้วยความรู้สึกที่เริ่มเบาบางลงบ้างถึงแม้จะยังเศร้าอยู่ แต่พวกเธอก็ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่คิด
"ขอบคุณนะพวกเธอทั้งซี ทั้งฟ้า... ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉัน"
ฟ้า “ไว้ฉันจะทำกับนายบ้างนะ”
ปาล์มโกรธจัดตะคอกใส่ฟ้า "คิดว่าผม้าแค่เื่แบบนั้นเหรอ ผม้าความรักจากเจนต่างหาก"เสียงของเขาดังขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ฟ้า“แค่หยอกเล่นนะ ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลย”
ปาล์มตะคอก“ทุกคนออกไปเลย”
ซีและฟ้าอึ้งไปชั่วขณะทั้งคู่รู้สึกผิดและไม่พูดอะไร ฟ้ามองซีและพยักหน้าเบาๆ ทั้งสองคนค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วออกจากห้องไปเงียบๆ
แคร์เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่โกรธ“เสียงดังบ้าอะไร ทั้งที่ทุกคนพยายามช่วย แต่แกดันตะคอกใส่ไล่ทุกคน”
ปาล์ม“แล้วไง”
แคร์เดินมาแล้วตบหน้าดึงสติผมไป1ครั้ง “ขอโทษทุกคนเดี๋ยวนี้ ขอโทษสิ”
ปาล์ม“ผมแค่อยากอยู่คนเดียวสักพัก”
แคร์โกรธแล้วตบผมอีกครั้ง“ขอโทษสิ ขอโทษทุกคนมาเดี๋ยวนี้ ทุกคนเขาเป็ห่วงนายนะ”
ฟ้า“ไม่เป็ไรคะ ไม่ต้องก็ได้คะ”
ซี“เดี๋ยวพวกเราออกไปก็ได้คะ”
ปาล์มไม่รู้ทำไมผมถึงพูดใจร้ายใส่ทุกคนทั้งที่พวกเขาเป็ห่วงผมแท้ๆ
“ผมขอโทษผมไม่รู้ตอนนี้ผมเป็บ้าอะไร”
แคร์มองผมด้วยสายตาเข้มงวดแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใย "แกมันก็แค่คนที่สับสนและสูญเสียถ้าแกยังไม่เรียนรู้ที่จะรับมือกับมัน แกจะทำร้ายทุกคนรอบตัวรวมทั้งตัวเองด้วย"
ฟ้าและซียืนอยู่ข้างๆผมรู้ว่าผมทำให้พวกเธอเสียใจ ผมจึงพูดออกมาเบาๆ "ผมขอโทษจริงๆผมแค่...ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง"
แคร์“ขอโทษก็ดีแล้ว ฟ้าเธอดูแลหมอนี้ไปนะ ส่วนซีเธอเราออกมาคุยกันหน่อย”
ซี“คะ”
…ห้องคุณแคร์
แคร์เธอเรียกซีมาคุยอะไรบางอย่างเหมือนจะเป็ความลับที่ไม่อยากให้ผมรู้ด้วย
“อยู่ตรงนี้หมอนั้นคงจะไม่ได้ยินหละเธอคงรู้เื่นั้นแล้วสินะ”
ซี“คะ เื่ที่คุณเจนโดนลักพาตัว”
แคร์“ใช่ เมื่อ 3 วันก่อนมีคนโทรมาหาฉันแล้วบอกว่าลักพาตัวเจนลูกสาวฉันไปในระหว่างที่เจนเขากำลังเข้าสนามบิน และเรียกค่าไถ่ด้วยเงิน 5,000,000,000 บาท มันขู่ว่าถ้าไม่จ่ายภายใน 10 วันพวกมันจะนำตัวเจนไปขายที่ต่างประเทศ แล้วมันยังขู่อีกว่าถ้า FIB คนอื่นหรือตำรวจรู้เื่นี้มันจะส่งตัวเจนไปขายต่างประเทศทันทีหรือไม่ก็ฆ่าทิ้งฉันเองก็พยายามหาเงินมาจ่ายให้พวกมันแต่ก็ยังไม่พอดังนั้นฉันอยากให้เธอออกไปตามหาโดยห้ามให้ปาล์มรู้เด็ดขาดถ้าหมอนั้นรู้มันได้แบกร่างกายที่เจ็บสาหัสออกไปตายแน่”
ซี“คะ จะทำเต็มที่คะ”
หลังจากนั้นแคร์และซีก็ช่วยกันตามหาพวกโจรเรียกค่าไถเพื่อช่วยเจนเพราะไม่มีเงินมากพอที่จะจ่าย พวกเขาพยายามหาทุกที่ที่น่าสงสัย 4วันแล้วก็ไม่พบอะไรเลย
ซีและแคร์เริ่มหมดหวังหลังจากที่พยายามค้นหาตามแหล่งที่น่าสงสัย ทั้งย่านธุรกิจมืดแหล่งเก็บตัวของพวกอาชญากรที่มีชื่อเสียงและข้อมูลที่ได้มาก็ยังไม่พอที่จะนำไปสู่เจนพวกเขารู้ดีว่าเวลาที่เหลือกำลังจะหมดลง
แคร์นั่งลงอย่างเหนื่อยล้า“เราเหลือเวลาไม่ถึง 6 วันแล้ว...ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี”
ซีพยายามเข้มแข็งแต่ในใจเธอเองก็รู้สึกท้อ “เราจะไม่หยุดนะคะยังมีทางอื่นอีกที่เราอาจจะยังไม่ได้สำรวจ”
แคร์พยักหน้าเบาๆ“ใช่ เราต้องพยายามต่อไป ฉันจะลองสืบจากแหล่งข่าวลับใน FIBอีกครั้ง เธอลองไปตามดูในวงการใต้ดินที่เราอาจพลาดไป”
ซีรับคำและรีบออกไปทำภารกิจของเธอขณะที่แคร์กลับไปที่สำนักงานของเธอเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วความกดดันเริ่มทวีคูณขึ้นทุกวัน ทั้งซีและแคร์รู้ดีว่าพวกเขาต้องแข่งกับเวลาแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน แต่ก็ยังไม่พบตัวเจน
ซีเริ่มรู้สึกว่าพวกเขาอาจจะต้องพึ่งพาคนที่เธอไม่อยากจะพึ่งนั่นคือปาล์ม แต่เธอก็ยังคงเก็บเื่นี้ไว้ในใจเพื่อไม่ให้เขาต้องเสี่ยงอันตราย
…วันที่ 7หลังจากเจนโดนลักพาตัว
ซีเขาคิดว่าตามหามา4วันแล้วยังไม่คืบหน้าอะไรเลยหากยังเป็แบบนี้อีกต้องช่วยเจนไม่ทันแน่ซีจึงตัดสินใจเอาเื่นี้มาบอกปาล์มโดยที่ไม่ได้คุณแคร์
…ห้องพยาบาล21.00 น.
ตอนนี้คุณฟ้ากำลังเฝ้าอยู่ซีเดินเข้ามาเพื่อที่จะบอกเื่เจนกับผม: “คุณฟ้าคะหลังจากนี้เดี๋ยวฉันดูแลเขาเองคะ คุณออกไปพักเถอะ”
ฟ้า“พอดีเลย กำลังเบื่ออยู่พอดี”
ฟ้าเดินออกไปจากห้องซีเขาคิดแล้วคิดอีกว่าจะบอกผมดีไหม แต่ถ้าหากปล่อยไปแล้วปาล์มมารู้ในตอนที่สายไปแล้วปาล์มก็อาจเ็ปภายหลัง “คุณปาล์มคะ คือว่า”
ปาล์ม“ไม่หละไม่อยากได้อะไร”
ซี“คือช่วยฟังฉันหน่อย แล้วอย่าโกรธกันเลยนะคะ”
ปาล์ม“มีอะไรว่ามา”
ซี“ต้องขอโทษล่วงหน้าก่อนนะคะ ที่ฉันไม่ได้บอกคือคุณเจนเขาโดนลักพาตัวไปคะ”
เมื่อได้ยินซีพูดแบบนั้นหัวใจของปาล์มแทบหยุดเต้น เขาจ้องมองหน้าซีด้วยความใและไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“ว่าไงนะ...เจนถูกลักพาตัว” เสียงของปาล์มสั่นไหวและเต็มไปด้วยความโกรธและความวิตกกังวล
ซีพยักหน้าด้วยสีหน้าเศร้า“คะ... พวกเราเก็บเื่นี้ไว้ เพราะกลัวว่าคุณจะทำอะไรโดยไม่คิดแต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ควรเก็บเื่นี้ไว้ คุณต้องรู้”
ปาล์มรู้สึกถึงความโกรธและความกลัวที่ล้นออกมาเขาพยายามจะลุกขึ้นจากเตียง แม้ว่าเขายังเ็ปอยู่ก็ตาม
“เธออยู่ที่ไหนพวกมันเอาเธอไปที่ไหน ฉันจะไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้” ปาล์มะโออกมาน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้
ซีพยายามจะสงบสติปาล์ม“ใจเย็นก่อนค่ะ เรากำลังสืบหาอยู่ แต่เรายังไม่เจอร่องรอยที่ชัดเจนพวกมันเรียกค่าไถ่ 5,000,000,000 บาทและขู่ว่าจะฆ่าหรือขายคุณเจน ถ้าเราระบุตัวมันผิดพลาด”
ปาล์มกัดฟันและกำหมัดแน่นความคิดในหัวของเขาวุ่นวายไปหมด แต่เขารู้ว่าไม่สามารถนั่งรออยู่เฉยๆ ได้:“ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกมันทำร้ายเธอ ฉันต้องช่วยเธอให้ได้ไม่ว่าฉันจะต้องทำอะไรเป็แบบนั้นได้ยังไงก็เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอ”
ซี“คือตอนที่คุณแคร์ไปส่งที่สนามบิน รถก็ติดมากเครื่องบินที่คุณเจนไปก็ใกล้เวลาเช็คอินขึ้นเครื่องคุณเจนเขาเลยลงจากรถแล้วเธอก็วิ่งไปเอง คุณแคร์เลยไม่ได้ไปส่งถึงที่พวกโจรเลยฉวยโอกาสนั้นลักพาตัวเธอไปคุณแคร์เขาไม่รู้เพราะเธอเลี้ยวรถไปอีกทางเพื่อไปที่ทำงาน 3 วันหลังจากจากนั้นก็มีสายโทรหาคุณแคร์และขู่เรียกค่าไถ่พวกมัยบอกว่าถ้าไม่ทำตามภายใน 10 วัน พวกเขาจะ…”
ปาล์มซีเธอพูดไม่ทันจบผมตะคอกใส่เธอที่มาบอกผมช้า นับจากตอนโดนลักพาตัวไปก็ 7วันแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ 3 วันเจนกำลังตกอยู่ในอันตราย ทำไมถึงมาบอกเอาตอนนี้
“ทำไมไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้ทำไมไม่รีบบอกฉัน”
ซี “ก็พวกเรากลัวคุณจะเอาร่างกายที่สาหัสอยู่ออกไปตายนะสิคะที่ฉันบอกคุณก็เพราะ…”
ปาล์มก็เข้าใจนะที่ไม่บอกผมเพราะรู้ผมต้องออกไปตามหาเธอแน่ ถึงตอนนี้จะเจ็บสาหัสอยู่ก็เถอะแต่ผมจะไม่ยอมต้องสูญเสียคนรักไปอีก
“พอเลยไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้แหละเจน”
ซี “แต่พวกเราเองก็พยายามหามา 4 วันแล้วนะคะก็ไม่พบอะไรเลย”
ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแต่ให้ใครจะมาห้ามผมก็เถอะ
ซีมองปาล์มที่รีบร้อนสวมชุดPALMER46แล้วออกไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าไม่มีทางห้ามเขาได้ในตอนนี้ทุกคนในบ้านต่างเป็ห่วง แต่ก็ต่างรู้ว่าปาล์มจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะเจอเจน
…1 วันถัดมาเช้าที่มืดมน วันที่ 8 หลังจากเจนโดนลักพาตัว
แคร์เข้ามาที่ห้องพยาบาลที่ปาล์มควรนอนพักอยู่แต่เห็นแค่ซีที่นั่งอยู่ “ไอหมอมันหายไปไหน”
ซี“เขาออกไปั้แ่เมื่อคืนแล้วคะ ออกไปตามหาคุณเจน”
แคร์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอพยายามกดดันตัวเองมาตลอดในการหาตัวเจนกลับมาให้ได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลายลง ความหวังเริ่มเลือนลาง และยิ่งกังวลใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่าปาล์มออกไปตามหาด้วยร่างกายที่ยังาเ็
"ถ้าเป็แบบนี้...ฉันจะต้องสูญเสียหมอนั่นไปอีกคนแน่"แคร์พูดเสียงสั่น ขณะที่ซีเดินเข้ามาใกล้และพยายามปลอบเธอ
"พวกเรายังมีเวลาอีกสองวันคุณแคร์ เราจะไม่ยอมแพ้ค่ะ" ซีพยายามพูดให้กำลังใจแม้ในใจของเธอเองก็เต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน
แคร์ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าและพยายามรวบรวมสติขึ้นมาใหม่ "เธอพูดถูก ซี เราไม่มีเวลามานั่งเสียใจต้องรีบหาทางช่วยเจน และปาล์มกลับมาให้ได้"
ทั้งคู่รีบเตรียมการและประสานงานกับเครือข่ายของพวกเขาพยายามหาข้อมูลทุกช่องทางเท่าที่จะทำได้ แม้เวลาจะเหลือน้อยแต่พวกเธอไม่ยอมหมดหวังง่ายๆ
การต่อสู้นี้ยังไม่จบและพวกเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อนำทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย
....วันที่9นับั้แ่การลักพาตัวเกิดขึ้น
แคร์พยายามติดต่อปาล์มทุกครั้งที่เห็นตำแหน่งGPSของเขาผ่านระบบติดตาม เธอพูดผ่านหูฟังในความหวังที่ปาล์มจะตอบกลับมาแต่กลับได้เพียงความเงียบเป็คำตอบ
"ไอเด็กบ้า...ทำไมต้องทำให้เป็ห่วงขนาดนี้!"แคร์พูดกับตัวเองในขณะที่ดูแผนที่ GPS ปาล์มยังคงเคลื่อนไหวแต่ไม่ตอบสนองใดๆ เธอรู้ดีว่าปาล์มกำลังฝืนร่างกายที่าเ็หนักอยู่
ซีและฟ้าก็ร่วมกันค้นหาข้อมูลพวกเธอประสานงานกับเครือข่ายทุกแห่ง พยายามหาทั้งเจนและปาล์มแต่กลับไม่มีวี่แววอะไร ทั้งสองก็เริ่มรู้สึกกดดันมากขึ้น
ซี"คุณแคร์คะเราเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งวัน...ถ้าพวกเราไม่เจอคุณเจน...และปาล์มยังไม่ติดต่อกลับมาแบบนี้เราจะทำยังไงดีคะ?"
แคร์ถอนหายใจยาวความกังวลเริ่มกัดกร่อนเธอไปทุกขณะ
"เรายังต้องหาทางต่อไปไม่มีเวลาให้หยุดคิดมากอีกแล้ว เราต้องเชื่อว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่"แคร์ตอบเสียงหนักแน่น แต่ลึกๆ ภายในเธอรู้สึกห่วงจนแทบจะขาดใจ
ในขณะเดียวกันปาล์มก็ฝืนร่างกายของตัวเองให้เดินหน้าต่อ แม้เ็ปมากแค่ไหนเขาก็ไม่หยุดตามหาเจนไม่มีเวลาให้เขาคิดเื่อะไรอื่นเลยนอกจากจะหาทางช่วยเธอให้ได้ ความทรงจำที่เขามีต่อเจนเป็แรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้แม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบจะล้มลงก็ตาม
วันที่9เดินทางมาถึงแล้ว และเวลาเหลือน้อยลงทุกที...
วันที่11มาถึงแล้ว เวลาที่นัดหมายผ่านไปท้องฟ้าครึ้มมืดเหมือนกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจของทุกคน
แคร์พูดผ่านหูฟังด้วยเสียงที่แ่เบาและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เธอพยายามเก็บซ่อนความอ่อนแอไว้มานานแต่ตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
“ฉันรู้นะว่านายได้ยินฉัน...พอเถอะ ปาล์ม พอได้แล้ว... นายไม่ได้พักและไม่ได้กินอะไรมา 3 วันแล้ว ขืนยังเป็แบบนี้ ฉันต้องเสียนายไปอีกคนแน่…”
ปาล์มฟังทุกคำของเธอน้ำเสียงของแคร์สั่นเครือสะท้อนความเ็ปของคนที่รักเขาแต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะหาทางปลดปล่อยตัวเองจากความรู้สึกนี้ได้อย่างไร
น้ำตาของปาล์มไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้เขานั่งลงกับพื้น มือจับหัวแน่น ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับคำถามเดิมๆ "ทำไม"ทำไมโลกใบนี้ต้องใจร้ายขนาดนี้ ทำไมต้องพรากทุกอย่างไปจากเขาอีกครั้ง
"อีกแล้ว...ทำไมมันต้องเกิดขึ้นอีกแล้ว... ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้นกับคนที่ฉันรัก"
แคร์ฟังเสียงสะอื้นของปาล์มเธอเองก็ทรมานไม่แพ้กัน แต่เธอต้องเข้มแข็งเพื่อต่อสู้กับความสิ้นหวัง
"มันจบแล้วหละ...ปาล์ม มันหมดเวลาแล้ว..."
ปาล์มกอดเข่าตัวเองน้ำตาอาบใบหน้า เขารู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้
"ผมขอโทษ...ผมผิดเอง... ผมมันอ่อนแอเกินไป... แค่คนที่รักคนเดียว...ผมกลับช่วยอะไรไว้ไม่ได้เลย..."
หลังจากที่ผมพูดจบไปไม่นานเสียงโทรศัพท์แปลกๆ ดังขึ้นในมือถือของคุณแคร์มันเป็สายจากพวกโจรลักพาตัวที่เคยข่มขู่เธอไว้ก่อนหน้านี้
“ยังไม่ได้อีกเหรอมันหมดเวลาแล้วนะคุณหัวหน้า FIB” เสียงของพวกมันดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
คุณแคร์กำมือแน่นเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ “พวกแกมันพวกสารเลว ไอพวกชั่ว”
โจรลักพาตัวหัวเราะเยาะ“ตอบแบบนี้แสดงว่าไม่มีจ่ายสินะ งั้นคุณหนูลูกสาวคนสวยของเจ๊ผมเอาไปขายที่ต่างประเทศละกัน จะส่งให้พวกจีนดีไหม หรือฝั่งยุโรป ไม่รู้ว่าพวกมันจะเอาไปทำอะไรบ้างพวกนี้ชอบทำอะไรแปลกๆ ด้วยสิ... งั้นลาก่อนนะ!”
พวกโจรพยายามยั่วโมโหคุณแคร์โดยไม่รู้ว่าพวกมันกำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและมั่นใจ
“ลาก่อนเหรอพวกแกไม่รู้หรอกว่ากำลังจะเจอกับอะไร... พวกแกนะจบแล้ว”
เสียงของโจรในสายเต็มไปด้วยความมั่นใจ“เสียสติไปแล้วหรือไงเจ๊ พวกเราสตาร์ทรถกำลังจะออกเดินทางกันแล้ว”
พวกมันไม่รู้ว่าระหว่างที่พวกมันพูดคุณแคร์ได้แกะรอยสายโทรศัพท์ของพวกมันจนได้ที่อยู่ปัจจุบัน แคร์ยิ้มอย่างมีชัยรู้ดีว่าพวกมันทำผิดพลาดมหันต์ไปแล้ว “พวกแกไม่รู้หรอกว่าทำอะไรลงไป...พวกแกพรากหัวใจไปจากสัตว์ร้าย และตอนนี้... มันกำลังไปหาพวกแกแล้ว”
ผมรีบวิ่งไปตาม GPSจนไปถึงที่อยู่ปัจจุบันของพวกโจรลักพาตัวที่โกดังร้างนอกเมืองผมปีนขึ้นไปจนถึงยอดกำแพงของโกดังร้างนั้น มองลงไปด้านล่างผมเห็นพวกโจรลักพาตัวที่มีประมาณ 40 คนกำลังคุมเชิงอยู่รอบๆและตรงกลาง... ผมเห็นเจน เธอถูกมัดมือและเท้านั่งอยู่บนพื้นในสภาพอ่อนล้าและหมดแรง
ความคิดถึงและความเป็ห่วงท่วมท้นในใจผมความกลัวที่เกาะกินหัวใจผมมาหลายวันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นผมะโเรียกชื่อเธออย่างสุดเสียง “เจนนนนนนนนนนน!!!”
เสียงของผมก้องกังวานไปทั่วทั้งโกดังพวกโจรที่ยืนเฝ้าอยู่รอบๆ ถึงกับสะดุ้งและหันมามองด้วยความใ
เจนที่นั่งอยู่ในสภาพอ่อนแรงเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก เธอเห็นผมยืนอยู่ที่กำแพง ดวงตาของเธอเบิกกว้างและน้ำตาไหลอาบแก้ม ความหวังกลับคืนสู่ดวงตาของเธอเมื่อเห็นว่าผมมาช่วยเธอแล้ว
“ปาล์ม...”เธอพึมพำออกมาทั้งน้ำตา
พวกมันบางคนพยายามโจมตีใส่ผมบางคนก็พยายามรีบเอาตัวเจนและสิ่งของผิดกฎหมายขึ้นท้ายรถกระบะ ผมฆ่าพวกมันบางส่วนแล้วรีบวิ่งมุ่งหน้าไปช่วยเจนเราอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยเมตรแต่เพราะสภาพผมที่สาหัสอยู่จึงวิ่งไปได้ไม่เร็วนัก
ผมใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีฟันฝ่าความเ็ปและความเหนื่อยล้าเพื่อมุ่งหน้าไปหาเจนการวิ่งท่ามกลางเสียงปืนและเสียงโห่ร้องของพวกมันทำให้ทุกวินาทีรู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์แต่ในหัวของผมมีเพียงสิ่งเดียวที่สำคัญ—ช่วยเจนให้ได้
พวกมันอุ้มเจนขึ้นท้ายรถกระบะแล้วรีบพยายามสตาร์ทรถทุกอย่างเหมือนจะจบลงตรงนั้น แต่โชคดีที่รถของพวกมันดันสตาร์ทไม่ติดผมวิ่งเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แม้ร่างกายจะาเ็สาหัส แต่ผมก็ไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้นผมฝืนทุกอย่างและเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ฆ่าทุกคนที่ขวางทาง
ในที่สุดรถของพวกมันก็สตาร์ทติดและขับออกไปด้วยความเร่งรีบ พวกมันชนมั่วไปหมดแต่ผมไม่ยอมแพ้ ผมเร่งสปีดของตัวเอง จนสามารถยิงปืนไปโดนหัวของคนขับทำให้รถหยุดกะทันหัน ผมวิ่งไปที่ท้ายรถ ฆ่าพวกมันที่ขวางอยู่ทั้งหมด แล้วในที่สุดผมก็ะโขึ้นไปหาเจน กอดเธอแน่นในอ้อมแขนของผม
เจนที่อยู่ในสภาพอ่อนแรงแต่เมื่อเธอเห็นผม น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง
"นายมาช่วยฉัน"เธอพูดด้วยเสียงที่แ่เบาแต่เต็มไปด้วยความขอบคุณ
ผมกอดเธอแน่นขึ้นรู้สึกเหมือนภารกิจที่แทบเป็ไปไม่ได้นี้สำเร็จลงแล้วผมไม่สนใจความเ็ปและาแในตอนนี้ เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญคือเจนปลอดภัย
ปาล์ม “ฉันมาช่วยเธอแล้ว แต่ฉันไม่ไหวแล้ว” เสียงอ่อนๆดีใจมากที่ช่วยเจนได้สำเร็จ แต่ผมจากสภาพร่างกายที่าเ็รุนแรงอยู่แล้วและาแใหม่ที่พึ่งโดนยิงไปอีก เืไหลออกจากร่างจนยืนไม่ไหวแล้วอีกแล้ว
เจนร้องไห้หยิบมีดของผมมาตัดเชือกปลดปล่อยตัวเอง “อย่าตายนะนายอย่าตายนะ”
ตายเหรอนี้ผมกำลังจะตายเหรอ ทำไมกลัวเลย กลับมีความสุขมากด้วยซ้ำ “อย่าร้องไห้สิ อุส่าได้เจอเธอแล้ว ฉันคิดถึงเธอมากเลยหละ”
เจนกอดผมแล้วร้องไห้กับสภาพของปาล์มที่เต็มไปด้วยเื“ไม่ ไม่เอาแบบนี้อย่าพึ่งเลยได้โปรด”
ปาล์ม“ฉันเจ็บนะ อย่ากอดแรงสิ”
เจนยังคงกอดผมแน่นขึ้นน้ำตาของเธอไหลรินลงมาเปื้อนเสื้อที่เต็มไปด้วยเืของผมผมรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยของเธอในทุกัั เธอคงกลัวมากจริงๆว่าจะเสียผมไป
“สัญญานะนายต้องอยู่กับฉัน นายต้องไม่ทิ้งฉันไป” เจนพูดอย่างอ่อนล้าเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเ็ปที่เห็นผมในสภาพนี้
เจนยังคงกอดผมแน่นขึ้นน้ำตาของเธอไหลรินลงมาเปื้อนเสื้อที่เต็มไปด้วยเืของผมผมรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยของเธอในทุกัั เธอคงกลัวมากจริงๆว่าจะเสียผมไป
“สัญญานะนายต้องอยู่กับฉัน นายต้องไม่ทิ้งฉันไป” เจนพูดอย่างอ่อนล้าเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเ็ปที่เห็นผมในสภาพนี้
ผมพยายามจะตอบเธอพยายามจะทำให้เธอสบายใจ แต่มันยากเหลือเกิน ร่างกายของผมเย็นลงเรื่อยๆและความเหนื่อยล้าที่ผมฝืนทนมาทั้งหมดก็เริ่มทำให้สติของผมเลือนลางลงไปทุกขณะ
“ฉันสัญ…”ผมพยายามพูดต่อ แต่เสียงก็หายไปในลำคอ ร่างกายผมหนักขึ้นเรื่อยๆความหนาวเย็นครอบงำไปทั่วร่างความอบอุ่นในหัวใจของผมกลับตรงข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกาย
เจนร้องไห้หนักขึ้นกอดผมแน่นขึ้น ราวกับเธอพยายามจะดึงผมกลับมาจากขอบแห่งความตาย
“ไม่นายต้องอยู่กับฉัน นายต้องอยู่กับฉันนะ” เจนะโออกมาด้วยความสิ้นหวัง
ผมพยายามรวบรวมพลังสุดท้ายเพื่อพูดกับเธอ
“ฉัน…ไม่อยากให้เธอร้องไห้…ฉันรักเธอนะเจน…”
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงผมไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างกลายเป็ความมืดและความเงียบงัน
ในความมืดมิดและว่างเปล่านั้นผมลอยอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด ไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของร่างกาย ไม่มีความเ็ปไม่มีเสียง ไม่มีความรู้สึก มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบได้หายไปและผมถูกปล่อยให้ล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง
ความคิดของผมเริ่มสะท้อนอยู่ในความมืดนี้ภาพของเจนปรากฏขึ้นในใจผมจำได้ถึงน้ำตาของเธอที่ไหลลงมาเมื่อกอดผมเป็ครั้งสุดท้ายความรักและความเ็ปของเธอ ความหวังของเธอที่้าให้ผมรอดชีวิต
“นี้เราตายแล้วเหรอ”ผมสงสัยในใจ
ทุกอย่างดูมืดและเงียบไปหมดรู้สึกตัวเบาอย่างกับไร้แรงโน้มถ่วง ไม่รู้สึกถึงความเ็ปของาแเลยไม่รู้สึกอะไรเลย มีแค่ความว่างเปล่ารอบตัวผม แล้ว จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงที่รู้สึกเหมือนเคยได้ยินมาก่อน เป็เสียงที่ทำเอาใจผมสั่นไปหมด
เสียงหญิงปริศนา“ครั้งนี้นายทำได้แล้ว”
ปาล์ม“เสียงแบบนี้ หรือว่าเธอ นั้นเธอใช่ไหม อาย”
ตรงหน้าผม จู่ๆก็ปรากฎแสงบางอย่าง แล้วใบหน้ากับร่างกายของอดีตคนรักของผมคนรักที่ตายไปก็ปรากฎขึ้น… อาย!
อาย“นายดูต่างจากเมื่อก่อนมากเลยนะ”
ปาล์มร้องไห้จนน้ำตาไหลอย่างนักเป็ความรู้สึกที่โครตอธิบายยาก “เป็เธอจริงๆด้วยไม่ผิดแน่ๆ เป็เธอจริงๆ ด้วย”
อาย“นายทำได้แล้วนะ ปกป้องคนที่นายรัก”
ปาล์มวิ่งเข้าไปเพื่อที่จะกอดมายด้วยความคิดถึงอย่างสุดหัวใจแต่ก็ทะลุร่างของเธอไป
อาย“ไม่ได้นะ เธอมีเ้าของแล้วนิ”
ทั้งที่อุส่าได้เจอกันอีกครั้งแท้ๆ“แต่เธอ…”
อาย“ฉันตายไปแล้วนะ ฉันเป็อดีตไปแล้ว นายควรอยู่กับปัจจุบันนะ”
ปาล์มยังคงจมอยู่กับความรู้สึกผิดในวันนั้น“ฉันขอโทษ ที่ฉันอ่อนแอปกป้องเธอไว้ไม่ได้”
อาย“นายไม่ผิดหรอก เลิกโทษตัวเองได้แล้ว”
ปาล์ม“ฉันเองก็ตายแล้วสินะ สมควรแล้วหละ”
อายเธอหัวเราะเบาๆกับความขี้แยของผมที่ไม่ต่างไปจากอดีตเลย “ยังหรอกยังไม่ถึงเวลา”
จู่ๆร่างกายของผมก็ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น แล้ว จู่ๆ ข้างๆอายก็ปรากฏร่างพ่อกับแม่ผมที่จากไป คอยโบกมือขึ้นลาผม พึ่งได้เจอกันแค่ไม่นานแท้ๆทั้งที่มีเื่อยากคุยด้วยตั้งเยอะแท้ๆ
“เดี๋ยวเดี๋ยวก่อน ฉันยัง…”
อาย“ตื่นได้แล้วหละ ตื่นสิ...”
ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนเล็กน้อยบนเตียงในห้องพยาบาลที่คุ้นเคยกับสายน้ำเกลือคู่ใจ
เจน“ตื่นสิ... ได้โปรด”
ปาล์มเมื่อกี้มันอะไรกันผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือความฝันหรือผมพึ่งกลับมาจากโลกหลังความตายจริงๆความรู้สึกมึนเบาๆ ยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกแรกที่ััได้คือััอบอุ่นของมือเจนที่จับมือผมแน่นเธอนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและน้ำตาที่ไม่สามารถหยุดไหลได้
เจน"นายฟื้นแล้ว นายปลอดภัยแล้ว" เสียงเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความดีใจที่ไม่สามารถปิดบังได้
ผมมองเธออย่างอ่อนโยนแม้ร่างกายยังคงเ็ป แต่หัวใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนผมยังไม่ตาย... เจนยังอยู่ตรงนี้กับผม
ปาล์ม"เจน..." เสียงของผมแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความหมาย
เจน"ฉันคิดว่านายจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว ได้โปรดอย่าทำให้ฉันกลัวแบบนี้อีกนะ"เธอก้มลงมากอดผมอย่างแรง น้ำตาไหลลงบนเสื้อของผม ผมยกมือขึ้นช้าๆ ลูบหลังเธอเบาๆ
ผมคิดถึงคำพูดของมายที่พูดกับผมใน่ที่อยู่ในความว่างเปล่านั้นเธอพูดถูก ผมต้องก้าวข้ามอดีตและอยู่กับปัจจุบันผมมีคนที่รักและ้าปกป้องเจนต่อไป
ปาล์ม"ฉันจะไม่ทำให้เธอเป็ห่วงแบบนี้อีกแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องร้องไห้"
เจนยิ้มทั้งน้ำตา"แค่ฟื้นมาก็ดีแล้ว อย่าคิดอะไรไปมากกว่านั้นเลยนะฉันดีใจที่ยังมีนายอยู่ตรงนี้"
โลกหลังความตายเมื่อกี้มันจะจริงเหลือไม่ผมก็ขอทำตามคำพูดของอาย ก้าวข้ามอดีตและอยู่กับปัจจุบัน อยู่กับคนที่รักอยู่กับเจน
“ขอบคุณนะ”
6K
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)
![บันทึกลับราชันย์จอมเวทย์ [Supreme Magus]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667275071_74356108.webp)
