ระหว่างการเดินทางกลับไปยังเขตแดนแห่งตระกูลหยาง แม้จะพบเจอสัตว์อสูรตามทางบ้างแต่ยังคงเป็เพียงสัตว์อสูรระดับต่ำเพียงเท่านั้น พวกมันไม่มีปัญญากระทั่งสร้างรอยแมวข่วนอันใดให้แก่หยางจ้าวผู้อยู่ในจุดสูงสุดแห่งลมปราณแรกกำเนิดได้เลย
การเดินทางจากป่าชายแดนระหว่างเมืองฟ้าอำพันและเมืองวารีหวนกับเขตแดนตระกูลหยางมีระยะทางห่างกันหลายพันกิโลเมตรทำให้ระยะเวลาในการเดินทางด้วยเท้าใช้เวลานาน แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้วความเร็วที่ใช้ออกจะมากมายกว่าปุถุชนธรรมดาอยู่มากโขถึงแม้จะเป็การเดินทางด้วยเท้าธรรมดาแต่กลับมีความไวเท่าม้าวิ่งเต็มกำลังที่ปุถุชนใช้สัญจรไปมาเลยทีเดียว
กลุ่มของผู้าุโลำดับห้าแห่งตระกูลหยาง ใช้เวลาเดินทางกลับร่วม15วันกว่าจะกลับถึงตระกูลหยางได้ ในความเป็จริงพวกเขาทั้งสามเดินทางกันมากกว่าหยุดควรจะใช้เวลาเพียง 13 วันเท่านั้นในการเดินทางจากเขตชายแดนถึงตระกูล แต่กลับมีเหตุการณ์ที่ทำให้กลุ่มของหยางจ้าวล่าช้าลงไปถึงสองวัน ตัวการณ์ใหญ่ของการชะลอการกลับถึงตระกูลนั้นคือ “หยางเทียน” ทารกน้อยในตอนนี้ถูกชำระล้างด้วยน้ำใสสะอาดส่งผลให้ผิวอันกระจ่างใสของทารกน้อยยิ่งกระจ่างใสดุจดวงจันทร์ ดวงตาทอประกายด้วยความไร้เดียงสาของเด็กแรกเกิดส่งผลให้ทารกน้อยดูยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นไปอีก เป็เหตุให้หยางซูขอแวะซื้อเสื้อผ้าระหว่างทางให้แก่ทารกน้อยนี้อย่างอดมิได้
" คาราวะท่านหยางจ้าว " เสียงอันหนักแน่นดังก้องกังวาลที่หน้าประตูตระกูลหยางกล่าวต้อนรับการกลับมาของาุโลำดับที่ห้า แน่นอนว่ามันผู้นี้จะต้องเป็นายทวารอารักษ์ประตูใหญ่แห่งตระกูลหยาง
" ท่านหัวหน้าตระกูลมีคำสั่งหากท่านหยางจ้าวมาถึงแล้วให้รีบไปพบโดยเร็วที่สุดขอรับ "
" ข้าทราบแล้วคงเป็เพราะเหตุที่ข้ามาถึงช้ากระมังจนทำให้ท่านหัวหน้าตระกูลเกิดความกังวลใจขึ้น เช่นนั้นในขณะที่ข้าไม่อยู่มีเื่อื่นใดเกิดขึ้นกับตระกูลหยางเราหรือไม่ " น้ำเสียงของหยางจ้าวเต็มไปด้วยความเงียบสงบแต่กลับจือปนไปด้วยความเป็ห่วงตระกูลอยู่ไม่น้อย
" เรียนท่านผู้โอวุโสหลังจากที่ท่านออกไปจากตระกูลเพื่อทำภารกิจก็ไม่มีเื่ใหญ่อันใดเกิดขึ้นแก่ตระกูลหยางเราจะมีก็แต่ที่ท่านหัวหน้าตระกูล้าเจอท่านเป็การเร่งด่วนเท่านั้นขอรับ " นายทวารยังกล่าวออกด้วยเสียงหนักแน่นดุจขุนเขาราวกับทหารนายกองในกองทัพส่งเสียงประกาศแสนยานุภาพ
" เช่นนั้นก็ดีแล้ว เช่นนั้นข้าจะรีบเร่งไปพบท่านหัวหน้าตระกูลก่อน หยางจ้าวกล่าวตอบไปทางนายทวารก่อนจะหันมาพูดกับบ่าวรับใช้ทั้งสองของตนด้วยเสียงที่มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่ได้ยิน หยางสือเ้าเร่งนำสิ่งของที่พวกเรานำกลับมาจากเมืองวารีหวนไปไว้ที่คลังเขตที่พักข้า ส่วนเ้าหยางซูนำทารกน้อยไปไว้ที่ตำหนักของข้าก่อนหากเ้ามีสิ่งใดต้องใช้ในการเลี้ยงดูทารกน้อยนี้เ้าสามารถใช้เงินของตำหนักข้าได้โดยไม่มีข้อยกเว้น "
" ขอรับ / เ้าค่ะ นายท่าน " ทั้งสองบ่าวรับใช้กล่าวรับด้วยความเคารพต่อผู้เป็นายแล้วจึงแยกย้ายไปทำตามสิ่งที่ตนได้รับมอบหมาย
เป็เวลาเดียวกันกับที่หยางจ้าวได้เร่งรุดเข้ามาที่โถงกลางแขตตระกูลหยางอันเป็ที่พำนักของหัวหน้าตระกูล " คารวะท่านหัวหน้าตระกูลขออภัยที่ข้ามาช้า " น้ำเสียงของหยางจ้าวอ่อนน้อมสุดประมาณและมีความเคารพแทรกในริ้วของเสียง
" เ้าไม่เคยมาสายหรือผิดเวลากับข้าเลยหยางจ้าว เกิดเหตุร้ายต่อเ้าหรือพวกตระกูลอื่นรับรู้ภารกิจลับที่ข้าสั่งให้เ้าไปทำแล้วดักลอบทำร้ายเ้าหรือไม่ "เสียงดังกังวาลดั่งระฆังทองก้องกังวาลไปทั่วโถงกลางแห่งตระกูลชัดเจนกว่าเจือปนไปด้วยความกังวลและความเป็ห่วงอย่างมาก
" ข้าชักช้าเพราะข้าพักระหว่างทางจนเกินเวลาไปเท่านั้น ขอบคุณท่านหัวหน้าตระกูลที่เป็ห่วง ส่วนเื่การเจรจาเปิดทางการค้านับว่าประสบผลสำเร็จไปด้วยดีต่อแต่นี้ตระกูลเรานับว่ามีถุงเงินถุงทองเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเป็แน่แล้วขอรับท่านหัวหน้าตระกูล "
" เื่นี้ต่อให้คนจากตระกูลอื่นหรือแม้แต่คนในตระกูลหยางเองก็ต้องคาดไม่ถึงแน่ว่าข้าได้สั่งให้าุโลำดับห้าแห่งตระกูลหยางไปเมืองวารีหวนเพื่อเจรจาเปิดทางการค้าหากพวกสองตระกูลใหญ่แห่งเมืองฟ้าอำพันรับรู้ต้องกระอักเืเพราะช้ากว่าเราไปก้าวนึงอย่างแน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า " น้ำเสียงของหัวหน้าตระกูลเบิกบานใจอย่างที่สุดขณะพูดคุยกับหยางจ้าว
หลังจากพูดคุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยคหยางจ้าวจึงขอตัวกลับมาพักที่ตำหนักตนเองเนื่องจากเหนื่อยล้าอย่างมากจากการเดินทาง และอีกเหตุผลประการหนึ่งคือมัน้ากลับมาทดสอบความเข้มข้นพรร์ในการฝึกยุทธ์ของทารกน้อยผู้ซึ่งจะเป็บุตรบุญธรรมของมันในขณะนี้
" นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว " ทันทีที่หยางจ้าวก้าวเข้าประตูตำหนักของตน เสียงอันอ่อนหวานกล่าวออกมาเพื่อต้อนรับ
หยางจ้าวยิ้มตอบกลับให้แก่หยางซูพร้อมเดินเข้าไปที่หน้าทารกน้อยพร้อมหยิบบางสิ่งออกมา มันมีลักษณะคล้ายคริสตัลดูโปร่งแสงแต่กลับมีสีเขียวอ่อนจางราวหยก สิ่งนี้เป็หนึ่งในอุปกรณ์ทดสอบพร์ในลมปราณและกระดูกสำหรับเด็กแรกเกิดในตระกูลหยาง
" นายท่านจะทดสอบเด็กคนนี้ตอนนี้เลยหรือเ้าค่ะ " น้ำเสียงอ่อนหวานจือปนความสงสัยกล่าวถามขึ้น
" ข้าจะทดสอบทารกน้อยหยางเทียนตอนนี้หากพร์เ้าเด็กนี่ดีตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ข้าจะประกาศว่ามันเป็บุตรบุญธรรมของข้าหยางจ้าวาุโลำดับห้าแห่งตระกูลหยาง แต่... หากว่าพร์ของมันกลับต่ำเตี้ยละก็มันก็ไม่มีคุณสมบัติจะเป็บุตรบุญธรรมของข้า " น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของหยางจ้าวทำให้บรรยากาศภายในห้องพลันตึงเครียดแม้หยางซูก็มิกล้าเปิดปากกล่าวอันใด
3K
