แสงไฟนีออนสีส้มปนแดงอ่อนๆ
ของสถานบันเทิงยามราตรี ส่องแสงประกายวิบวับท่ามกลางความมืดสลัว เสียงดนตรีสไตล์แจ๊ชผสมฮิปฮอปเบสหนักๆ ดังเล็ดลอดออกมา จากประตูกระจกบานหนาของบาร์หรูแห่งหนึ่ง
หลังเลิกงานส่งของ หยางหยางไม่ได้พัก เขาเปลี่ยนมาอยู่ในชุดพนักงานพาร์ตไทม์ของบาร์
กางเกงสแลกสีดำเข้ารูป กับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดตามกฎของร้าน เผยให้เห็นลำคอขาวระหง
และแผงอกเนียนเบาๆ ผ้ากันเปื้อนผืนสั้น สีเข้มที่ผูกกระชับเอวคอดเอาไว้ ส่งให้สะโพกกลม ดูเด่นขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสลัว จนดูเซ็กซี่เย้ายวนกว่าตอนกลางวันเป็เท่าตัว
"เนโกรนี (Negroni) ได้แล้วครับโต๊ะสี่"
หยางหยางส่งยิ้มบางๆ ให้บาร์เทนเดอร์ พลางยกถาดเครื่องดื่มขึ้นมาถือ แต่ทว่า...สายตาเรียวกลับสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่คุ้นตา ที่นั่งอยู่ตรงมุมมืดของเคาน์เตอร์บาร์
มือหนาของเขากำลังหมุนแก้ววิสกี้ราคาแพงไปมา สายตาคม ดุดันคู่นั้นจ้องตรงมาที่หยางหยาง ั้แ่ก้าวแรกที่เดินออกมาจากหลังร้าน
ร่างบางแกล้งทำเป็ไม่สนใจ เดินถือถาดไปเสิร์ฟเครื่องดื่มตามโต๊ะต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการเดินที่บิดสะโพกเบาๆ อย่างเป็ธรรมชาติ
รอยยิ้มหวานที่แจกจ่ายให้ลูกค้า ทั้งหนุ่มสาว ที่มานั่งดื่มสังสรรค์รอบร้าน ทำให้คนที่มองอย่างกาย คิ้วขมวดแน่น จนหน้าผากแทบผูกโบ อย่างไร้เหตุผล
แก้ววิสกี้ในมือของกายถูกกระแทกลงบนโต๊ะดัง *กึก!* เมื่อเห็นลูกค้าชายโต๊ะหนึ่ง แกล้งยื่นมือไปแตะเฉียดมือของหยางหยาง ตอนรับแก้วเหล้า
และแทนที่เ้าตัวจะโกรธ เขากลับหัวเราะร่วนโปรยเสน่ห์กลับไปเสียอย่างนั้น ความโกรธที่ไร้เหตุผล บวกกับความ้าเอาชนะปะทุขึ้น ในอกกายอย่างมากขึ้นเป็ทวี
ทนายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินสับเท้า เข้าไปดักหน้าหยางหยางในจังหวะที่เขากำลังจะเดินกลับเข้าหลังร้าน เพื่อไปเก็บแก้ว
"คุณหยางหยาง"เสียงทุ้มต่ำทรงพลัง แทรกทะลุเสียงเบสเพลงดัง กระซิบชิดเฉียดใบหู
หยางหยางชะงักกึก! ช้อนดวงตาขึ้นมองคนตัวสูงกว่าพลางเลิกคิ้ว
"อ้าว.. คุณโรคจิต เอ๊ย! คุณทนวย มาเปลี่ยนบรรยากาศเหรอครับ? แต่โทษทีนะ มุมนี้สำหรับพนักงานเท่านั้นครับ"
"เลิกเล่นลิ้น แล้วมาคุยกับฉันให้รู้เื่"
กายไม่พูดเปล่า ฝ่ามือหนา ร้อนผ่าว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของ หยางหยาง แรงบีบไม่หนักจนเจ็บ แต่บีบแน่นจนดิ้นไม่หลุด
"เฮ้ยคุณ! ปล่อยนะ"
หยางหยางพยายามสะบัดออก แต่กายกลับออกแรงดึงร่างบางให้เดินตามเข้าไปในซอกแคบๆ ด้านข้างห้องน้ำ ซึ่งเป็มุมอับสายตาของร้าน
แสงไฟนีออนสีแดงสลัวๆ ตกกระทบใบหน้าของทั้งคู่ ยิ่งผลักไสให้บรรยากาศ ดูอึดอัด และเข้มข้นขึ้น
กายดันตัวหยางหยาง จนแผ่นหลังบาง กระแทกเข้ากับผนังปูนเปลือยเบาๆ สองมือหนาตะปบลงบนผนัง คร่อมกักขังร่างเล็กเอาไว้ในวงแขนแกร่งคล้ายครั้งก่อน
ยิ่งกว่าวันก่อน ระยะห่างคราวนี้ ลดลงจนแทบไม่มีอากาศไหลผ่าน แผงอกกว้างของกายเบียดชิด จนััได้ถึงก้อนเนื้อในอก ที่เต้นสั่นของกันและกัน
"ปล่อย..." หยางหยางส่งเสียงแ่ ดวงตาเรียวสั่นระริกเล็กน้อย เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววดุดัน และจริงจังจนน่ากลัว
"ฉันบอกให้นายไปคุยกับน้องสาวนายไงหยางหยาง! ทำไมดื้อด้านขนาดนี้"
กายโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งแทบจะชนแก้มใส ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปนกลิ่นวิสกี้จางๆ เป่ารดซอกคอขาวของคนตัวเล็ก
"นายคิดว่าการปั่นประสาทฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่า มันจะทำให้ฉันยอมแพ้งั้นเหรอ? ไม่มีทาง... คนอย่างฉัน ถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ต้องทำให้สำเร็จ"
หยางหยางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นวิสกี้จากตัวกายมันช่างรุนแรงจนหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ
แต่คนที่เจอเื่ร้าย ๆ จนแกร่ง ย่อมไม่มีวันสยบยอมง่าย ๆ ใบหน้างอนเชิดขึ้นสบตาคมตรงๆ ในระยะห่างเพียงไม่ถึงเิเ มุมปากหยักลึก ยกยิ้มท้าทาย
"อ๋อ... ที่แท้ก็แค่อยากเอาชนะ"
หยางหยางกระซิบตอบ เสียงนุ่มพร่าทว่าบาดลึก
"ทนายมือโปรผู้ไม่เคยแพ้ใคร..กำลังคลั่ง เพราะเอาชนะ คนธรรมดาอย่างผมไม่ได้งั้นสิ? น่าสงสารจังเลยครับ"
"หยางหยาง!"
กายกดเสียงต่ำอย่างคาดโทษ ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหนาเกือบจะแตะเข้ากับกลีบปากบางสีระเรื่อที่กำลังเจื้อยแจ้ว
กายจ้องมองริมฝีปากคู่นั้น ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด..มันน่าบีบให้ช้ำ เขาโมโหเสียจนอยากจะบดจูบลงไปแรงๆ ให้เข็ดหลาบ จะได้ไม่กล้าเอ่ยท้าทาย ประชดประชันนั้นอีก
สายตาทั้งสองคู่ประสานกันในความมืดสลัว ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งขันกัน
หยางหยางรู้สึกได้ถึงไอร้อน จากร่างกายกำยำที่ทาบลงมา จนเขาเริ่มหน้าร้อนผ่าว หัวใจวาบหวิวอย่างบอกไม่ถูก แต่ทว่าหยางหยางก็คือหยางหยาง ความร้ายกาจเพื่อปกป้องตัวเองไม่มีแ่
ร่างบางแสร้งทำเป็หลุบตาลงต่ำ แกล้งถอนหายใจยาว จนอกบางสะท้อนขึ้นลงเสียดสีกับแผงอกหนาของกาย ก่อนจะช้อนดวงตาใสแป๋วขึ้นมองคุณทนายมาดเข้ม พร้อมกับกระซิบน้ำเสียงหวานๆ
"คุณทนายครับ... กักตัวผมไว้แบบนี้... แขนขวาของคุณน่ะ..." หยางหยางปัดสายตาลงต่ำ
กายขมวดคิ้ว "ทำไม?"
"มันทับสายเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนผมอยู่... แล้วถ้าคุณขยับเข้ามาใกล้อีกมิลเดียว..."
หยางหยางอมยิ้มเ้าเล่ห์ ปลายนิ้วเรียวแกล้งลากผ่านแผงอกแกร่งของกายขึ้นไปจนถึงปกเสื้อสูท
"กระดุมเสื้อคุณ มันจะเกี่ยวเอาไมโครโฟนไร้สายของร้าน ที่ตรงอกเสื้อ หลุดออกไปด้วยนะคร้าบ~"
กายชะงักกึก! หยางหยางจงใจหายใจแรง เพื่อให้แผ่นอกของเขา ยกขึ้นมาแนบชิดอกแกร่งของกาย แต่มันกลับกลายเป็ว่า..ร่างสูงกำลังรังแก คนในวงแขนเสียอย่างนั้น แต่แล้ว..
"ไอ้หยาง! อยู่ไหนวะ โต๊ะเจ็ดสั่งตีกีล่าเพิ่มโว้ย!"
เสียงะโของเพื่อนร่วมงาน ดังขัดจังหวะขึ้นมาจากปากทางเดินห้องน้ำ
หยางหยางอาศัยจังหวะ ที่คุณทนายกำลังอึ้งและมึนงง ย่อตัวรอดออกมาจากวงแขนแกร่งอย่างว่องไวปานปลาไหล
เขาหันกลับมาขยิบตาให้กายทีหนึ่ง พลางใช้นิ้วชี้เคาะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็เชิงล้อเลียน เื่ที่กายแอบมองปากเขา ทุกครั้งที่เจอกัน
"อ้อ... แล้วก็วิสกี้แก้วเมื่อกี้ ผมให้คิดราคาเต็ม ไม่มีส่วนลด ถือเป็ค่าปรับ ที่มาแอบมองก้นผม... ไปทำงานก่อนนะครับ คุณทนวย!"
หยางหยางหัวเราะเสียงใส แล้ววิ่งลิ่วหายเข้าไปในฝูงชน ทิ้งให้กายยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าผนังปูนเปลือย ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดง
ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ หรือเพราะ... ความกวนประสาทที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง จนแทบจะทะลุออกมานอกอกกันแน่!
"ฝากไว้ก่อนเถอะ...หยางหยาง"
กายสบถพึมพำ พลางยกมือขึ้นลูบอกตัวเอง ตรงจุดที่ปลายนิ้วเรียวเพิ่งลากผ่านไป... กลิ่นหอมสะอาด ปนน้ำยาปรับผ้านุ่มจากตัวหยางหยาง ยังคงลอยวนเวียน อยู่ปลายจมูกไม่จางหาย
เพล้ง!!!
เสียงแก้วเหล้าแตกกระจายดังลั่นมาจากโซนโต๊ะวีไอพีด้านนอก ตามมาด้วยเสียงสบถด่า และเสียงกรีดร้องด้วยความใ ของผู้หญิง
บรรยากาศในร้านเปลี่ยน จากเสียงเพลงแจ๊สชวนเคลิ้ม กลายเป็ความโกลาหลในเสี้ยววินาที
"เฮ้ย! มองหน้าหาเื่เหรอวะ! อยากลองดีใช่ไหม!"
เสียงโต๊ะเก้าอี้ถูกคว่ำดัง *โครม!* ลูกค้าในร้านต่างพากันวิ่งหนีกันอลหม่าน ฝ่ายคนก่อเื่ที่เป็ชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ เริ่มคว้าขวดเหล้า
และสิ่งของใกล้ตัวขว้างปาใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ขวดแก้วบินว่อนข้ามหัวผู้คนไปมา
หยางหยางที่กำลังเตรียมของไปเสิร์ฟลูกค้า เบิกตากว้าง สัญชาตญาณพนักงานร้าน ทำให้เขาพยายามส่งเสียงถามไถ่ เพื่อนร่วมงานข้างนอกพลางสาวเท้าเดิน
"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น..."
"หยางหยาง ระวัง!!"
ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ก้าวพ้นซอกแคบหลังร้าน ขวดเบียร์หนาพุ่งตรงมา ไร้ทิศทาง ทะยานเข้าหาใบหน้างอนอย่างรวดเร็ว หยางหยางใ จนตัวแข็งทื่อทำได้เพียงหลับตาปี๋
**ปึก!! เพล้ง!!**
แทนที่จะเป็ความเ็ป หยางหยางกลับถูกแรงมหาศาลกระชากเข้าสู่อ้อมกอดที่หนาและอบอุ่น กายใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเองรับขวดเบียร์ นั้นเข้าอย่างจัง จนขวดแตกกระจาย
เศษแก้วบาดผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงลงไปถึงผิวเนื้อหนา ร่างสูงใหญ่คราง อือ..ในลำคอด้วยความเ็ป
แต่สองแขนแกร่งกลับรวบกอดเอวบางของหยางหยางเอาไว้แน่น เขาย่อตัวลงแล้วดันร่างบาง ให้มุดลงไปหลบใต้โต๊ะไม้หนาที่ตั้งอยู่ในมุม
ภายในพื้นที่แคบๆ ใต้โต๊ะไม้... ร่างของทั้งสองเบียดเสียดกันจนแทบจะหลอมรวมเป็เนื้อเดียว กายใช้ร่างกายกำยำ ทับคร่อมบังร่างของหยางหยางเอาไว้
เพื่อกันเศษแก้ว ที่ยังบินว่อนอยู่้า กลิ่นน้ำหอมหรูของกายผสมกลิ่นคาวเืจางๆ ลอยมาแตะจมูกหยางหยาง
“อื้อ..”
หยางหยางลืมตาขึ้นในความมืด สองมือเรียวเผลอจับลาดไหล่กว้างของทนายหนุ่มไว้แน่น หัวใจเต้นรัว จนแทบะเิออกนอกอก เขาทำงานที่มาสองปีกว่า ไม่เคยเจอเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดนี้มาก่อน
"คุณ... คุณเอาตัวมาบังผมทำไม!" เสียงหวานสั่นเครืออย่างคุมไม่อยู่
กายกัดกรามแน่น ลมหายใจอุ่นร้อน และหนักหน่วงเป่ารดตรงข้างแก้มใส ดวงตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้กลับมีแวววาว แปลกประหลาด ยามจ้องลึกลงมาในดวงตาของคนใต้ร่าง
"เงียบและอยู่เฉยๆ"
กายกระซิบเสียงพร่า แขนแกร่งกระชับกอดรอบแผ่นหลังบางแน่นขึ้นอีกเมื่อมีเสียงขวดแก้วแตกใกล้ๆ โต๊ะที่พวกเขาหลบอยู่
ระยะห่างลดลงจนเป็ศูนย์ ริมฝีปากของกายแทบจะเกลี่ยผ่านหน้าผากมนของหยางหยาง ทุกครั้งที่กายสะดุ้งเบาๆ จากาแที่หลัง
หยางหยางรู้สึกหน่วงในอก อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ผู้ชายที่เขาเพิ่งแกล้งปั่นหัวไป ทำไมต้องยอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องเขาขนาดนี้
ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงไซเรนรถตำรวจ ดังขึ้นหน้าร้าน กลุ่มคนก่อเื่พากันวิ่งหนีแตกกระเจิง จนกระทั่งสถานการณ์ภายนอกเริ่มสงบลง
หยางหยางรีบดันตัวลุกขึ้น ขยับออกมารอบนอกโต๊ะ แล้วรีบพยุงตัวกายให้ลุกขึ้นตาม แต่เมื่อแสงไฟสลัวของร้าน ตกกระทบที่แผ่นหลังของกาย
หยางหยางถึงกับหน้าถอดสี เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในของกายบัดนี้ชุ่มไปด้วยหยาดเืสีแดงสด ที่ซึมออกมาจาก รอยเศษแก้วบาดเป็ทางยาว
"คุณ..เืออก ไปโรงพยาบาลเร็ว!"
หยางหยางใลนลาน ขณะที่กายส่ายหน้าเบาๆ ลดสายตาลงเล็กน้อย ดูคล้ายกับคนกำลังกดข่มความเจ็บเอาไว้ แต่ยังคงมาดนิ่ง
"ไม่เป็ไร... แค่เศษแก้วบาด ฉันไม่อยากเป็ข่าว ขึ้นโรงพักให้วุ่นวาย"
หยางหยางมองคนดื้อตรงหน้า แล้วเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดและซาบซึ้งตีรวน จนเขาตัดสินใจคว้าหมับ เข้าที่ข้อมือของกาย
"งั้นไป!"
ภายในห้องเช่า ของหยางหยาง...เสียงพัดลมเก่าๆ หมุนส่งเสียงครางเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ กายนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนหลังเล็ก
เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตหรูถูกถอดออกวางไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้าง เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น แบบคนดูแลตัวเองอย่างดี ในตอนนี้กลับมีรอยแผลยาวแม้เข้าเนื้อไม่ลึก แต่ก็ทำให้เืซึมไหล ไม่หยุด
หยางหยางเปิดกล่องปฐมพยาบาลใบเล็ก เขานั่งลงบนเตียงซ้อนอยู่ด้านหลังของกาย ปลายนิ้วเรียวสั่นเล็กน้อย ยามคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์ไล่เช็ดรอบปากแผลอย่างพยายามเบามือ
"ซี้ด..." กายสะดุ้ง ลำตัวหนาเกร็งขึ้นทันที
"เจ็บเหรอครับ... ขอโทษนะ ผมจะเบามือกว่านี้"
หยางหยางส่งเสียงเบา เสียงหวานน่ารัก จนคนฟังใจสั่น ร่างบางโน้มตัวเข้าไปใกล้แผ่นหลังเปลือยเปล่า เพื่อมองาแให้ชัดขึ้น
กลิ่นสะอาดจางๆ จากตัวหยางหยาง ลอยมาปะทะจมูกของกายอีกครั้ง มันใกล้เสียจน เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ
"ทำไมตอนนั้น... ถึงเอาตัวมาบังผมล่ะครับ"
หยางหยางถามทำลายความเงียบ ขณะที่มือก็ค่อยๆ ทายาฆ่าเชื้อช้าๆ กายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"ถ้านายาเ็..แล้วใครจะสั่งน้องนาย อีกอย่างฉัน..ยังคุยกับนายไม่จบ"
คำตอบนั้นแม้จะดูไม่ค่อยจริงเท่าไหร่ แต่มันก็ทำให้หยางหยางชะงัก ปลายนิ้วเรียว แผลอแตะลงบนแผ่นหลังเนียนข้างๆ รอยแผลแ่เบา ความร้อนจากผิวเนื้อของกายส่งผ่านสู่ปลายนิ้ว จนหยางหยางรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว
"คุณทนาย... จริงๆ แล้วเป็คนใจดีสินะครับ" หยางหยางพึมพำ
กายหันหน้ากลับมาเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าคม อยู่ห่างจากใบหน้างอนของหยางหยาง เพียงคืบเดียว
สายตาคมกริบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวที่บัดนี้ ไร้แววก่อกวน มีเพียงความอ่อนโยน และห่วงใยที่ซุกซ่อนอยู่
"ฉันไม่ได้ใจดีกับทุกคน..."
กายพูดช้าชัด เจาะจงสายตาไปที่ริมฝีปากสวย สีชมพูระเรื่อที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
"...และถ้านายยังไม่เลิกเป่าลมหายใจรดหลังฉันแบบนี้...”
“ฉันอาจจะไม่ได้ใจดีเลยก็ได้นะ!.."
หยางหยางกะพริบตาปริบๆ แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองโน้มเข้าไปใกล้กายมากขนาดไหน
ร่างบางรีบขยับตัวออกห่างทันที แต่กลับถูกมือหนาร้อนผ่าวของกายคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ก่อน...
ความเงียบในห้องเช่าแคบๆ กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้อุณหภูมิรอบตัวของทั้งคู่... กลับร้อนแรงขึ้นอย่างประหลาด
.............................
3K
