“สายๆ ทางเปิดให้รถวิ่งผ่านได้” เขาหยั่งเชิงบอกดูปฎิกิริยาเ้าหล่อน ดวงตากลมโตฉายแววสลด วางช้อนลงตะแคงตัวนอนลง ชายหนุ่มชะเง้อหน้ามอง
“เอ่อแนะ... วันนี้อากาศขมุกขมัวพิกลว่าไหม...” เขาแทรกตัวผ่านผ้าห่มกกกอดไม่ปล่อย เพียงฟ้าใคว้าผ้าพันรอบกาย
“ออกไปนะ ฟ้าอยากอยู่คนเดียว...” มือปัดป่ายโดนจุดสำคัญเข้า รีบชักมือเกือบไม่ทัน เขายื้อแขนวางทีเก่า เน้นคลึงมือเรียวสั่นสะท้านขนลุกขนชัน
“พอแล้วคุณ...ฟ้าเสียว...” พูดอะไรออกไปยายฟ้า เดี๋ยวเป็เื่ยิ่งเขาเครื่องติดง่ายอยู่ เสียงกระแอมไอ้ในลำคอทุ้มต่ำ
“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเื่เลย...ฟ้าต้องได้พัก...” เสียงสั่นกระเส่ายามเขาแตะลูบไปทั่วหน้าท้องแบนราบ คนตัวโตเริ่มรุกหนัก
“ไม่.. ฟ้าเป็แค่เมียเชลย คุณถึงได้คิดรังแก..” ความน้อยใจพรั่งพรูออกมาเป็คำพูด กับหยาดน้ำใส่ไหลริน ผู้หญิงอะไรขี่ตู่ คิดไปเองเขาไม่เคยบอกเลยว่าเป็แบบนั้น
“ลุกไปอาบน้ำ..”
“ยังอีก..!!!!!!”
เพียงฟ้าพยุงกายทรุดโทรมนั่ง กว่าจะก้าวเท้าลงแตะพื้นได้ เธอใช้พละกำลังมากขนาดไหน เขารู้ไหมร่างบางยันข้อศอกค่อยแตะยันที่นอนฝืนลุก
“ปล่อยฟ้าลง ฟ้าเดินไว้...”
“ช้ากว่านี้ น้องชายผมแข็งพอดี....” พูดไปจ้องน้องสาวเธอตาเป็มัน เพียงฟ้านั่งลงบนชักโครกสักพัก ปรับร่างกายร้าวระบม
“มาอาบให้....”
“ไม่ต้อง..” เธอเสียงสูง หูเขาแทบหนวก
“ะโทำไมอยู่กันแค่นี้...” เธอค้อนเขาเสียวงใหญ่ เมื่อก่อนล่ะที่นายทำกับฉันล่ะ ด่าทอทำร้ายต่างๆ เอะอะไม่พอใจอะไรตะคอกใส่ชี้หน้าถึงโครตเหง้า
“เย็นๆ ผมพาเดินในไร่องุ่น... อีกสักรอบดีไหม...” เพียงฟ้าหันขวับแล้วไหนบอกไปส่งบ้าน
“คะ...เอ่อ เื่บ้านล่ะคะ..” เขาปล่อยสบู่ยัดคืนใส่มือ รีบก้าวเท้าออกมาจากตรงนั้น
“คุณไม่พอใจ....” ยังจะมาถามก็ เออสิเขาถบลในใจ เพียงฟ้าทำตัวไม่ถูก เมื่อวันก่อนไล่ให้กลับ วันนี้เปลี่ยนหน้ามือเป็หลังเท้าได้
“คุณจะไปไหน..!!!!”
“ห้ามตาม...”
เธอยืนมองเขาผ่านหน้าต่างระเบียงชั้นสอง คอยืดคอยาวกวาดตามองรอบๆ เจอเขาแว็บๆ เดินลงไปหาดันมาเจอมารหัวใจชิ้นโต ยืนฉอเลาะเกาะเข่งเกาะขายังปลิง เพียงฟ้าหลบฉากเอียงหูฟัง
“ไม่ได้ยินคุยอะไรกัน......” เพียงฟ้าอยากดูหน้าชายหนุ่มระรื่นขนาดไหน หน๊อย ไล่เรากลับเพราะมีของใหม่นี้เอง
“หนูฟ้าจ๊ะ มายืนทำไหร่ตรงนี้...นายหัวล่ะคะหายไปไหน...” เพียงฟ้าชี้มือบอกป้าอิ่ม เขาสองคนเดินควงคู่มาพร้อมกัน เพียงฟ้ายืนหลบหลังป้าแม่บ้าน ชายหนุ่มตีหน้าเรียบเฉย
“ไปครับ...” เขาเชื้อเชิญร่างอรชรอ้อนแอ้น แทนที่จะเป็เมียอย่างเธอ แม่บ้านวัยกลางคน ชวนหญิงสาวไปทานข้าวเที่ยง
“ทานข้าวหนู...อย่าคิดมากล่ะลูก นายเขามีเหตุผล...” ป้าอิ่มพูดแก้ตัวให้กัน เธอยิ้มๆ ตามป้าอิ่มเข้าครัวคนงานสาวหลีกทางเพียงฟ้าชวนนั่ง
“นั่งลงค่ะ ฟ้าไม่อยากกินคนเดียว มาค่ะทุกคนเลยนั่งๆ ฟ้าฉีดยามาแล้วไม่กัดค่ะ” เธอไม่อยากถือยศถือศักดิ์เธอก็คนเหมือนพวกเขาทุกคน
“ป้านั่งฟ้าตักเอง...ส่งจานมาคะ นี่ค่ะ” ตักวนไปจนครบทุกคน เธอหยิบเยือกน้ำเย็นรินให้ หลังบ้านครึกครื้นกว่าหน้าบ้านเสียอีก
“หน้านี่บานเป็จานเชิงเชียวนะ...” เพียงฟ้าเหน็บแหนม
“ขอคุยด้วยคน...” เสียงเงียบกริบลงฉับพลัน เพียงฟ้าพูดทักหญิงสาวแปลกหน้าข้างกาย ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบใจกิริยาตีตนเสมอเธอ
“น้ำผึ้งอยากกลับบ้านค่ะ ไปส่งหน่อย...” เพียงฟ้าถอนใจแรงๆ เดินขึ้นห้อง นั่งเหม่อคิดถึงบ้าน อยากไปหามารดาสายตาเลิ่กลักควานหามือถือเขา
“อยู่ไหนน่า...เจอแล้ว” เธอกดหมายเลขโทรหาคนที่บ้าน แม่เธอรับสายไม่ทันที่เธอจะได้พูดคุย เขากระชากตัดสายทิ้ง
“โทรหาใคร ฮะ เลี้ยงไม่เชื่อง”
เขาพูดไม่คิด ทำใครเสียใจบ้างรู้บ้างไหม นึกจะดุด่ายังไงก็ได้ ไม่เคยรับฟังคนรอบข้าง เพียงฟ้าแย่งคืนจากเขา
“ใช่ ฟ้าเลี้ยงไม่เชื่อง ถ้างั้นคุณส่งฟ้าขึ้นรถสิ รถอะไรก็ได้จากนั้นฟ้าไปเอง...” มีรึเขาจะปล่อยนกน้อยในกรงโผบินจากเขาไป
“เอางี้ ฉันมีข้อเสนอใหม่มาให้ เธออยู่ที่กับฉันชั่วชีวิต แลกกับการไม่แจ้งความจับเธอขอหาบุกรุก” นี้เขาจนมุมถึงต้องทำอะไรเลวพรรค์นี้ เอาวะ ชั่วก็ชั่วเพื่อรั้งเมียแค่คนเดียว
“คุนมัน! ฟ้าไม่รู้จะสรรค์หาคำไหนมาเปรียบกับคุณดี” เธอถอยฉากหันตาเขม็ง สั่งให้เขาโทรหามารดาที่บ้าน
“งั้นคุณโทรถามคนที่บ้าน ว่าฉันกับคุณมีปัญหาอะไรหนักหนา ถึงจับฟ้ามาทรมานเป็เดือนๆ”
เื่อะไรล่ะโทรไป เธอยัดขอหาลักพาตัวน่ะดิ่ แล้วจะโดนอีกกระธงหนึ่ง ขอหาจับมาผิดฝาผิดตัวแค่คิดเขาก็สยอง
“ไม่ได้...” เขาหาลูกไม้ใหม่ๆ เขากลอกตาคิดอุบาย เขาแกล้งจะเป็จะตายต่อหน้าเธอ เขากุมหัวใจร่ำร้องเ็ปร้องขอยา ที่นี้เพียงฟ้ายืนอึ้งประคองรับเขา โย้กย้ายมาให้เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้
“ฟ้าขอโทษนะ ไม่รู้คุณเป็โรคหัวใจ...” ตาโศกสรรค์ยิ่งเศร้าหนักเข้าไปอีก เมื่อเขามาเป็แบบนี้เพราะเธอ กระชับมือหนาแนบแก้มหยาดน้ำตาไหลอาบ คนตัวใหญ่จุกเมื่อแผนร้ายเขาทำเมียเสียน้ำตา
“ผะ ผมไม่...” บอกไงดีหว่า กูไม่อยากให้เมียตัวเองจากไป หน้าด้านเล่นทบคนใกล้ตายแล้วกัน ป้าอิ่มเดินเข้ามาร้องโวยวาย
“นายเป็อะไร..ตามหมอไหมนาย...” ดันมีมารมาขัด ต้องเล่นให้เนียนอย่าให้เธอจับได้ เพียงฟ้าถามป้าอิ่มเื่อาการ
“ป้าคะ คุณของป้าเป็โรคหัวใจ ทำไมไม่มีใครบอกฟ้า..” หญิงวัยกลางคนใหนักเข้าไปอีก เมื่อเธอเปรยคำถาม นายหัวขยิบตาส่งสัญญณาบ้างอย่างอย่าพูด เธอไม่รู้นี้น่าเลยบอกออกมา
“ไม่นี้ค่ะ นายไม่มีโรคอะไรนอกจากไข้ใจ...” เพียงฟ้าคนตัวโตแถมยังใจร้ายใจดำหลอกได้ เขาล้มกลิ้งหัวทิ่มหัวตำเพียงฟ้าผุดลุกแผดเสียง
“คุณจอมลวงโลก... คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ฉันเกลียดคุณได้ยินไหมไอ้นายเหมราช...ฟ้าจะกลับบ้านไม่ว่าคุณใช้วิธีไหนฟ้าไม่สนแล้ว....” เขาตวัดสายตาใช้แม่บ้านออกไปก่อน
“ใช่ ผมไม่ให้คุณไป...ต้องทนอยูกับคนใจร้ายอย่างผมไม่อีกนานเลยคนสวย” เขากอดเอวคอดกิ่ว ดึงแผ่นหลังกระทับอกซุกไซ้จมูกคมสันไซ้ไปเรื่อย
“ปล่อย...ฟ้าอยากกลับไปหาแม่ หาคนรัก” คนตัวโตคลายอ้อมแขน พ่นลมหายช้าๆ บรรเทาอาการร้อนภายในอก เธอหันซบสามีจับแก้ม พูดประโยคทำคนฟังหัวใจพองโต
“ฟ้าไปเพียงสองสามวัน เดี๋ยวฟ้ามานะ...” เขายังคลางแคลงใจอยู่ดี ใครคือคนรักของเธอ
“ไหนพูดไหมสิ คนที่รักหมายถึงใคร” สายตาดุดันมองเธอโกรธเกรี้ยว เขาซ่อนเธอนั่งบนตักเขา มือโอบประคองคอล่ำ ครานี้ถึงที่ฉันบางนายหัวจอมเผด็จการ
“แล้วแต่จะคิด...ไม่รู้ไม่ชี้ไม่สน คุณคิดอะไรมันเื่ของคุณ เื่อะไรฟ้าต้องสนใจ เราเป็อะไรกัน เมียก็ไม่ใช่นางบำเรอก็ไม่เชิง เมียทาสอาจใช่”
“อยากเจอดีนักรึไงแม่คุณ เดียวปั้มปั๊มมันตรงนี้ไม่ต้องไปไหนดีไหม....” คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักในวงแขน เธอตาโตเท่าไข่ห่านมองเขาตาเขียว
“คุณอย่านะ ไม่เอา ปล่อยฟ้าลง...” เขาทำตาม วางเธอลงบนเตียง ถลกกระโปรงเลยพ้นหัวเข่า มือน้อยสะเปะสะปะร้องห้าม กระเถิบตัวถอยนายหัวบ้ากาม หยิบหมอนได้ปาเขวี้ยงใส่หน้าคนหิวกระหาย
“มาม๊ะ มาเอากัน....” เขาขึ้นคร่อมดึงหมอนข้างใบใหญ่โยนทิ้ง คนตัวเล็กนอนแผ่ราบไม่ได้ เขาตรึงไม่ปล่อยเพียงฟ้าลอดผ่านช่องทางเล็กแค่คืบ เขาจะดูน้ำหน้าจะผ่านมันพ้นใหม่
“จะไปไหนแม่คุณ มานี่เดี๋ยว ผัวจัดยาวๆ ให้ คุณจะลอดหว่างขาผมพ้นอย่างนั้นเหรอ”
“ได้ ฟ้าจะผ่านให้ดู” เพียงฟ้าเถียงข้างๆคูๆ
“เอ้า ไหนลอง จะได้สักกี่น้ำ...” คราวนี้เขาแกล้งนอนทับร่างบางลงน้ำหนัก อีกคนส่ายตัว หาทางรอดเมื่อเห็นที่สู้ไม่ได้เธอยอมแพ้ หน้ากระเง้ากระงอดงอนคนนอนไม่ไหวติงบนตัว
“ลุกสิ ฟ้าหายใจไม่ทัน...” เขาเผลอลงแรงกระเด้งตัวลงข้างเพียงฟ้า ตะแคงตัวอ้อนขอเขาดีๆ เขายื่นแก้มป่องให้เธอจูบซ้ายย้ายไปแก้มขวา หลังๆ ลามมาปากคางจมูกซอกคอหนา เธอกัดเขาจมเขี้ยวชายหนุ่มจับคางทุบทีนอนยอม
“เจ็บๆ ปล่อย..”
“ผู้หญิงอะไร ฟันคมชะมัด เป็หมาหรือไงกัดมาได้ เืออกรึเปล่าก็ไม่รู้...”
“ไหนดูหน่อย ไม่นี่...แต่สงสัยต้องไปฉีดยากันพิษสุนัขบ้า
“ฟ้าเป็พวกกัดไม่ปล่อย..”
“ไม่อยากให้ปล่อยอยู่แล้วเมียจ๋า” นี่พูดอะไรไป เขาจะดักไว้หมดงั้นสิ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์ ต่อรองขอตามติดเธอไปทุกที
“ได้คุณไป...ผมไปด้วย”
“ไม่ได้ ฟ้าบอกทุกคนยังไง..คุณเป็อะไร ฟ้าต้องให้ไปด้วย...”
“ผัวหรือสามี อะไรเทือกนั้นนะ..”
“หึ...!!!!!” คนตัวเล็กทำเสียงในลำคอหมั่นไส้ เถียงก็เหนื่อยเปล่า คนอย่างเขาไม่ยอมรามือง่ายๆ
“ตกลงตามนี้...” เขามัดมือชก คนตัวเล็กพยายามลุก เขากอดรัดเกยก่าย
“พอค่ะ ฟ้าไปเตรียมตัวก่อน... คุณ้าไปกี่วัน ฟ้าจะจัดเสื้อผ้าให้ถูก..” ชายหนุ่มชูนิ้วสามนิ้ว ชายหนุ่มคลอเคล้าแก้มชมพูซอกไซ้เนินเนื้อตุ่มไต ค่อยๆ กระตุกปมเสื้อ มือหนาเลื่อนลูบไล้หน้าท้องเต่งตึง ร่างบางบิดเร้าขยุมผ้าปู เขารั้งขาอ้ากว้าง จับดุ้นเนื้อปลายยอดเอ็นสวาทวนรอบๆ
ปึก.. ผล๊อก...
“อ้า... อย่าพึ่งค่ะ...ฟ้าต้อง..” เสียงร่างบางค่อยๆ เลื่อนหายก ลายเป็เสียงครางระงม กลบเสียงสายลมโหมพัดกระหน่ำ กิ่งไม้พลิ้วกระแทกหน้าห้องนอน
“นะ ผัวขอชื่นใจสักนิดสักหน่อย...”
ชายหนุ่มย้ายโยกจังหวะรัก จนเวลาลวงเลยมามืดค่ำ เพียงฟ้าแอ่นกายซบอิงอกเงยหน้าบอกผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็สามี เธอสำรวจหน้าตาผิวพรรณ ถึงไม่หล่อสะดุดตาเฉกเช่นใครเขา แต่สำหรับเธอแล้วเขาคือเทพบุตรคราบซาตานร้าย ที่ค่อยนำความเจ็บมาสู่เธอ เขามองั์ตาหวานพรมจูบ เพียงฟ้าปราม