จื่อรั่วกลับเข้าห้องนอนในยามอู่ (11.00-13.00น.) ก็พบว่าเ้าส้มไม่ได้อยู่ในห้องกับน้องๆ ก่อนจะเดินหาจนทั่วห้องก็ยังไร้วี่แววเธอจึงตัดสินใจเดินหารอบจวนอีกครั้งก็ยังไม่พบก่อนจะเดินผ่านมาเจอกับลู่จิ่วจึงได้เอ่ยถาม
"ลู่จิ่วเห็นเ้าส้มบ้างหรือไม่" ปกติเวลานี้เ้าส้มจะนอนอยู่กับน้องๆ
"ไม่เห็นเลยนะขอรับเ้าส้มหายไปหรือขอรับ" ลู่จิ่วนึกสงสัยเ้าส้มจะหายไปได้อย่างไร
"หายไปั้แ่ตอนไหนข้าก็ไม่รู้" สีหน้าของนางกระวนกระวายใจไม่น้อย
"อยู่กับท่านนายอำเภอหรือเปล่าขอรับ" คิดได้ดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหาหลิวหยางที่ห้องเอกสาร
"ท่านเห็นเ้าส้มหรือไม่" เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เอ่ยถามทันที
"ไม่นะ มันออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกจวนหรือเปล่าเดี๋ยวมันก็กลับมาเอง"
"ข้าก็หวังให้มันเป็อย่างนั้น" เธอได้แต่ภาวนาให้เ้าส้มแค่ออกไปเที่ยวเล่นแล้วกลับมา จื่อรั่วจึงได้แต่กลับไปรอเ้าส้มอยู่ที่ห้องจนกระทั่งยามไฮ่ (21.00-23.00น.) มืดค่ำแล้วเ้าส้มก็ยังไม่กลับมานางจึงรีบร้อนออกไปหาหลิวหยางอีกครั้ง
"เ้าส้มยังไม่กลับมาเลยข้าจะออกไปตามหามันสักหน่อย" จื่อรั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนใจ ปกติเ้าส้มไม่เคยหายไปแบบนี้
"เดี๋ยวก่อนมืดค่ำขนาดนี้แล้วเ้าจะไปตามหามันที่ไหนกัน" หลิวหยางเอ่ยห้าม
"ข้าก็ไม่รู้แต่ว่าข้าเป็ห่วงมัน"
"เอาอย่างนี้เ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะพรุ่งนี้ข้าจะให้คนปิดประกาศตามหาให้" หลิวหยางเอ่ยปลอบเพื่อให้นางสบายใจ
"แต่ข้าอยากออกไปตามหามันเสียคืนนี้เลย" จื่อรั่วยังคงยืนกรานความตั้งใจของนางหากแต่หลิวหยางยังคงคัดค้าน
"เ้าจะไปอย่างไรมืดค่ำอย่างนี้จะหามันเจอได้อย่างไร"
"เช่นนั้นข้าไปคนเดียวก็ได้" เมื่อเขาไม่ยินดีจะไปด้วยนางจึงคิดที่จะออกไปเพียงลำพัง
"เ้าอย่าเอาแต่ใจได้หรือไม่ข้าบอกว่าพรุ่งนี้จะให้คนปิดประกาศตามหาให้เวลานี้มืดค่ำแล้ว" อย่างไรหลิวหยางก็ไม่ยอมให้นางออกไป
"......" จื่อรั่วนิ่งเงียบก่อนจะหุนหันเดินออกไป
"นั่นเ้าจะไปไหนข้าพูดเ้าไม่ฟังข้าเลยใช่หรือไม่" หลิวหยางรีบเดินเข้ามขวางเอาไว้
"ก็ข้าเป็ห่วงเ้าส้มนี่นา"
"หากเ้าดื้อไม่ฟังคำข้าควรลงโทษเ้าดีหรือไม่ หรือว่าเ้าจะรับโทษแทนแมวป่าที่ทำข้าาเ็ตัวนั้น"
"บ้าข้าไม่ใช่แมวป่าเสียหน่อย"
"เช่นนั้นเ้าก็กลับไปพักผ่อนเสียพรุ่งนี้ค่อยออกตามหา" หลิวหยางเอ่ยเสียงอ่อนเมื่อจื่อรั่วยังคงไม่ยอมและได้ผลเมื่อนางยอมฟังคำของเขา
"เช่นนั้นก็ได้ท่านรับปากข้าแล้วนะ" น้ำเสียงอ่อนลงจำยอมต้องทำตามที่เขาบอก
"ข้ารับปาก" ได้ยินดังนั้นเธอก็ค่อยวางใจได้จึงเดินกลับเข้าห้องไปพักผ่อนตามที่เขาบอก หลายชั่วยามกว่าจะข่มตาหลับลงได้
"ข้าให้คนไปปิดประกาศเรียบร้อยแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นจื่อรั่วเปิดประตูเดินเข้ามา
"แล้วได้ข่าวบ้างหรือไม่" จื่อรั่วรีบถามต่อ
"เ้าก็ใจเย็นก่อนสิเ้านั่งรอฟังข่าวอยู่ที่นี่ก็ได้หรือจะกลับไปรอที่ห้อง"
"ก็ข้าร้อนใจนี่นา จนป่านนี้แล้วไม่รู้ว่าเ้าส้มจะเป็อย่างไรบ้าง"
"เ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยหากได้ข่าวอะไรคนของข้าจะรีบมาแจ้งทันที" หลิวหยางตอบหากแต่ไม่ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า จื่อรั่วจำยอมนั่งลงรอฟังข่าวจากคนของเขาด้วยความว้าวุ่นใจ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยามลู่จิ่วก้ดปิดประตูเข้ามา
"เจอเ้าส้มแล้วขอรับนายอำเภอ" ลู่จิ่วเดินเข้ามาก่อนเอ่ยแจ้งเื่แก่หลิวหยาง
"แล้วตอนนี้เ้าส้มอยู่ไหนปลอดภัยดีหรือไม่" จื่อรั่วรีบร้อนเข้ามาถาม
"ปลอดภัยดีข้าให้คนนำเ้าส้มกลับเรือนหลังจวนแล้วขอรับ" ได้ฟังดังนั้นจื่อรั่วก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจแล้วรีบเดินกลับเรือนไปทันที เมื่อกลับมาถึงก็เห็นเ้าส้มกำลังกินอาหารอยู่กับน้องๆ เธอเดินเข้าไปแล้วนั่งลงใกล้ๆ แล้วลูบหัวเ้าส้มเบาอย่างรักใคร่
"หายไปไหนมารู้หรือไม่ว่าข้าเป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน" ซึ่งเ้าส้มก็เงยหน้าขึ้นส่งเสียงร้องเหมี๊ยวตอบกลับมาก่อนจะก้มลงกินอาหารต่อ
"ลู่จิ่วบอกว่าเ้าส้มแอบไปหาสาวๆ ที่ท้ายตลาดมาแล้วยังทำตัวกร่างกับเ้าถิ่นจนได้แผลนิดหน่อย" หลิวหยางเดินเข้ามาเอ่ยบอก
"ไหนเ้าส้มเ้าเจ็บตรงไหนบ้าง" เธอลูบคลำตัวเ้าส้มเพื่อดูาแก่อนจะพบว่าใต้คอมีรอยข่วนที่ไม่ลึกมากนักมีเืซึมออกมานิดหน่อย
"ขอบคุณท่านมากนะที่ตามหาเ้าส้มจนเจอ"
"คงเป็่ที่ติดสัดมันอาจจะหนีออกไปหาพวกสาวๆ อีกเป็แน่แล้วเ้ามีวิธีจัดการอย่างไรไม่ให้มันหนีออกไปอีก"
"ข้ายังไม่รู้เลย"
"เช่นนั้นหาแมวสาวๆ มาเป็อยู่เพื่อนเ้าส้มสักตัวดีหรือไม่มันจะได้ไม่หนีออกไปข้างนอกอีกอย่างไร"
"ก็ดีเหมือนกันมันคงเหงาแหละถึงได้แอบหนีออกไป"
"เดี๋ยวข้าให้ลู่จิ่วไปจัดการให้แล้วกัน" หลิวหยางบอกก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้เธอได้อยู่กับเ้าเหมียวทั้งสาม จื่อรั่วใช้เวลาอยู่กับพวกมันจนถึงค่ำก็ยังไม่ออกจากห้องไปกินอะไรเขาจึงได้นำอาหารมาให้นาง
"นี่เ้าจะไม่ออกไปกินข้าวหน่อยหรือข้ายังไม่เห็นเ้ากินอะไรั้แ่เช้าแล้ว"
"ข้ากำลังบดสมุนไพรใส่แผลให้เ้าส้มอยู่อีกเดี๋ยวข้าจะออกไปกิน" จื่อรั่วตอบโดยที่ไม่ได้ละสายตาจากสิ่งตรงหน้า
"ข้านำอาหารมาให้เ้าเห็นว่าเ้ายังไม่ได้กินอะไร" เขาเดินเข้ามใกล้พร้อมกับถาดที่มีอาหารสองสามอย่าง
"เอาวางไว้ก่อนข้าบดยาเสร็จแล้วจะไปกิน อ๋อ..ข้าหิวพอดีไหนท่านเอาอะไรมาให้ข้ากินอย่างนั้นหรือ" เธอเงยหน้าขึ้นมองหลิวหยางที่ยืนอยู่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรปฏิเสธที่เขามีน้ำใจจึงรับถาดมาถือไว้ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะและลงมือกินข้าว
"มือเ้าเลอะเดี๋ยวข้าป้อนแล้วกัน" หลิวหยางเดินตามมาก่อนเอ่ยขึ้นจื่อรั่วพยักหน้ารับยอมให้เขาเป็คนป้อน
วันรุ่งขึ้นหลิวหยางให้ลู่จิ่วไปนำแมวตัวเมียที่เ้าส้มแอบหนีออกไปหาเข้ามาเป็เพื่อนเ้าส้มคราวนี้มันคงจะไม่แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกอีกแล้ว
312
