... ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน จู่ ๆ ไอรดาก็ลืมตาขึ้นเธอยังคงอยู่ที่เดิมในที่ที่เธอล้มลงหมดสติในตอนที่แม่ของเธอจากไปพร้อมกับหญิงสาวที่แม่ของเธอบอกว่านั้นคือพี่สาวของเธอ
ไอรดาพยายามยืนขึ้น แต่เธอก็ยังไม่สามารถยืนขึ้นได้เพราะยังคงมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงแบบกะทันหันไอรดาเอามือทั้งสองข้างขึ้นมากุมขมับ พร้อมกับหลับตาอย่างแรงในท่าขดตัวนอนแบบเ็ป
"ซีด!!!... "เสียงที่บ่งบอกว่าเธอนั้นมีอาการปวดหัว ดังออกมาจากไรฟันของเธอ
"นี้ นี้ มันภาพอะไร? ...พวกคุณเป็ใคร?..." ไอรดาถามคำถาม แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบเธอกลับมา จากที่เธอเห็นภาพต่าง ๆที่เกิดขึ้นในสมองของเธอ มันเป็ภาพที่ไม่คุ้นเคยไหล่ผ่านดังสายน้ำไอรดาเห็นภาพต่าง ๆ เ่าั้ มันคือภาพของความทรงจำของผู้หญิงคนนั้นคนที่เดินจับมือไปกับแม่ของเธอ โดยความทรงจำของผู้หญิงคนนั้นเริ่มั้แ่เธออายุได้9 ขวบ
"หนูคือลูกพ่อต่อไปนี้พ่อจะดูแลหนูเอง ไม่ให้หนูต้องลำบาก หนูต้องเป็เด็กดีนะคะ"ชายวัยกลางคนอายุราว ๆ 40 ปี พูดกับเด็กผู้หญิงที่เขากำลังอุ้มอยู่
"ค่ะคุณพ่อ หนูอัยย์ จะเป็เด็กดี จะไม่ดื้อ ไม่สนจะเชื่อฟังคุณพ่อนะคะ" เสียงใส ๆ ของเด็กผู้หญิงดังก้องกังวานเมื่อเธอตอบกลับชายผู้เป็พ่อของเธอ
ภาพของเด็กผู้หญิงจากที่อายุ 9 ขวบที่เป็เด็กที่หน้าตาน่ารัก ใส ๆ ไล่ไปเรื่อย ๆ จนอายุของเธอก็เริ่มมากขึ้นนิสัยของเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เธอดื้อชนิดที่ไม่ใช่ซนแบบเด็ก ๆแต่เป็ความดื้อรั้น ชอบใช้อำนาจสั่งคนนั้นคนนี้หากไม่ได้ดังใจเธอจะลงไม่ลงมือกับคนที่ทำให้เธอขัดใจแต่เธอจะประจบและทำตัวดีเฉพาะเวลาที่พ่อของเธออยู่ด้วยเท่านั้นที่เธอเป็อย่างนี้เพราะเธอ้าดึงดูดความจนใจจากพ่อของเธอ
ไอรดา มองเห็นแววตาเศร้า อ้างว้างของหญิงสาวผ่านเื่ราวที่เข้ามาในสมองของเธอได้อย่างชัดเจน ไอรดาได้แต่คิดว่าหญิงสาวคนนี้ช่างโดดเดี่ยวจริงๆ เธอแค่เรียกร้องความสนใจจากผู้เป็พ่อเท่านั้น แต่นานวันเข้าสิ่งที่เธอทำกลายเป็นิสัยที่ติดตัว และเป็นิสัยที่ไม่ดีเสียด้วยซิเื่ราวของอัยยะดำเนินไปเรื่อย ๆ ในห้วงคำนึงของเธอ จนกระทั่งอายุของอัยยะ ย่างเข้าวัยที่ 23 ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย
"พ่อคะหนูชอบเขา หนูอยากแต่งงานกับเขา มันเหมือนรักแรกพบเลยค่ะ พ่อจัดการให้หนูนะคะหนูสัญญาว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อที่หนูจะได้อยู่กับเขา นะคะพ่อคุณพ่อต้องช่วยหนูนะคะ" อัยยะเข้ามาหาพ่อของเธอที่บริษัทและเริ่มออดอ้อนเสียงหวานในเื่ที่้า
หญิงสาวเสนอความคิดในการที่จะให้ชายหนุ่มคนนี้แต่งงานกับเธอนั้นก็คือการใช้สัญญาลงนามข้อตกลงร่วมลงทุนระหว่างบริษัทของพวกเขาหากชายหนุ่มไม่ยินยอมบริษัทของพวกเขา จะไม่ร่วมลงทุนกับบริษัทของพ่อของเขา
และหากลีอองไม่ให้ความร่วมมือ บริษัทพ่อของเขาจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอนเพราะตระกูลบาสเตียน มีธุรกิจเกี่ยวกับการเงินที่ครอบคลุมในประเทศ T รวมทั้งเขตภูมิภาคแถบนี้เกือบทั้งหมดล้วนเกี่ยวพันกับตระกูลบาสเตียนข้อตกลงนี้ ทำให้ชายหนุ่มต้องทำตามความ้าของอัยยะอย่างแน่นอน
่แรกชายหนุ่มไม่ยินยอมแต่เพราะความอยู่รอดของครอบครัวชายหนุ่มจึงยินยอม
"เพราะอะไรทำไมคุณพ่อ ถึงได้ยอมทำตามที่เราเสนอนะ?"อัยยะพูดกับตัวเองหลังจากที่พ่อของเธอตกลงและจัดการตามคำขอของเธอ
ในตอนแรกอัยยะกลัวพ่อของเธอจะไม่เห็นด้วยกับเธอแต่ก็ดีแล้วละ (ในที่สุด คุณก็เป็ของฉัน ลีออง!!)เธอคิดถึงใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอฝันหาั้แ่แรกเจอ
ภาพต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอัยยะ กำลังผุดเข้ามาในสมองของไอรดาอีกครั้งภาพเ่าั้หลั่งไหลมาเรื่อย ๆ จนถึงภาพที่เธอเห็นชายหนุ่มและหญิงสาวเริ่มทะเลาะกันประโยคสุดท้ายที่ชายหนุ่มพูดกับอัยยะ ก่อนที่เขาจะเดินออกจากบ้านไป
"ผมไม่อยากที่จะเห็นหน้าคุณอีก!! คุณไม่คู่ควรกับความรัก ไม่ว่าจะจากผม หรือจากใครก็ตามและคุณก็รู้ว่าผมไม่เคยที่จะรักคุณ และมันก็จะไม่มีวันเป็อย่างงั้นแน่นอนคุณมันเป็ผู้หญิงที่ใจร้ายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ คุณมันนางมารร้ายคุณช่างแตกต่างกับคุณพ่อของคุณจริง ๆ ท่านเป็คนดี ส่วนคุณอัยยะ"ลีอองหยุดพูด มองไปยังท้องฟ้าอันห่างไกลแต่ไม่ได้มองใบหน้าของคนที่เขาพูดด้วยเลยสักนิด
"อัยยะ!! คุณฟังผมให้ดี ๆ ผมไม่เคยรักคุณ เราหย่ากันเถอะ ... เฮอ"ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งหลังพูดเสร็จ
"อัยยะ ... หากคุณอยากตายจริงๆ อย่างที่คุณพูด คุณก็ไปตายซะ!!!"
จากนั้นภาพก็ตัดไปที่อัยยะ ที่กำลังวิ่งตามชายหนุ่มออกมาจากบ้านและขับรถตามเขาออกไป อัยยะร้องไห้ฟูมฟายภายในรถ และกรีดร้องออกมาตลอดเวลาและภาพเ่าั้ก็ตัดจบเมื่อเธอเห็นรถที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศและตกลงกระแทกฟื้น
"อะ...ซีดดดดดด...." ไอรดายังคงปวดศีรษะของเธออยู่ จากภาพต่างๆรวมทั้งคำพูดที่เกิดขึ้นภายในสมองของเธอ มันเหมือนกลายมาเป็ความทรงจำของเธอเองเพียงแต่ไอรดารู้ว่าเธอเป็ใครแต่เธอดันมีความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่ออัยยะด้วยนะสิมันเปรียบเสมือนว่าตอนนี้เธอเป็ทั้งสองคน โดยจิติญญายังคงเป็ไอรดาเพิ่มเติมคือความทรงของอัยยะที่แทรกเข้ามาด้วย
"นั้น นั้น ... ความทรงจำของเธอ?.... เธอคือ .... พี่สาวเราเหรอ? มันคืออะไร?"เธอคิดทบทวนสิ่งที่ตัวเองเห็นตอนนี้อาการปวดหัวของเธอดีขึ้นมากกว่าตอนที่เธอเห็นภาพความทรงจำเ่าั้ใน่แรกๆ
ตอนนี้เธอสามารถลุกขึ้นยืนได้แล้วความคิดของเธอต่อภาพความทรงจำของหญิงสาวที่ชื่ออัยยะมันชั่งถือเป็ฝันร้ายของเธอจริง ๆ
"นี้ มันเื่อะไรกัน?"เธอตั้งคำถามกับตัวเอง "ความทรงจำของผู้หญิงคนนั้น มันคืออะไร"
ยังไม่ทันที่เธอจะคิดหาคำตอบให้กับตัวเองทันใดนั้น แสงแวบสีขาวนวลก็ปะทุขึ้นตรงระหว่างเท้าทั้งสองของเธอ มันค่อย ๆสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้เธอแสบตา และหลับตาโดยอัตโนมัติพร้อมกับยกแขนข้างที่เธอถนัดขึ้นมาปิดบังดวงตาของเธออีกชั้นทันที จากนั้นเธอก็ขาดสติการรับรู้.....
…..เช้าวันใหม่ แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในห้องพักฟื้นผู้ป่วย
หญิงสาวที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงเธอยังคงหลับตาอยู่ เมื่อมีแสงแดดส่งมากระทบที่เปลือกตาของเธอด้วยสัญชาตญาณเปลือกตาของเธอก็ขยับโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อเธอกำลังพยายามจะลืมมันขึ้นมาจากแสงแดดที่ส่งเข้ามามันช่างเจิดจ้าจนทำให้เธอต้องใช้มือข้างที่เธอถนัดยกมันขึ้นมาปิดบังดวงตาของเธอ
"อะ...ซีดดดดดด .... อะ ... เจ็บ! เจ็บ!" เสียงของไอรดาที่รู้สึกปวดหัวผสมกับการเ็ปตามร่างกาย ดวงตาของเธอกลมโต เธอมองขึ้นไปเจอกับผนัง้าของห้องเธอพยายามยกแขนของเธออีกข้าง
"อะ อะ เจ็บ! เจ็บ! เจ็บ!!!"เสียงร้องด้วยความเจ็บของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอมองไปยังแขนที่เธอเพิ่งยกมันขึ้นมาและหันไปเห็นสายน้ำเกลือที่ต่อจากแขนอีกข้างของเธอ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอีกข้าง ๆเตียงของเธอรู้สึกตัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เขากำลังทำหน้าที่เฝ้าดูแลเธอตลอดทั้งคืน
"คุณฟื้นแล้ว!!"เสียงชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างของเตียงดังขึ้น
ไอรดา เมื่อได้ยินเสียผู้ชายก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว แต่มีชายหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ด้วยกับเธอจากนั้นเธอก็หันหน้าไปหาเ้าของเสียงทันที
"คะ คะ คุณ ... คุณ ...อะ อะ ... ซีดดดด!!!" เธอกำลังจะพูดแต่อาการปวดหัวดันกำเริบขึ้นอีกครั้ง
"คุณไม่ต้องพูดอะไรเดียวผมไปตามหมอมาดูคุณก่อน"ชายหนุ่มที่เธอเห็นในฝันคนเห็นนั้นกำลังพูดกับเธอ เธอยังฝันอยู่อีกหรือเปล่า ไอรดาคิดและพูดออกมา "นี้ฉันกำลังฝันอยู่อีกเหรอ?" เธอพูดไปก็ยกแขนที่เธอรู้สึกเจ็บในตอนแรกที่ฟื้นขึ้นมา
"อ๊ะ ... เจ็บ! เจ็บ!! นี่ นี่มัน มะ ไม่ใช่ความฝันเหรอ ...ผู้ชายคนนั้นมาอยู่นี้ได้อย่างไร? แล้วคุณยายละ? คุณยายอยู่ไหน?"
22K
