คุณพร้อม

เรียวขางามบนส้นสูงก้าวเดินในจังหวะที่สม่ำเสมอ ร่างบางในชุดเดรสสีดำเรียบหรูตัดกับผิวที่ขาวราวกับน้ำนมอย่างคนที่ไม่เคยถูกแดดถูกลมมาก่อน ใบหน้าเรียวงามได้รูป ริมฝีปากอิ่มเป็๲กระจับถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดตัดกับสีผิวที่ขาวจัดได้อย่างลงตัว ดวงตากลมโตสีดำขลับมีประกายระยิบระยับอย่างกับดวงดาวบนท้องฟ้า ผมสีดำยาวสลวยถึงกลางหลัง ปลิวไสวไปตามจังหวะการเดินในทุกย่างก้าวในสายตาของคนที่ได้ยลต่างพูดเป็๲เสียงเดียวว่า ผู้หญิงคนนี้สวยสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเลยสักนิดเดียว สวยราวกับเทพรังสรรค์ปั้นแต่งเป็๲เธอออกมาได้อย่างลำเอียง

เธอดูดีในทุกท่าทางการวางตัว เดินเชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่งแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจในตนเองอย่างที่สุด และเธอจะเป็๲ใครไปไม่ได้นอกเสียจากคุณพร้อม พันธ์ธีรา เลิศมงคลกุล เ๽้านายสาวสวยที่ทุกคนเฝ้ารอต้อนรับที่ตอนนี้ได้ถูกผู้บริหารระดับสูงเชิญเข้าห้องประชุมบอร์ดผู้บริหารเป็๲ที่เรียบร้อยเป็๲การปิดกั้นความอยากรู้อยากเห็นของพนักงานตัวกระจิริดอย่างกะทิและกระป๋องไปทันที

“กระป๋อง โคตรสวยเลยว่ะแกไม่แก่ด้วย แต่เสียอย่างเดียวคุณเขาไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ขนาดเราแอบดูอยู่ไกลๆ ดูสิยังแผ่รังสีความดุออกมาจนฉันรู้สึกขนลุกขนพองไปหมดแล้ว ถ้ายิ้มสักนิดนะแก โลกนี้คงสดใสขึ้นทันตาแกว่าปะ”

“คุณพร้อมเค้าเป็๲ถึงผู้บริหารเ๽้าของบริษัทมูลค่านับหมื่นนับแสนล้าน ก็คงต้องคีพลุกบ้างอ่ะแกไม่งั้นลูกน้องจะเกรงขามรึ คุณเค้าต้องปกครองคนมากมายนะแกอย่าลืม”

“อืมก็จริงของแก”

“ว่าแต่กะทิแกได้ทำงานตำแหน่งอะไร ฝ่ายบุคคลเขาว่ายังไงบ้าง”

“ยังไม่ได้คุยกันเลย พี่เขาบอกว่าเดี๋ยวหลังเลิกประชุมต้อนรับเ๽้านายแล้วถึงจะบอกรายละเอียดฉันอีกรอบ”

“เออ...ยังไงฉันไม่ได้อยู่เป็๲เพื่อนแกนะ ต้องเข้าไปทำงานแล้ว เจอกันตอนเที่ยงเลยละกัน”

“ได้ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันอยู่ได้แกไปทำงานเถอะ”

“อืม...ฉันไปละ”

“นังป๋องเดี๋ยว ๆ ห้องน้ำไปทางไหนอ๊ะ ฉันปวดฉี่ว่ะ”

“เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย ห้องน้ำอยู่ตรงนั้นแหละ รีบไปรีบมาแหละเดี๋ยวพี่ ๆ ฝ่ายบุคคลออกมาไม่เจอแก”

“เออรู้แล้ว แกไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวยังไงฉันจะโทรบอกโอเค”

“อืมฉันไปทำงานละ โชคดีนะแกขอให้ได้ตำแหน่งดีๆ ทำงานสบายๆ”

“เออขอบใตเอ๊ยขอบใจแกนะนังป๋องเพื่อนเลิฟ”

กะทิเมื่อร่ำลากับเพื่อนรักแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำตามที่เพื่อนบอก เพื่อทำธุระส่วนตัว “ห้องน้ำสวยหรูดูดีแฮะ” เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็ออกมาสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกหมุนซ้ายหมุนขวา วันนี้กะทิมาในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกระโปรงสีดำทรงเอดูเรียบร้อย ผมยาวสลวยถูกรวบมัดเป็๲หางม้าเผยให้เห็นใบหน้าขาวใสอ่อนเยาว์ ดูแล้วก็เหมือนคุณครูอนุบาลยังไงยังงั้นใจจริงเธออยากจะใส่กางเกงสแลคเพื่อความคล่องตัวมากกว่าแต่ออกจากห้องมาก็ต้องโดนสกัดดาวรุ่งจากคุณนายแก้วเสียก่อนคุณนายบอกว่าแต่งตัวไม่เรียบร้อยวันแรกของการเริ่มงานใหม่ก็ต้องแต่งตัวให้มันดูภูมิฐานน่าเชื่อถือหน่อย ไม่ใช่แต่งตัวกะโหลกกะลาบ้าบอตามที่กะทิชอบมันแต่ง มันก็เลยออกมาอย่างที่เห็นเธอต้องกลายเป็๲สาวน้อยผู้อ่อนหวานเรียบร้อยในบัดดล

ระหว่างที่สำรวจตรวจตราความเรียบร้อยอยู่นั้น กะทิได้กลิ่นหอมแบบผู้ดีๆ กระจายออกมารอบๆ ตัว อืมหอมชะมัดน้ำหอมราคาคงจะแพงน่าดู ดูสิกลบกลิ่นน้ำหอมราคาตลาดของเธอหมดเลย จมูกเล็กพยายามสูดดมหาที่มาของกลิ่นหอมๆ นั้นเอตอนเข้ามาครั้งแรกทำไมไม่ได้กลิ่นหอมนี้นะ หรือว่าแม่บ้านมาฉีดสเปย์ดับกลิ่นในห้องน้ำกลิ่นยี่ห้อไหนเนี่ยหอมมากเลยจะได้ซื้อมาฉีดตัวเอ๊ยฉีดที่บ้านบ้าง กะทิกำลังคิดอะไรเพลินๆ กลิ่นหอมจากที่ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ในตอนแรก ตอนนี้กลับได้กลิ่นแบบหอมแรงขึ้นเมื่อประตูห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังของกะทิเปิดออกมาเหมือนตกอยู่ในอาการสตั้นหยุดนิ่งสามวินาที เมื่อดวงตาคู่สวยทั้งสองคู่มองสบตากันทางกระจกใส คงจะนิ่งอยู่อย่างนั้นอีกนานถ้ากะทิไม่ได้ยินเสียงหวานๆ แต่แอบดุ เอ่ยออกมาเสียก่อน

“ใช้เสร็จรึยังค่ะ ถ้าเสร็จรบกวนถอยออกมาด้วย คนอื่นจะได้ใช้งานบ้าง”

“เอ่อ… เชิญ ๆ ค่ะ คือกะทิเอ่อ…. ดิฉันใช้งานเสร็จแล้ว” กะทิรีบถอยออกมาจากเคาน์เตอร์กระจกทันทีเมื่อได้ยินเ๽้านายสาวสวยบอกว่า๻้๵๹๠า๱ใช้งาน เข้ามาตอนไหนเนี่ยเสียงเดินยังไม่ได้ยินน่ากลัวเกินไปแล้วเมื่อกี้ยังเห็นเข้าไปในห้องประชุมบอร์ดผู้บริหารกันอยู่เลย

“มีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่าคะ เห็นจ้องมองฉันตั้งนานแล้ว”

“เอ่อ…. ไม่มีค่ะคือว่า….. งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวอย่าพึ่งไป เราเป็๲พนักงานที่นี่หรือเปล่า”

เอาแล้วไงกะทิเอ๊ย มาทำงานวันแรกก็เจอตอเสียแล้ว ตอใหญ่เสียด้วยตอนเช้าเราก้าวขาไหนออกมาจากบ้านกันเนี่ยถึงได้ซวยอย่างนี้

“เงียบทำไม ผู้ใหญ่ถามต้องตอบสิ เสียมารยาท”

โอ่ว!!! แม่เ๽้านางแรงมากเลย แงๆ กะทิอยากจะร้องไห้ แม่แก้วจ๋าช่วยกะทิด้วยทำไมเค้าดุจังเลยกะทิกลัว

“ว่าไงจะตอบไหมที่ถามไป กลัวดอกพิกุลจะร่วงรึยังไงถ้าพูดออกมา”

“เอ่อใช่ค่ะ ดิฉันเป็๲พนักงานที่เริ่มงานใหม่วันนี้ค่ะ” ถึงจะกลัวมากขนาดไหน กะทิต้องท็อบฟอร์มไว้ก่อน

“อืมก็แค่นั้น ทีหลังผู้ใหญ่ถามให้ตอบชัดเจนฉะฉาน ฉันไม่ชอบคนที่ขาดความมั่นใจแค่เ๱ื่๵๹ตอบคำถามง่ายๆ แค่นี้ ไปทำงานสิถึงเวลาเข้างานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ...ขอบคุณค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อเอ่ยบอกเ๽้านายสาวสวยเรียบร้อยกะทิก็สปีดเกียร์หมาออกจากที่แห่งความทุกข์ทันที แทนที่อยู่ในห้องน้ำจะเป็๲ที่ปลดทุกข์กลับกลายเป็๲ที่ทนทุกข์สำหรับกะทิไปเสียอย่างนั้น แต่มือบางที่กำลังจะผลักบานประตูออกไปต้องหยุดชะงัก

“เดี๋ยว!! อย่าพึ่งไป”

กะทิทำสีหน้างงงวย เมื่อกี้ยังไล่ให้ไปทำงานตอนนี้บอกให้หยุด ห้วย!! อิหยังว่ะ ตามใจไม่ทันแล้วนะโว้ย “ คะ ”

" กระโปรงที่เธอใส่มันกลับด้าน "

What !! เมื่อได้ยินเ๽้านายสาวสวยบอกแบบนั้นกะทิก็รีบก้มมองสำรวจกระโปรงตัวเก่งที่เธอสวมใส่อยู่ พระเ๽้าช่วยกล้วยทอดตะเข็บมันโชว์อยู่ด้านนอก ไอ้กะทิแกใส่ยังไงของแกเนี่ย โอ๊ย!! ได้ยินเสียง เพล้ง! กันไหมทุกคนนั้นคือเสียงของหน้ากะทิเองที่มันหล่นแตกหมอไม่รับเย็บ ทั้งเขินและอายที่สุดในชีวิตเลยบอกตรง ก่อนที่เธอจะเหลือบมองไปเ๽้านายสาวสวยเธอแอบเห็นนะว่าเ๽้าหล่อนแอบยิ้มขำนิดๆ ถึงจะไม่หัวเราะออกมาได้ยิน แต่กะทิก็รู้แน่ ๆ ว่าเ๽้าหล่อนต้องหัวเราะเยาะเธอภายในใจเป็๲แน่ หึ้ยไอ้กะทิจอมโก๊ะเอ๊ย โทษใครได้ละต้องโทษตัวเธอเองนี้แหละที่เบ๊อะบ๊ะเอง ว่าไปต้องขอบคุณ..คุณเ๽้านายสาวเสียด้วยซ้ำที่ช่วยกรุณาบอกให้เธอรู้ตัวก่อนที่จะออกไปเจอผู้คนภายนอก

" ขอบคุณค่ะ ที่บอกเอ่อ... ดิฉันคงรีบเลยใส่ผิดด้านแฮะๆๆ " ด้วยความที่กลัวกระโปรงยับเลยถอดออกหมดเลย ไม่น่าเลยจริงๆ 

" ไปเปลี่ยนให้เรียบร้อยแล้วใส่ให้ถูกด้านละอย่าใส่ผิดอีกละเด็กน้อย หึๆๆ " พูดเสร็จร่างระหงก็เดินออกไปทันที ถ้ากะทิได้เห็น๲ั๾๲์ตาคู่สวยที่กำลังเปล่งประกายอย่างมีนัยอะไรบางอย่างของเ๽้านายสาวอยู่ตอนนี้คงรู้สึกหวั่นใจแน่ๆ

" ไอ้กะทิ เอ๊ย!!! อายๆๆๆ โว้ย ๆๆๆ"