ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ไม่เลวนี่" ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่เพียงแต่ปรบมือให้หลี่เจียวเจียวเท่านั้นแต่ยังยิ้มกว้างจนตาหยี "ความสามารถของเธอทำให้ฉันนับถือจริงๆ"

        "พูดจริงๆ นะคนทั่วไปไม่มีปากที่พลิกแพลงขาวเป็นดำได้อย่างเธอหรอก"

        "ถ้าฉันกลับมาช้ากว่านี้อีกหน่อย"ต่งเสี่ยวเสี่ยววางของลงข้างตัว แล้วจูงมือฉินไห่เยว่ "เธอคงจะคิดปีนขึ้นเตียงของฉินซู่ไปแล้วใช่ไหม?"

        "ทำไม?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองท่าทีของหลี่เจียวเจียวแล้วโยนผ้าขนหนูที่อยู่ข้างๆ ใส่เธอ "ฉันให้เธอมาดูแลฉินซู่ดีไหม?"

        ในเมื่อเธออยากจะทำถึงขนาดนี้ก็สนองเธอไปเลย

        ถือเป็นการทำตามความปรารถนาของเธอ

        "ไปให้พ้น!"

        เมื่อกี้หลี่เจียวเจียวตกใจจนทำอะไรไม่ถูกพอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้ามาสมองของเธอก็ว่างเปล่า

        พอมองเห็นผ้าขนหนูอยู่ในมือของตัวเองเธอก็รีบปัดทิ้งทันที

        เหมือนกับว่ามันเป็นมันเทศร้อนๆ อย่างนั้น

        หลี่เจียวเจียวรีบโยนผ้าขนหนูทิ้งไว้ข้างๆ"เธอพูดจาเหลวไหลอะไร ฉันไม่ใช่เมียของพี่ฉินสักหน่อยนะ!"

        เธอก็แค่กังวลเกินกว่าเหตุไปเองเพราะช่วงนี้ผู้หญิงที่ชื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวดูเหมือนจะแปลกขึ้นเรื่อยๆชอบทำอะไรที่เธอคาดไม่ถึง

        ทำให้เธอตั้งรับไม่ทัน

        "อ๋อ!" ต่งเสี่ยวเสี่ยวลากเสียงยาว"ในเมื่อเธอไม่ใช่เมียของเขา แล้วเธอมาที่บ้านฉันทำไม?"

        "แถมเมื่อกี้ยังพูดจาแบบนั้นกับลูกสาวฉันเธอไม่อายบ้างเหรอ?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้างดูเหมือนจะไม่โกรธ

        แต่ทุกคำพูดที่ออกมาทุกคำล้วนเสียดแทงใจ

        "เธอ..." หลี่เจียวเจียวถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอโดนต่งเสี่ยวเสี่ยวหลอกเข้าให้แล้วจึงเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอด้วยสายตาเคียดแค้น

        "ฉันทำไม?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวแบมือออก แล้วยักไหล่เบาๆ "ฉันพูดแทงใจดำเธอเข้าหรือไงเธอถึงอยากจะแก้แค้นฉัน?"

        "อ๊า!"

        หลี่เจียวเจียวแทบคลั่งต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นบ้าอะไรกัน?

        "เมื่อกี้ฉันพูดไปชัดเจนแล้วนะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวประสานมือ "ถ้าเธอยังมีศักดิ์ศรีอยู่ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่าเหยียบเข้ามาในบ้านฉันอีก"

        "ไม่อย่างนั้น..." ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เผยรอยยิ้มเย็นๆ "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้มีความสุขแน่!"

        "เธอเห็นไม้กวาดที่อยู่หน้าบ้านฉันแล้วใช่ไหม?"นั่นแหละเอาไว้ต้อนรับหลี่เจียวเจียว

        "เธอ..." หลี่เจียวเจียวรู้สึกเหมือนสมองตื้อไปหมดเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงเปลี่ยนไปเป็นคนที่เด็ดขาดแบบนี้

        "ไปซะ!" ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดเสียงต่ำหลี่เจียวเจียวสะดุ้งจนไหล่สั่น แล้วรีบวิ่งออกไป

        พอเห็นเธอเดินออกไปแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงได้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเฉื่อยชา

        เธอมองฉินไห่เยว่ที่อยู่ข้างๆไม่พูดไม่จาก็ใจหายวาบ รีบดึงเด็กน้อยเข้ามา "แม่ทำให้ลูกตกใจหรือเปล่า?"

        "ขอโทษนะ ขอโทษนะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบขอโทษต่างจากตอนที่ด่าหลี่เจียวเจียวอย่างกับหน้ามือเป็นหลังมือ

        แต่ฉินไห่เยว่กลับเงยหน้าขึ้นยิ้มตาหยี"แม่เสี่ยวเสี่ยว เมื่อกี้แม่เท่มากเลยค่ะ"

        พูดกันตามตรงฉินไห่เยว่ก็เกลียดหลี่เจียวเจียวเหมือนกัน

        แกล้งทำเป็นอ่อนแอไร้เดียงสาแถมยังคอยมาแสดงตัวต่อหน้าพ่อของเธอตลอด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆ โล่งใจก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบหยิบถุงที่หิ้วกลับมาเหมือนเป็นของล้ำค่า

        "แม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกและพี่ชายคนละชุด"ตอนที่เธอออกมาจากร้านยาสมุนไพร เธอเห็นร้านข้างๆ กำลังลดราคาพอดี

        จริงๆแล้วมันก็เป็นเสื้อผ้าที่นิยมเมื่อสองปีก่อน อาจจะไม่ทันสมัยเท่าไหร่แต่ก็ยังถือว่าใหม่ แถมเนื้อผ้าก็ใส่สบายด้วย

        เธอนึกขึ้นมาได้ว่าสองปีมานี้เธอไม่ได้ซื้ออะไรให้ลูกๆ เลย ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงไม่ลังเลที่จะซื้อ

        "แม่เสี่ยวเสี่ยว" เด็กน้อยมองชุดสีฟ้าอ่อนชุดนั้น ฉินไห่เยว่ก็น้ำตาคลอเบ้าฉินซู่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ ไม่พูดอะไร

        เมื่อกี้ตอนที่เขาดูการแสดงของต่งเสี่ยวเสี่ยวในใจของฉินซู่ก็มีความรู้สึกบางอย่าง

        จริงๆแล้วเขากลัวว่าสิ่งที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดเมื่อกี้จะเป็นเรื่องจริง

        บางทีอาจะเป็นเพราะการดูแลเอาใจใส่ของเธอในช่วงนี้ทำให้ในใจของเขามีความรู้สึกผูกพันขึ้นมาบ้าง

        "ร้องไห้ทำไมกัน?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวค่อยๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของฉินไห่เยว่ "พี่ชายลูกไปไหนแล้ว?"

        "ผมอยู่นี่!" ฉินไห่หยางเดินเข้ามา ในกระเป๋าเสื้อเต็มไปด้วยลูกไม้

        เมื่อกี้เขาได้ยินทุกอย่างที่อยู่หน้าประตูเพราะอย่างนั้นเขาเลยเดินตามหลี่เจียวเจียวไปครู่หนึ่ง

        เขาคิดหาวิธีทำให้เธอสะดุดล้มอย่างแรงล้มลงก็ว่าแย่แล้ว แต่ดันไปล้มตรงกองอึวัวอีก

        ตอนนี้หลี่เจียวเจียวคงร้องไห้กลับบ้านไปแล้ว

        แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้เขาจะไม่บอกต่งเสี่ยวเสี่ยวและฉินซู่เด็ดขาด

        เขาจะต้องปกป้องคนในครอบครัว

        "นี่..." ยังไม่ทันที่ฉินไห่หยางจะได้พูดอะไรต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยื่นเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ "เดี๋ยวลูกอาบน้ำแล้วลองใส่ดูนะแม่ซื้อมาเผื่อใหญ่กว่าลูกนิดหน่อย จะได้พับขากางเกงขึ้น"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคงพูดไม่หยุดฉินไห่หยางเห็นเสื้อผ้าใหม่ก็ตาแดง

        พวกเขาจำไม่ได้แล้วว่าซื้อเสื้อผ้าใหม่เมื่อไหร่ส่วนใหญ่ป้าหลิวข้างบ้านจะหาเสื้อผ้าเก่าๆ มาให้

        พวกเขาเพียงใส่ประทังไปวันๆ

        "เป็นอะไรกันหมดเนี่ย?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวโอบเด็กทั้งสองคนเอาไว้ "วันนี้แม่ไปขายสมุนไพรมาได้เงินมาเยอะ แถมยังคุยธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ สำเร็จด้วย มีส่วนของพวกลูกสองคนด้วยนะ"

        "ต่อไปชีวิตของเราจะดีขึ้นเรื่อยๆเรื่องเสื้อผ้าใหม่นี่ไม่ต้องพูดถึงเลย" ต่งเสี่ยวเสี่ยวโอบกอดพวกเขาไว้แน่นฉินไห่หยางก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของแม่

        แต่เขาก็ยังเรียกออกมาไม่ได้

        "ในกระเป๋าลูกใส่อะไรไว้น่ะ?"ต่งเสี่ยวเสี่ยวหลบตาฉินซู่ แล้วหันไปเห็นของในกระเป๋าของฉินไห่หยางแล้วเอื้อมมือไปหยิบออกมา

        "ซานจา?" ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นสิ่งนี้ก็ตาเป็นประกาย

        สิ่งนี้สามารถเอาไปทำเป็นซานจาจิ่ว[1]กับถังหูลู่ได้ ถังหูลู่มีคนขายตามท้องถนนค่อนข้างเยอะโดยเฉพาะตรงหน้าโรงเรียน

        โรงเรียนในเมืองส่วนใหญ่เด็กที่เรียนจะเป็นเด็กที่มีเงิน

        ผู้ปกครองของพวกเขาใจป้ำที่จะซื้อของพวกนี้ให้

        ในยุคนี้ยังไม่มีใครทำซานจาจิ่วขายหัวใจของต่งเสี่ยวเสี่ยวเริ่มเต้นแรง เธอจับไหล่ของฉินไห่หยางไว้แน่น"ลูกเก็บของพวกนี้มาจากที่ไหน?"

        ถึงแม้ฉินไห่หยางจะไม่เข้าใจแต่ก็พูดตามความจริงว่าเก็บของพวกนี้มาจากใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งตรงภูเขาลูกข้างๆ

        "บนต้นไม้มีเยอะ แต่ผลมันเปรี้ยวสุดๆ"ฉินซู่กัดไปคำหนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่อร่อยเลยฉันเลยเอามาให้กระต่ายกิน"

        "เราขึ้นเขาไปเก็บกันหน่อยเถอะฉันมีแผนการหาเงินแบบใหม่แล้ว" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง"เร็วเข้าๆ ตอนนี้ฉันจะไปหยิบตะกร้าก่อนนะ"

        พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบร้อนออกไปฉินไห่หยางก็หันไปมองฉินซู่

        ฉินซู่โบกมือ "ปล่อยให้เธอทำไปเถอะ ในเมื่อยกเรื่องในบ้านให้เธอดูแลแล้วก็เชื่อใจเธอหน่อย"

        ฉินไห่หยางเม้มปากเขาจูงมือฉินไห่เยว่ออกไปด้วยกัน

        ตอนบ่ายกลับมาอีกทีพวกเขาก็แบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยผลซานจา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าใกล้เวลาแล้วพระอาทิตย์ก็ใกล้จะลับขอบฟ้า เธอจึงรีบร้อนไปทำอาหารในครัว

        หลังจากกินเสร็จ พวกเขาก็เริ่มล้างลูกซานจา

        น้ำตาลทรายขาวที่บ้านไม่พอต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไปขอยืมจากป้าหลิวที่อยู่ข้างบ้านพรุ่งนี้ขายได้แล้วค่อยซื้อมาคืน

        "สหายต่ง" ต่งเสี่ยวเสี่ยวเดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว ป้าหลิวก็เรียกเธอไว้ "มีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม.."

        เชิงอรรถ

        [1] ซานจาจิ่วเป็นขนมที่ทำจากลูกซานจาบดละเอียด แล้วปั้นเป็นก้อนกลม มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน