ตอน 21 ชะตาทาสรัก
"เช่นนั้นเ้าอย่าได้ฝืนพยายามอีกเลยหากเ้ารักษานาง จนกระทั่งร่างของนางกลับคืนสู่ปกติแล้วนั่นก็ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล เ้าเชื่อข้าเถอะว่านี่ยังไม่ใช่จุดจบของชะตากรรมของนางหรอก"
"เ้ารีบกลับไปให้ความช่วยเหลือกับมหาเทพอู่หยวนเถอะ"
"ช่างพูดเป็เล่นน่ะเทพโอสถ"
"พลังของข้ามิได้แก่กล้าเท่าอู่หยวน"
"ข้าเป็เพียงเทพพยากรณ์พลังอันน้อยนิดจะไปซ่อมแซมรักษามหาเทพอู่หยวนผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร หากไม่เป็การรบกวน เห็นทีข้าต้องเชิญเ้าไปร่วมประสานพลังกับข้าเพื่อรักษามหาเทพอู่หยวนเสียแล้วล่ะ"
"เช่นนั้นก็รีบไปเถอะ"
เทพพยากรณ์ และ เทพโอสถ ปรากฏกาย
ณ ตำหนักเซียงหวัง
"เชิญท่านตรวจดูร่างกายของอู่หยวนก่อนเถอะ "
"ข้าไม่ใช่เทพโอสถ....ตรวจสอบร่างกายของเขาไปเมื่อครู่....อาจจะมิได้ละเอียดเท่าท่าน"
เทพโอสถไม่รอช้า ลงมือตรวจสอบร่างของอู่หยวน
เขาทำท่าทีใออกมา
"เหตุใดอาการของท่านมหาเทพอู่หยวนจึงได้สาหัสถึงเพียงนี้โชคดีที่มีลูกแก้วงูดึงรั้งดวงจิตของเขาเอาไว้"
" หากไม่ถูกช่วยไว้ทันเวลาแล้วล่ะก็....ป่านนี้มหาเทพอู่หยวนอาจจะต้องดับขันธ์ไปเสียแล้ว"
"เหตุใดท่านเง็กเซียนจึงได้ทำเกินไปนักล่ะ"
"เอาล่ะ นี่เป็ยาที่ดีและวิเศษที่สุดที่หลายปีนี้ ข้าเฝ้าปรุงมันขึ้นมา เป็ยาวิเศษที่ข้าภูมิใจมาก ทุ่มเทสร้างมัน"
เทพโอสถนำยานั้นให้อู่หยวนกิน
"ยาเม็ดนี้ล้ำค่านักไม่คิดเลยว่าผู้ที่จะได้ใช้มันจะเป็ท่าน "
"1,000 ปี ข้าสกัดมันออกมาได้เพียงแค่ 1 เม็ดเท่านั้น"
แค่นั้นยังไม่พอเทพทั้งสองก็ผสานพลังของตนใช้พลังเวทย์รักษาอู่หยวนให้ได้มากที่สุดเป็เวลาหลายชั่วยาม จนกระทั่งร่างกายของเทพทั้งสองอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
"ไม่ได้การแล้วล่ะ...เทพพยากรณ์หากพวกเรายังฝืนทำอยู่อย่างนี้พวกเราจะต้องแย่แน่"
" แม้ยาวิเศษของข้าดีเพียงใด ก็ยังมีเพียงพอต่อการรักษาอู่หยวน "
"เช่นนั้นจะทำยังไงดีล่ะ"
" มันยังไม่หมดหนทางเสียทีเดียวหรอก "
"ว่ากันว่า ยาแปดปานเป็ยาที่สามารถรักษาเทพเซียนได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะอาการสาหัสถึงเพียงใด "
"ข้าไม่เคยเรียนวิธีการปรุงยานั้น"
"ว่ากันว่าั้แ่โบราณเมื่อหลายหมื่นปีก่อนวิชาปรุงยานี้ถูกขโมยไป"
"โชคดีที่ท่านอาจารย์ได้สืบทอดวิชานี้ถ่ายทอดเอาไว้ให้แก่ข้า"
"แต่ข้าก็ยังมิมีวัตถุดิบมากพอสำหรับปรุงยานี้ขึ้นมา"
" แล้ววัตถุดิบนั้นใช้อะไรบ้างล่ะ"
" วัตถุดิบในการปรุงยาครั้งนี้ ข้าจะต้องใช้"
1.เห็ดหลินจือ
2.ผลท้อ์
3.กระดูกเซียน
4.ดอกผกาช่อ
**ดอกผกาช่อ หายากยิ่ง จะชอบเกิดอยู่ในหุบเขาแดนปีศาจ
"เป็เื่ยากที่เทพเซียนอย่างเราจะเข้าแดนปีศาจได้ไม่มีทางหามันมาได้แน่ "
5.โสมหมื่นปี
6.เืของผู้ที่อยู่ในใจของเขา
"วัตถุดิบที่สำคัญและวิเศษที่สุดอย่างสุดท้ายคือ"
7.ผุยผงของแท่นศิลาเทพ
"ท่านบ้าหรือเปล่า ผุยผงแท่นศิลาเทพเราจะนำมันมาได้อย่างไร"
" การที่จะได้ผุยผงของแท่นศิลาเทพมา...มีวิธีเดียวที่เราจะไม่ต้องไปทำลายแท่นศิลาเทพนั่นก็คือ"
" ต้องไปขอมันจากเง็กเซียน"
" เื่ราวเล่าขานกันมาหลายพันปีว่ากันว่าเง็กเซียนจะเป็ผู้ที่มีผุยผงของแท่นศิลาเทพติดตัวไว้ตลอดเพื่อเก็บไว้รักษาตนเองเมื่อยามที่ได้รับาเ็สาหัส "
"เป็ความลับของแดน์ของเรามีเพียงพวกเราเทพโอสถเท่านั้นที่จะรู้เื่นี้ "
"เื่แบบนี้ก็มี..."
" หากเ้ารู้แล้วก็โปรดจงเก็บมันไว้เป็ความลับอย่าได้แพร่งพรายออกไปเป็อันขาด"
"ข้าเข้าใจแล้วล่ะ"
" ขอบคุณท่านเทพโอสถที่ทุ่มเทยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือสหายของข้าและแม่นางในดวงใจของเขา"
"แย่แล้ว....ข้าหลุดปากพูดความลับของอู่หยวนออกไปให้ท่านเทพโอสถรู้"
" เ้าว่าอย่างไรนะเซียนจี๋"
" แม่นางผู้นี้เป็แม่นางในดวงใจของมหาเทพอย่างนั้นหรือมิใช่ว่าเป็เพียงสัตว์เทพข้างกายของเขาหรอกหรือ"
" ไอ้หยา....ท่านอย่าได้ถือสาคำพูดเลอะเลือนของข้าเลยท่านเทพโอสถ"
ระหว่างที่เทพทั้งสององค์ถกเถียงกันไปมาตงฟางที่ได้รับการรักษาั้แ่ก่อนหน้านี้...ร่างกายของนางได้ฟื้นคืนอย่างเต็มที่
นางรู้สึกตัวขึ้นได้ยินท่านเทพทั้งสองถกเถียงกันว่าผู้ใดจะเป็ผู้ไปสรรหาวัตถุดิบทั้งหมดนี้มาให้ได้
ตงฟางจึงอาสาที่จะไปนำดอกผกาช่อ ณ แดนปีศาจ
"ขอใช้เืของข้าในการปรุงยาในครั้งนี้"
"รวมไปถึงกระดูกเซียนให้ใช้กระดูกของนางเถอะ"
" เช่นนั้นก็ดี..ส่วนเห็ดหลินจือพวกเ้าไม่ต้องกังวลที่ตำหนักโอสถของข้ามีวัตถุดิบอยู่แล้ว"
"งั้นก็เท่ากับว่าขาดเพียงแต่ท้อ์ "
"โสมหมื่นปีและผุยผงของแท่นศิลาเทพสินะ "
"เช่นนั้นเทพพยากรณ์อย่างข้าจะออกหน้าเข้าพบเง็กเซียนเพื่อขอวัตถุดิบที่เหลือนี้ด้วยตนเอง"
"หวังว่าค่าพูดความประสงค์ของข้าต่อเง็กเซียนจะเข้าใจและยอมยื่นมือช่วยเหลือ"
เซียนจี๋เพื่อนที่แสนดีไม่รอช้ามุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักประมุข์กล่าวความ้าของตนว่า
"ทูลเง็กเซียน...บัดนี้เซียนจี๋เทพพยากรณ์มีเื่เดือดเนื้อร้อนใจอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่าน"
" เฟิ่งอู่หยวน...หลังจากที่ได้รับแส้สายฟ้าอสุนีบาทของท่าน...ก็สูญเสียพลังเซียนไปมาก...าเ็สาหัสยังมิสามารถฟื้นคืนสติได้ ข้าจึงได้ปรึกษากับท่านเทพโอสถเพื่อที่จะปรุงยาขึ้นมารักษา แต่เกรงว่าวัตถุดิบคงจะไม่เพียง"
" จึงได้มาขอความช่วยเหลือจากท่าน หวังว่าท่านจะเมตตา"
" ว่ามาเถอะ อู่หยวนเป็ผู้สำคัญของแดน์"
"มีหรือที่ข้าจะไม่ยืนมือเข้าช่วยเหลือ"
" สิ่งที่เ้า้ามีอะไรบ้าง"
" สิ่งที่เซียนจี๋้าคือท้อ์ โสมหมื่นปี"
" เพียงเท่านี้เองหรือ"
"ไม่ใช่เื่ยาก..."
" เซียนน้อยเ้าจงไปเตรียมของ ตามที่ท่านเทพพยากรณ์้าให้เขาเถอะ"
"เซียนจี๋ยังมีสิ่งของอีกบางอย่างที่ยังขาดอยู่เป็สิ่งที่สำคัญเป็อย่างมากในการปรุงยาครั้งนี้"
"หากข้ากล่าวไปแล้ว ขอท่านอย่าทรงกริ้ว "
"เ้า้าอะไรล่ะ พูดมาเถอะ "
"ข้า้าผุยผงของแท่นศิลาเทพ "
"เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีผุยผงของแท่นศิลาเทพ"
" เป็ท่านเทพโอสถที่บอกเื่นี้"
" เอาเถอะแม้สิ่งนี้จะเป็ของหวงห้ามของข้าแต่ข้าก็ยินดีที่จะแบ่งมันให้เ้าไปรักษาอู่หยวน"
เง็กเซียนได้เสกผุยผงของแท่นศิลาเทพลงในขวดแก้วส่งมอบให้กับเซียนจี๋
เซียนจี๋ดีใจมากรีบนำสิ่งนี้ไปให้เทพโอสถ
"ท่านเทพ ท่านดูสิ เพียงแค่ไม่นานข้าก็ได้สิ่งของทั้งหมดนี้มา"
" อืมดี...จะถึงอย่างนั้นข้าก็ยังปรุงยาไม่ได้ต้องรอวัตถุดิบจากแม่นางตงฟางเสียก่อนแล้วนางล่ะ"
"แม่นางก็ไม่รอช้าเช่นกันรีบตงไปยังดินแดนของเผ่าปีศาจเสียแล้วล่ะ"
เพื่อให้ได้มาซึ่งดอกผกาช่อ นางต้องต่อสู้กับทหารเผาปีศาจมากมาย
"นี่เ้าเหตุใดเ้าถึงกล้ารุกล้ำดินแดนเผ่าปีศาจของพวกเราล่ะ"
"เ้ามาที่นี่มีเหตุผลอันใดกัน "
"ทำไมข้าจะเข้าออกดินแดนปีศาจไม่ได้"
"ในเมื่อข้าเองก็เคยเป็ปีศาจงูอยู่ร่วมดินแดนแห่งนี้กับพวกเ้า"
"แต่ตอนนี้เ้าไม่ใช่ปีศาจงูแล้ว เ้าเป็นางพญางูขาวบรรลุขั้นเซียน อีกทั้งเ้ายังใช้ชีวิตอยู่บนเขตแดน์ 9 ชั้นฟ้า"
"ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ถือว่าเป็ศัตรูของพวกเราเผ่าปีศาจทั้งนั้น"
" ข้าขอกล่าวกับพวกเ้าตามตรงข้ามิได้มาเพื่อทำลายหรือว่าหาเื่พวกเ้าหรอกนะ"
" ข้ามาในครั้งนี้เพราะข้ามีเื่เดือดร้อนที่จะมาขอความช่วยเหลือ"
" ข้าจำเป็ที่จะต้องขึ้นไปยังหุบเขาของแดนปีศาจเพื่อเก็บดอกผกาช่อไปปรุงยา"
"เช่นนั้นพวกข้ายิ่งยอมให้เ้าผ่านทางไปไม่ได้เ้าก็รู้ดีว่าดอกผกาช่อเป็สิ่งล้ำค่า ของเผาปีศาจของเรา ทุกๆเผ่าต่าง้ามัน"
"ข้ารู้ แต่ครั้งนี้ข้าเดือดร้อนจริงๆข้าจำเป็ที่จะต้องใช้ "
"ฝันไปเถอะหากเ้าจะขึ้นไปบนหุบเขาเพื่อเอาดอกผกาช่อเห็นทีคงต้องผ่านศพข้าไปก่อน"
ตงฟางต่อสู้กับ ทหารเผ่าปีศาจมากมาย
สุดท้ายแล้วนางก็นำร่างของตนที่ได้รับาเ็สาหัสสะบักสะบอมขึ้นไปสู่หุบเขาแดนปีศาจเก็บดอกผกาช่อมาได้สำเร็จ
นางดีใจมาก รีบนำดอกผกาช่อกลับคืนไปยังสรวง์