ตอนที่ 9: เหยื่อรายถัดไป (The Next Victim)
ในโลกของการอนุรักษ์สิ่งพิมพ์โบราณ บางครั้งเราจำเป็ต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เนื้อกระดาษบางส่วนเกิดการผุกร่อนและเปื่อยยุ่ยจนไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้อีกเลย วิธีการที่ถูกต้องในการจัดการไม่ใช่การพยายามปะชุนด้วยกาวหรือแปะกระดาษแผ่นใหม่ทับลงไปเฉยๆ แต่คือการตัดเนื้อกระดาษส่วนที่เสียทิ้งไปอย่างประณีตและเด็ดขาด เพื่อไม่ให้เนื้อเยื่อของกระดาษที่ตายแล้วลุกลามไปทำลายส่วนอื่นๆ ที่ยังคงมีสภาพดีอยู่ สำหรับผมแล้ว พีทคือกระดาษส่วนที่เน่าเปื่อยน่ารังเกียจชิ้นนั้น และตอนนี้ นักสืบเอกชนอย่างมนัสก็คือกรรไกรคมๆ ที่กำลังเล็มเลียเข้ามาใกล้ขอบกระดาษดีๆ ของผมกับวิเวียนมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกที
การส่งคลิปข้อความเสียงลวงโลกของพีทที่ผมจัดฉากขึ้นทำให้คุณพ่อของเขาคลายความกังวลและชะลอการแจ้งความไปได้ชั่วคราว แต่ทว่ามนัสไม่ใช่คนที่ใครจะจูงจมูกได้ง่ายดายขนาดนั้น จากระบบดักฟังจิ๋วที่ผมเฝ้าสังเกตและติดตามความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา มนัสไม่ได้ลดละความพยายามหรือถอดใจเลยแม้แต่น้อย เขาเริ่มสังเกตเห็นข้อพิรุธว่าความเคลื่อนไหวทางดิจิทัลของพีทที่ภูเก็ตนั้นช่างว่างเปล่าและผิดสังเกต ไม่มีข้อมูลการสแกนใบหน้าบนท้องถนนสาธารณะ ไม่มีประวัติการเข้าพักในฐานข้อมูลห้องพักของรัฐ และไม่มีภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมหรือสถานบันเทิงใดๆ ยืนยันการปรากฏตัวของเขาเลยแม้แต่จุดเดียว
สายลับเฒ่าคนนี้กำลังสืบสวนล้อมกรอบเข้ามาทีละคืบ และเป้าหมายถัดไปของเขาก็คือการเริ่มสะกดรอยตามและจับตาดูผู้คนที่สัญจรไปมาใกล้ชิดกับวิเวียน... ซึ่งก็คือตัวผมในคราบบรรณารักษ์
บ่ายวันศุกร์ที่อากาศอบอ้าวและเต็มไปด้วยไอแดดร้อนผ่าว ผมสังเกตเห็นรถกระบะสีเทาเข้มกระจกดำสนิทจอดซุ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนด้านหน้าหอสมุดกลางมาั้แ่่สายของวัน ผมรู้ได้ทันทีผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลของผมว่าคนข้างในรถคือมนัส เขากำลังใช้กล้องถ่ายภาพความละเอียดสูงเล็งมาที่กระจกห้องทำงานบูรณะหนังสือของผมเป็ระยะ ราวกับกำลังเก็บบันทึกประวัติและกิจวัตรประจำวันของผมเพื่อหาจุดเชื่อมโยง
*แกกำลังรุกล้ำอาณาเขตของผมมากเกินไปแล้วนะ มนัส... แกกำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งความปลอดภัยของวิเวียน และผมยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด*
ความกดดันที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะจิตเตือนสติผมว่า 'เวลา' ของพีทในห้องใต้ดินกำลังจะหมดลง การกักขังเขาไว้เป็เวลานานเกินไปรังแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้ความลับของผมรั่วไหลออกสู่โลกภายนอก หากวันใดตำรวจนำสุนัขตำรวจหรือหน่วยค้นหามาตรวจพิกัดแถวตึกแถวโบราณของผม ทุกอย่างที่ผมสร้างขึ้นเพื่อวิเวียนจะพังพินาศในพริบตา ผมต้องดำเนินการ 'ลดกรด' และกำจัดพีทออกไปจากโลกใบนี้อย่างถาวรและไร้ร่องรอยให้เร็วที่สุด
คืนนั้น เวลาประมาณเที่ยงคืนหลังจากที่ผมเคลียร์งานเอกสารชั้นบนเสร็จ ผมปิดไฟห้องทำงานจนมืดสนิท ดึงประตูลับหลังตู้หนังสือไม้โอ๊ก และก้าวเดินลงบันไดคอนกรีตสิบสามขั้นลงสู่ห้องใต้ดินลึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่นปูนและอิฐดิบ ในมือของผมถือกระเป๋าเอกสารสีดำใบเล็กที่ข้างในบรรจุเข็มฉีดยาขนาดเล็กและขวดยาอินซูลินเข้มข้นสูงที่ผมลอบซื้อมาในนามแฝงจากตลาดมืดทางการแพทย์ อินซูลินในโดสที่สูงเกินขนาดจะทำให้ระดับน้ำตาลในกระแสเืลดฮวบเฉียบพลันอย่างรุนแรงและทำให้สมองขาดน้ำตาลจนช็อก หัวใจหยุดเต้นลงได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยพิษหรือสารเคมีตกค้างที่น่าสงสัยในการตรวจนิติเวชทั่วไป มันจะดูเหมือนผู้ตายหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากภาวะร่างกายล้มเหลวตามธรรมชาติ
พีทนอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนเก้าอี้เหล็ก สภาพของเขาทรุดโทรม ผอมโซ และสกปรกจนแทบดูไม่ได้ ดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนหมดสติไปแล้วครึ่งหนึ่งเนื่องจากความอ่อนล้าทางร่างกายและจิตใจ เมื่อเห็นผมก้าวเข้ามาพร้อมเข็มฉีดยาในแสงไฟสีส้มสลัว เขาก็ขยับตัวดิ้นรนเบาๆ โซ่ตรวนที่ข้อมือส่งเสียงดังระงมอย่างอ่อนแรงและน่าเวทนา
"แก... แกจะทำอะไรฉัน... ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ..." พีทครางถามเสียงแหบแห้งแ่เบาปนสะอื้น
ผมเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขา แววตาของผมไม่ได้มีความโกรธแค้นหรือสะใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความจริงจังและนิ่งสงบดั่งแพทย์ผู้กำลังทำหัตถการช่วยชีวิตคนไข้ "ผมกำลังจะช่วยปลดปล่อยคุณครับคุณพีท... ปลดปล่อยคุณจากความทุกข์ทรมานที่นี่ และเพื่อช่วยรักษาโลกอันแสนดีของวิเวียนให้สะอาดสะอ้านถาวร คุณพ่อของคุณก็ได้รับข้อความเสียงของคุณแล้ว ท่านจะจดจำคุณในฐานะลูกชายที่หนีไปพักผ่อน ไม่ใช่เหยื่อลักพาตัว"
"ไม่... อย่าฆ่าฉัน... ปล่อยฉันกลับไป... ฉันมีเงินเยอะแยะ..." พีทพยายามพร่ำอ้อนวอน น้ำตาเม็ดใสไหลนองใบหน้าช้ำแดงด้วยความกลัวตาย
"คำสาบานและเงินของคุณไม่มีผลกับกาลเวลาและศิลปะหรอกครับ พีท... คุณเกิดมาเพื่อทำลายความงาม และผมเกิดมาเพื่อซ่อมแซม... หลับตาลงเถอะครับ มันจะไม่เจ็บเลยสักนิด เชื่อผมสิ" ผมพูดเสียงนุ่มนวลอย่างที่สุดพลางใช้ผ้าสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดที่ิับริเวณต้นแขนของเขาอย่างแ่เบาและสุภาพประหนึ่งพยาบาลมืออาชีพ
ผมบรรจงปักเข็มฉีดยาลงบนผิวเนื้อของเขา ค่อยๆ กดลูกสูบดันของเหลวใสเข้าสู่กระแสเืของเขาทีละน้อย พีทเบิกตากว้างเกร็งตัวขึ้นมาชั่วอึดใจหนึ่งด้วยความตระหนก แววตาของเขาจับจ้องใบหน้าของผมเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างกายของเขาจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง ลมหายใจเริ่มขาด่ หอบแ่เบาลงเรื่อยๆ ดวงตาปรือปรอยและปิดสนิทลงในที่สุด ร่างสูงใหญ่ของเขานิ่งสงบไปอย่างถาวร หัวใจหยุดเต้นลงอย่างเงียบเชียบในห้องใต้ดินที่ไร้เสียงสะท้อนใดๆ
ผมยืนมองร่างที่ไร้ิญญาของเขาสักครู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจเช็คชีพจรที่ลำคอเพื่อให้แน่ใจว่าชีวิตของเขาดับสูญลงแล้วจริงๆ จากนั้นผมใช้ผ้าห่มหนาผืนใหญ่และพลาสติกพันรอบร่างของเขาอย่างรัดกุมหนาแน่นถึงสามชั้น เพื่อเตรียมขนย้ายร่างของเขาไปฝังลึกในป่าดิบชานเมืองที่มีการขุดเตรียมการไว้แล้วล่วงหน้าในค่ำคืนนี้
หลังจากสะสางงานในห้องใต้ดินจนสะอาดหมดจด ผมอุ้มร่างไร้ิญญาของเขาขึ้นท้ายรถเก๋งคันเก่า เดินทางออกนอกเมืองเพื่อไปฝังร่างของพีทในป่าลึกท่ามกลางสายหมอกยามเช้ามืด ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างประณีต ไร้ร่องรอย และสมบูรณ์แบบดั่งงานศิลปะการบูรณะชิ้นเอก
เช้าวันเสาร์ ผมเดินทางไปหาความสงบใจที่คอนโดของวิเวียน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ผมพบว่าเธอกำลังเดินวนเวียนอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความเครียด ใบหน้าหวานซีดสลัวและแววตาวิตกจริตอย่างเห็นได้ชัดจนผมรู้สึกเป็ห่วง
"คุณนนท์คะ... วิเวียนรู้สึกแปลกๆ ค่ะ" เธอบอกพลางก้าวเข้ามาเกาะแขนผมแน่นดวงตาสั่นระริก "เมื่อกี้วิเวียนมองออกไปนอกระเบียง เห็นรถกระบะสีเทาเข้มคันเดิมจอดอยู่ข้างล่างมาหลายชั่วโมงแล้ว... วิเวียนระแวงว่า พีทอาจจะไม่ได้อยู่ภูเก็ตจริงๆ หรือมีใครกำลังตามจับตาดูวิเวียนอยู่ตลอดเวลาเพื่อจุดประสงค์ร้ายบางอย่าง"
ผมโอบกอดร่างบางของเธอไว้แน่น ดึงเธอเข้ามาชิดอกกว้าง ลูบไล้หลังเบาๆ เพื่อส่งความมั่นคงและไออุ่นไปสยบความตื่นระแวงของเธอ "ไม่ต้องกลัวนะครับวิเวียน... ผมอยู่ตรงนี้แล้ว รถคันนั้นอาจจะเป็แค่เพื่อนบ้านหรือคนมาทำธุระธรรมดาๆ ก็ได้ อย่ากังวลไปเลยครับ พีทไปอยู่ที่ภูเก็ตแล้วจริงๆ สบายใจได้นะครับคนดี ไม่มีสิ่งใดต้องห่วงเลย"
ผมก้มลงจูบหน้าผากชุ่มเหงื่อของเธอเบาๆ ปลอบประโลมให้เธอเชื่อมั่นในตัวผม แม้ภายนอกห้องนี้ ความจริงและอันตรายจากนักสืบมนัสจะคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที แต่ในตอนนี้ ผมได้ขจัดกรดร้ายชิ้นแรกอย่างพีทออกไปอย่างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ร่างของเขาจมลึกอยู่ใต้ผืนดินห่างไกลร้อยกิโลเมตรและจะสลายตัวไปอย่างเงียบเชียบในผืนป่าโดยไม่มีวันมีใครขุดพบ และผมพร้อมจะจัดการกับเนื้อเยื่อเน่าเปื่อยชิ้นถัดไปอย่างมนัสเพื่อปกป้องวิเวียนของผมให้อยู่รอดปลอดภัยตลอดกาลในกรงขังแห่งความปรารถนานี้ ผมจะใช้ทุกเศษเสี้ยวของสติปัญญาและศิลปะการวางแผนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ผมอาจจะสร้างพยานเท็จชิ้นใหม่ หรือแม้กระทั่งล่อลวงเขาไปสู่กับดักที่น่าสงสาร เพื่อให้เขายุติการตามล่านี้ และเมื่อถึงเวลานั้น ความรักของเราจะเบ่งบานอย่างงดงามโดยไร้ขวากหนามใดๆ มาขัดขวาง ผมกอดกระชับร่างบางไว้แน่น สูดดมกลิ่นมะลิผสมไอบางเบาด้วยรอยยิ้มเงียบงันในความมืดสลัว ความลับนี้จะตายไปพร้อมกับผมและพีท และจะไม่มีวันมีแสงสว่างส่องลงมาถึงห้องใต้ดินนั้นอีกเลย ผมจะสร้างเื่ราวที่สมบูรณ์แบบเพื่อหลอกลวงมนัสให้เขาเชื่อว่าพีทเดินทางไปต่างประเทศหรือเสียชีวิตด้วยสาเหตุอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับเราสองคน ทุกย่างก้าวของผมจะถูกวางแผนเป็วินาที และทุกการตัดสินใจจะทำเพื่อชีวิตที่สงบสุขและรอยยิ้มของวิเวียนเพียงผู้เดียวเท่านั้น ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายภาพวาดที่สวยงามที่สุดชิ้นนี้ไปจากแกลเลอรีความฝันของผมเด็ดขาด ไม่ว่าวันข้างหน้าจะต้องสร้างกรงทองที่หนาและแข็งแกร่งขึ้นเพียงใดก็ตาม กรงทองที่เราสองคนจะอยู่ร่วมกันชั่วนิรันดร์โดยปราศจากสายตาอันโสมมของโลกภายนอกคอยจับจ้อง และผมจะเป็เพียงผู้เดียวที่ถือกุญแจไขมันในท้ายที่สุดเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของความรักนี้ตราบนานเท่านาน
4K
