การกลับมาของวายร้ายรุ่นที่ 2

บทที่ 49 กลิ่นน้ำหอม

จ้าวกังกับหลงอ้าวเทียนต่างก็มองไปที่ลู่เฉิงเหวิน

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหา เมื่อเห็นการแต่งตัวของหลงอ้าวเทียนแล้ว เขาก็แอบชูนิ้วให้ในใจด้วยความชื่นชม

มืออาชีพ! มืออาชีพสุด ๆ!

เห็นรึยัง? เสื้อผ้าแบบคนไร้บ้านทั้งนั้น และยังขับรถลากขยะ รองเท้าที่ใส่ก็ยังมีรูโหว่โผล่ให้เห็นปลายนิ้ว แบบนี้สิถึงเป็นบุคลิกและลักษณะของพระเอกใหญ่!

ช่วงแรกต้องให้ได้อย่างนี้สิ ทำตัวติดดินเข้าไว้ ให้พวกชอบแบ่งชนชั้นกับคนอื่น ๆ เห็นแล้วเป็นต้องปิดจมูกพร้อมด่าทออย่างไม่ไว้หน้า!

จากนั้น... ในเวลาคับขันก็แสดงความเก่งกาจออกมาให้ทุกคนตะลึงไปทั่วทุกสารทิศ! คงไว้แต่คำยกย่องสรรเสริญอันยาวเหยียด

เมื่อนั้นเหล่าตระกูลใหญ่ทั้งหลายจะให้ความเทิดทูน ผู้หญิงทุกคนล้วนแอบมีใจให้

ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกเริ่มเข้ามาห้อมล้อมและโคจรรอบตัว...

โห... อิจฉาอะ!

อยากได้แบบนั้นบ้าง!

แต่เมื่อย้อนกลับมามองตัวเองอีกครั้ง เขาก็แทบไม่อยากจะมอง

ตนใส่ชุดสูทราคาแพงที่ออกแบบและตัดเย็บด้วยดีไซน์เนอร์มืออาชีพ สวมรองเท้าหนังสุดหรูซึ่งเย็บด้วยมือ ใส่นาฬิกาข้อมือรุ่นที่ระลึกมูลค่าสี่ล้านกว่า... แต่งตัวดีนั่งอยู่ในรถเอ็มพีวีราคาสองล้านกว่า และข้างกายก็มีผู้ติดตามที่จงรักภักดีกับเลขาสาวสุดเซ็กซี่

เทียบกับพระเอกแล้ว ฉันมีดีตรงไหน?

นอกจากสิ่งเหล่านี้

ฉันยังมีอะไรอีกฮะ?

ฉัน... มี... ได้... แค่ ...นี้!?

จ้าวกังพูด “ประธานลู่สบายใจได้ครับ ผมจะจัดการกับเขาเดี๋ยวนี้แหละ!”

“ออกไป!”

ลู่เฉิงเหวินถลึงตาใส่จ้าวกัง “ขอโทษพี่อ้าวเทียนซะ!”

“หา? ประธานลู่ ไอ้สุนัขจรจัดนี่!... ผมต้อง...”

“หุบปาก!”

ชายหนุ่มเตะก้นจ้าวกัง พร้อมกับดึงมืออีกฝ่าย “ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

จ้าวกังไม่เข้าใจเลยสักนิด “...ขอโทษครับ”

เขายิ้มพลางพูด “พี่อ้าวเทียน นึกไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญถึงขนาดนี้ เมื่อครู่นี้เป็นความผิดของพวกเราเอง พี่ออกรถก่อนได้เลยครับ ...”

หลังพูดไปได้ครู่หนึ่ง ลู่เฉิงเหวินก็รู้สึกว่ามีกลิ่นแปลก ๆ ลอยออกมา!

เขาหันหน้าไปมาพลางใช้จมูกดมหาที่มาของกลิ่น พร้อมสูดหายใจเข้าไปลึก ๆ จนเต็มปอด... แหวะ!

ลู่เฉิงเหวินสูดหายใจลึกมากไปหน่อย กลิ่นนี้กระแทกปอดจนแทบจะทะลุ!

ชายหนุ่มรู้สึกมึนจนเบลอขึ้นมา พร้อมยกมือกุมหัวและถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้นจ้าวกังก็รีบเข้าไปประคอง

“ประธานลู่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? ผมกำลังสงสัยอยู่ว่าไอ้หมอนี่คงจะไปตกบ่อขี้มา...”

“เหลวไหล! แบบนั้นเรียกว่า... กลิ่นน้ำหอม”

“หา? น้ำ... หอม?”

ผ่านไปสักพักลู่เฉิงเหวินก็เริ่มตั้งสติได้ ก่อนจะมองหลงอ้าวเทียน “พี่อ้าวเทียนครับ โปรดเชื่อผมสักครั้ง เปลี่ยนยี่ห้อน้ำหอมเถอะครับ กลิ่นนี้มันฉุนเกินไป”

หลงอ้าวเทียนคิดในใจ

ฉันอาบน้ำฝนอยู่ตั้งนาน ยังมีกลิ่นอยู่อีกเหรอ? หรือว่าฉันจะคุ้นกลิ่นไปแล้วถึงไม่ได้กลิ่นล่ะ? ไม่ได้! เจอผู้หญิงในสภาพแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องทำความสะอาดตัวเอง!

เพราะไอ้ฝนบ้านี่เลย มันทำให้ฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้!

แต่จะว่าไป ...ทำไมในเมืองถึงไม่มีฝนสักเม็ดเลยล่ะ?

ทันใดนั้น มือของเจี่ยงซือหานก็เผลอไปแตะโดนปุ่มวิทยุที่เบาะด้านหลัง และมีเสียงดังขึ้นจากลำโพง

“สภาพอากาศของเมืองเสวี่ยในวันนี้แปลกประหลาดมากค่ะ ทุกพื้นที่ของเมืองล้วนมีอากาศปลอดโปร่ง มีเพียงเมฆดำก้อนเดียวที่เกิดพายุฝนอยู่ตลอดเวลา ทิศทางการเคลื่อนตัวของเมฆดำก้อนนี้แปลกมาก มันเคลื่อนตัวจากชานเมืองมาตามเส้นทางของถนนใหญ่ แต่เมื่อมาถึงในเมืองแล้วก็กระจายตัวหายไปทันที ความเร็วของมันเหมือนกับความเร็วของรถลากขยะ ก่อนจะหยุดพักที่บ่ออุจจาระสักแห่งหนึ่งระหว่างทางเลยนะคะ... ชาวบ้านส่วนใหญ่พากันออกไปถ่ายรูปและอัดคลิปวิดีโอ เพื่อเก็บบันทึกเหตุการณ์ประหลาดในครั้งนี้...”

ทุก ๆ คนมองไปที่หลงอ้าวเทียนอย่างพร้อมเพรียงกัน

หลงอ้าวเทียนเปิดปากพูด “แปลก... แปลกดีนะ ฮ่า ๆ เมฆดำแบบนี้ก็มีด้วย คุณว่าแปลกไหม?”

ลู่เฉิงเหวินเห็นอีกฝ่ายเปียกไปทั้งตัว แต่ไม่กล้าพูดให้เสียหน้า “ใช่ แปลก... เมฆแบบนี้มีที่ไหนกันล่ะ แปลกดีจริง ๆ เลย”

เจี่ยงซือหานปิดวิทยุและเดินลงจากรถ เมื่อเห็นหลงอ้าวเทียน เธอก็ร้องด้วยความตกใจ “พี่อ้าวเทียน?”

“ซือหาน” หลังหลงอ้าวเทียนเห็นเจี่ยงซือหาน เขาก็ยิ้มออกมา

สวยจริง ๆ

น้องซือหานของฉันเป็นผู้หญิงที่สวยซะเหลือเกิน ที่สำคัญยังมีบุคลิกและท่าทางที่สวยจนไม่มีใครเหมือนด้วย ใครมาเห็นล้วนอยากจะ… อึ๊บ ๆ ๆ

หลงอ้าวเทียนพูด “เมื่อวานนี้... เมื่อวันก่อน ผมกลับไปค้นตำราโบราณมาแล้วครับ ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจอาการป่วยของคุณแม่คุณบ้างแล้ว วันนี้ผมตั้งใจว่าจะมาหาคุณเพื่อไปช่วยรักษาแม่ของคุณ”

เจี่ยงซือหานรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

เมื่อวันก่อนเป็นเพราะรีบมาก เธอจึงขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินที่มีคนแน่นขนัด ผลปรากฏว่าไปเจอกับพวกลามกเข้า ยังดีที่หลงอ้าวเทียนเข้ามาช่วย

เขาเป็นผู้ชายคนแรกในโลกที่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอ

ถึงแม้หน้าตาไม่โดดเด่น เสื้อผ้าและการแต่งกายจะดูธรรมดา

แต่ตัวเธอเองก็ใช่จะโดดเด่นหรือเลิศเลออะไรไม่ใช่เหรอ? ตนเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่คอยติดตามประธานลู่ อาศัยความโชคดีถึงได้เงินเดือนสูง เพื่อที่จะเอาไปต่ออายุแม่ได้เท่านั้น!

พี่หลงอ้าวเทียนมีความกล้าหาญ เฉลียวฉลาด มีสติ และเด็ดขาด อีกทั้งยังเก่งด้านการต่อสู้

การที่สามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้ มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ซึ่งเป็นความอบอุ่นที่รอคอยมานานแสนนาน ตนรู้สึกมีความสุขเหมือนกับมีพี่ชายคอยเป็นห่วงเป็นใยและคอยปกป้องคุ้มครองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

พอลู่เฉิงเหวินเห็นเช่นนี้

‘ได้สิ! เอาเลย! เดินตามบทแบบนี้ได้ไม่มีปัญหา ฉันไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว!’

‘ลำดับต่อมาก็ให้หลงอ้าวเทียนพาตัวเจี่ยงซือหานไปและรักษาอาการป่วยของแม่เธอจนเสร็จ จากนั้นเจี่ยงซือหานก็จะติดตามหลงอ้าวเทียน ส่วนฉันก็จะจบปัญหาไปอีกเรื่องหนึ่ง!’

‘เฮ้อ! สามวันแล้ว ในที่สุดก็คืบหน้าจนได้! ...อย่าร้อนใจไป ใจเย็นเข้าไว้ ควบคุมจังหวะให้ดี ทำให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ควรจะเป็น... ทำให้พวกเขาทั้งสองคนได้ครองคู่กัน!’