ตอนที่ 26
พวกนิลกาฬได้เดินทางกลับมาที่หอไม้พะยูงกันทันที
“หลินเ้าดูดซับพลังธาตุทั้ง 5 ครบแล้วหรือยัง” นิลกาฬพูด
“ยังเลยตอนนี้พลังธาตุไฟ ไม้ ดิน และน้ำของข้าครบแล้วเหลือเพียงแต่ธาตุทองที่ยังไม่ครบ ขาดอยู่ 30 แต้ม”
“ถ้าเช่นนั้น เ้าเอาลูกแก้วพลังธาตุของข้าไป”
นิลกาฬส่งลูกแก้วธาตุทองให้แก่หลิน 40 ลูก
“เ้าดูดซับพลังธาตุทองให้ครบ แล้วเลื่อนระดับเป็ผู้วิวัฒนาการ เพราะหลังจากนี้อีก 2 เดือน ท่านอาจารย์จะทดสอบพวกเราว่ามีความก้าวหน้ามากแค่ไหน ข้าอยากเห็นท่านอาจารย์ใถึงพัฒนาการของพวกเ้า”
“อืม~ ข้าจะพยายาม” หลินพูดจบนางก็เข้าห้องของนางทันที
“ส่วนพวกเ้านั้นเป็ระดับผู้วิวัฒนาการอยู่แล้ว เออ~ พวกเ้าสามารถบอกข้าได้ไหมว่าพวกเ้าเลื่อนระดับด้วยพลังธาตุใดกันบ้าง”
“ข้าเลื่อนระดับด้วยพลังธาตุไม้ น้ำ และทอง” ยูกิพูด
“ข้าเลื่อนระดับด้วยพลังธาตุไฟ ไม้ และน้ำ” เสวียนซินพูด
“แล้วตอนนี้พวกเ้าดูดซับพลังธาตุครบไปบ้างแล้วหรือยัง”
“ของข้าธาตุไม้ครบแล้ว” ยูกิพูด
“ของข้าก็เช่นกัน” เสวียนซินพูด
นิลกาฬได้เรียกลูกแก้วพลังธาตุออกมาแบ่งให้กับยูกิ และเสวียนซิน แต่จำนวนของลูกแก้วพลังธาตุนั้น ขนาดแบ่งให้พวกนาง พวกนางยังได้ลูกแก้วพลังธาตุมากกว่า 400 ลูก
“นี้คือลูกแก้วพลังธาตุส่วนของพวกเ้า พวกเ้าจะต้องดูดซับพลังธาตุให้ครบเสียก่อนค่อยฝึกวิชาเพิ่มเติม อีก 2 เดือนข้างหน้าข้าหวังว่าพวกเ้าจะมีพัฒนาการที่ดีขึ้น” นิลกาฬพูด
“แล้วท่านนิล ท่านจะไปที่ใดกัน” ยูกิถาม
“ข้าเองก็จะลงไปในดันเจี้ยนเพื่อเพิ่มพลังและฝึกวิชาด้วยเช่นกัน พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้า ข้าดูแลตัวเองได้ แต่ข้ายังไม่ไปในวันนี้หรอก ข้าว่าจะไปวันพรุ่งนี้ ข้าจะต้องกลับไปเตรียมตัวก่อน พวกเ้าก็ดูแลตัวเองด้วย เจอกันมื้อเย็น” นิลกาฬพูดจบเขาเดินเข้าห้องพักของเขาทันที
ยูกิและเสวียนซินมองหน้ากันทันที
“เออ~ ข้าว่าบางทีเขาอาจจะไม่รู้ว่าลูกแก้วพลังธาตุที่เขามอบให้กับพวกเรานั้นมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน” เสวียนซินพูด
“ข้าว่าท่านนิล เขาไม่ได้สนใจถึงเื่นี้เป็แน่ เขาเพียงแค่เป็ห่วงพวกเรากลัวว่าพวกเราจะตกอยู่ในอันตรายเหมือนกับเหตุการณ์บ้านมอนเมื่อตอนนั้นก็ได้ ท่านนิลเป็คนที่เป็ห่วงพวกพ้องและมีความรับผิดชอบสูง ข้าเชื่อว่าในอนาคตอันใกล้นี้ชื่อของท่านนิลจะต้องถูกจากรึกลงในหน้าประวัติศาสตร์ของก็อตโทเปียอย่างแน่นอน ในเมื่อท่านนิลเชื่อมั่นในตัวของพวกเรา ข้าก็จะทำดั่งที่เขาหวังให้สำเร็จจงได้” ยูกิพูดพร้อมกับชูมือกำหมัดของตัวเองขึ้นมา
“เออ~ เช่นนั้นข้าเองก็จะพยายามเช่นกัน” เสวียนซินพูด
เมื่อนิลกาฬเข้ามาในห้อง เขาก็นั่งสมาธิบนเตียงเพื่อเข้ามาฝึกวิชาในจิตทันที
‘เ้าหนูเ้าไม่คิดจะซื้อเสื้อผ้าให้ข้าบ้างอย่างงั้นหรือ’ นนทกพูด
‘ข้าก็ซื้อให้เ้าเยอะแยะมากมายแล้ว เ้ายัง้าเพิ่มอีกยังงั้นหรือ’
‘เ้านี้น่า~ ไม่เข้าใจให้หัวอกของอิสตรีเอาเสียเลย’ นนทกสายหัว
นิลกาฬเอียงคอสงสัย
‘เช่นนั้น เ้าฝึกฝนดาวฤกษ์ต่อเถิด ข้าไม่กวนเ้าดีกว่า’ นนทกพูดจบนางก็จากไปทันที
‘คราวนี้และข้าจะต้องฝึกฝนดาวฤกษ์ให้สำเร็จให้จงได้’ นิลกาฬคิด
เขาได้เริ่มใช้ััจักรวาลไปยังดาวฤกษ์ภายในจิตของเขา เขาพยายามหาดาวฤกษ์ที่มีขนาดเล็กและมีแรงโน้มถ่วงเบาบาง เพื่อง่ายต่อการควบคุม
หลังจากที่ฝึกฝนดาวฤกษ์เมื่อวานเขาพอจับหลักในการฝึกได้ว่า ใน่แรกๆนั้นเขาจะต้องเข้าใจถึงพลังแรงโน้มถ่วงเสียก่อนจึงจะสามารถความคุมดาวฤกษ์ได้ เขาจึงได้เลือกดาวขนาดเล็กและมีแรงโน้มถ่วงเบาบาง
หลังจากนั้น 3 ชม. เข้าก็สามารถเข้าใจถึงพลังแรงโน้นถ่วง เขาสามารถควบคุมดาวฤกษ์ให้ขยับไปในทิศทางที่เขา้าได้แล้ว เขาควบคุมดาวฤกษ์ให้หมุนเป็วงกลมด้วยความเร็ว จนทำให้ดาวฤกษ์นั้นเกิดประกายไฟขึ้น เพียงแค่แปบเดียวไฟก็ดับลง เขายังไม่เข้าใจว่าทำยังไงถึงจะให้ดาวฤกษ์กลายมาเป็ฝนดาวตกได้
เมื่อถึงเวลามื้อเย็นนิลกาฬก็เข้าห้องครัวเพื่อเตรียมสเต็กสมุนไพรอีกรอบทันที เขาตั้งใจจะให้พวกนางเพิ่มพลังให้มากขึ้นก่อนที่เขาจะลงดันเจี้ยนเพิ่มเพิ่มพลังและฝึกวิชา
เมื่อหลิน ยูกิ และเสวียนซิน ออกมาจากห้องของตัวเองเพื่อมากินอาหารฝีมือนิลกาฬ นิลกาฬสามารถััได้ว่าพลังของพวกนางเพิ่มขึ้น
“หลินยินดีด้วย ดูเหมือนว่าเ้าเลื่อนระดับเป็ผู้วิวัฒนาการแล้ว เก่งมากๆ เด็กดีๆ” นิลกาฬลูบหัวหลิน
“อืม~” หลินเองก็ดีใจเช่นกัน
“มาๆ มากินสเต็กกันข้าเตรียมไว้เสร็จหมดแล้ว ว่าแต่ทำไมข้าไม่เห็นพวก เขาดิน เขาใหญ่ และคริสเลย”
“ข้าได้ยินมาว่าพวกหลักสูตรนักรบและการเมืองออกภาคสนามกว่าจะกลับมาก็น่าจะประมาณ 2 เดือน” ยูกิพูด
“อืม~ เป็แบบนี้นิเอง”
เมื่อพวกเขากินอาหารเสร็จแล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องพัก
ก๊อกๆๆ
“หลินเ้าพอมีเวลาสักครู่ไหม”
“มีอะไรอย่างนั้นหรอนิล”
“ข้าจะมาบอกเ้าว่าั้แ่พรุ่งนี้ไปข้าจะลงดันเจี้ยนเพื่อเพิ่มพลังและฝึกวิชาเป็เวลา 2 เดือน”
หลินรีบเปิดประตูห้องทันที
“งั้นข้าจะไปกับเ้าด้วย”
“ไม่ได้เ้าจะต้องอยู่ที่นี้เพื่อเพิ่มพลังและฝึกวิชา ข้าไม่สามารถพาเ้าไปเสี่ยงกับข้าได้ ถ้าเ้าเป็อะไรขึ้นมาข้าคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ เ้ารอข้าอยู่ที่นี้และตั้งใจฝึกวิชา ถ้าข้ากลับมาแล้วเ้าไม่พัฒนาขึ้นข้าจะตีเ้าให้ดู แล้วนี้คือของเล็กๆน้อยจากข้า”
นิลกาฬนำลูกแก้วพลังธาตุออกมาให้หลิน 600 กว่าลูก ผลึกิญญาระดับราชันย์แปลงร่างจิ้งจอกมิโกะศักสิทธิ์ และสร้อยคอคริสตัล
“ของพวกนี้ข้าให้เ้า แล้วก็สร้อยคอคริสตัลอันนี้เป็ของสั่งทำพิเศษ มีเพียงเ้าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้ความสามารถของสร้อยคอได้”
“มันมีความสามารถพิเศษอะไรอย่างนั้นหรอ” หลินสงสัย
“เออ~ คือสร้อยคอคริสตัลเส้นนี้จะทำให้เ้าสามารถติดต่อพูดคุยกับข้าได้ตลอดเวลาผ่านทางโทรจิต แต่ข้าอยากให้เ้าติดต่อข้าเฉพาะเหตุจำเป็เท่านั้น เ้าเข้าใจไหมหลิน”
“อืมข้าเข้าใจแล้ว”
“เช่นนั้นเ้าพักผ่อนเถอะ ฝันดีนะหลิน” นิลกาฬลูบหัวหลินห่อนที่เขาจะเดินกลับห้อง
หลินรีบปิดประตูห้องและล็อคประตูทันที นางค่อยๆนั่งลงที่พื้นด้วยความอ่อนแรง
‘ข..เขาให้สร้อยคอคริสตัลแก่ข้า แถมเป็ของที่สั่งทำพิเศษอีกด้วย หรือว่าๆ เขาจะ.. อ๊ายยยย~’ หน้าของนางแดงเต็มไปหมด นางทั้งเขินอายและมีความสุขเป็อย่าง
‘ข้าสามารถพูดคุยกับเขาได้ตลอดเวลาหลังจากนี้ แต่ว่าเขาบอกว่าให้ข้าติดต่อเขาเพราะมีเหตุจะชำเป็เท่านั้น เขาคงจะกลัวว่าข้าจะคุยกับเขาตลอดทั้งวันเลยสินะ หึ~ แต่เราก็เข้าใจถ้าเกิดเขากำลังสู้อยู่กับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอยู่แล้วข้าติดต่อเขาไป อาจจะทำให้เขาเสียสมาธิและได้รับาเ็หรือไม่ก็.. ฉะนั้นข้าจะติดต่อเขาเฉพาะมีเหตุจำเป็เท่านั้น’ หลินคิด
ส่วนทางด้านนิลกาฬเอง
“ข้าไม่คิดเลยว่าสร้อยคอสื่อสารตอนทำภารกิจลับจะมีประโยชน์ในเวลานี้ด้วย ข้าเองก็กลัวว่านางจะเหงาก็เลยให้นางไป เอาไว้เมื่อข้าไม่ได้สู้กับมอนสเตอร์หรือฝึกวิชา ข้าค่อยติดต่อนางก็แล้วกัน ขอนอนพักผ่อนให้เต็มที่เลยละกัน หลังจากพรุ่งนี้ไปข้าคงจะไม่ได้พักผ่อนเต็มที่แน่นอน” หลังจากพูดจบเขาก็เข้านอนทันที
เช้าวันรุ่งขึ้นนิลกาฬออกมาฝึกทักษะพื้นฐานตอนเช้า ถึงจะเป็เพียงขั้นพื้นแต่คนเราส่วนใหญ่มักจะหลงลืมกับขั้นพื้นฐานนี้ เมื่อตัวเขาขึ้นไปในระดับที่สูงกว่า เขาไม่้าละเลยความรู้พื้นฐาน เขาถึงได้ฝึกพื้นฐานทุกวันจนเป็นิสัยจากนิสัยไปสู่สัญชาตญาณ ตอนนี้เขายังไม่ถึงขั้นสัญชาตญาณ แต่เขาเชื่อว่าถ้าฝึกทุกวันเขาจะต้องไปถึงขั้นสัญชาตญาณได้แน่
หลังจากฝึกตอนเช้าเสร็จ เขาก็ทำกิจวัตรเหมือนเดิม ขณะเวลากินข้าวเช้า เขาได้แนะนำการแก้ไขจุดต่างๆของทักษะนักฆ่าแกพวกนาง ถึงพวกนางจะฝึกขั้นวิชาสำเร็จแล้วแต่ยังไม่ถึงกับสมบรูณ์ เขาจึงช่วยให้พวกนางใช้ทักษะได้อย่างถูกต้องมากขึ้น
เมื่อกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว นิลกาฬก็ได้ไปเอาชุดที่สั่งตัดไว้กับไป๋หนิง ถึงนางจะบอกว่าเป็ของสมนาคุณแก่ลูกค้าผู้มีเกียรติ แต่นิลกาฬก็ให้ผลึกระดับกษัตริย์นาง 2 ผลึก และเขานำชุดที่สั่งตัดมาไปมอบให้กับหลิน
หลินรีบลองชุดที่ตัดมา นาง้าให้นิลกาฬเห็นนางใส่ชุดใหม่เป็คนแรก
“เ้าว่าข้าเป็ยังไงบ้างนิล” หลินพูดพร้อมกับหมุนตัวให้นิลกาฬดู
นางในตอนนี้น่ารักเหมือนกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ใบหน้าที่มีความสุข ผิวที่ขาวดังหยกของนาง ดูช่างดูสดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิ
“เ้าใส่ชุดผ้าไหมกับสร้อยคอที่ข้าให้ เ้าดูสวยและน่ารักขึ้นมากเลย”
เมื่อหลินได้ยินนิลกาฬชมนางก็ทำให้นางเขินอายทันที แต่ในครั้งนี้นิลกาฬไม่อยู่ถึง 2 เดือน นั้นทำให้นางคิดว่านางจะต้องเหงาเป็อย่างมาก นางเลยพุ่งเข้าไปกอดนิลกาฬ
นิลกาฬเมื่อเห็นหลินพุ่งเข้ามากอดเขาก็ทำอะไรไม่ถูก เขาจึงปล่อยให้หลินกอด
“เ้าจะต้องปลอดภัยกลับมานะนิล ข้าสัญญาว่าข้าจะต้องเก่งขึ้นกว่าตอนนี้ให้จงได้ ข้าจะฝึกฝนอย่างหนักเพื่อไม่ให้แพ้เ้าเป็อันขาด” เมื่อหลินพูดจบนางซบไปที่อกของนิลกาฬ นิลกาฬเองก็กอดหลินและลูบหัวนางเช่นกัน
หลังจากพวกเ้ากอดกันได้สักระยะหนึ่ง
“เ้ากอดข้าพอแล้วหรือยังหลิน เ้ากอดข้าแน่มากจนข้าแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว” นิลกาฬพูดแหย่หลิน
หลินค่อยๆถอยหลังออกทีละนิด แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร
นิลกาฬเห็นคราบน้ำตาของนาง ขนาดตอนที่นางจากหมู่บ้านและพ่อของนาง นางยังไม่ร้องไห้เลย ทำให้เขารู้สึกผิดเป็อย่างมากที่ต้องให้นางอยู่คนเดียวแบบนี้ เขาได้ใช้นิ้วมือปาดน้ำตาให้แก่นาง และลูบหัวปลอบใจนาง
“ข้าขอโทษที่ไม่สามารถพาเ้าไปด้วยได้ ข้าสัญญาว่าถ้าเ้าแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะพาเ้าไปกับข้าด้วยทุกที่ ข้ากับเ้าจะไม่แยกห่างจากกันอีก ข้าเองก็้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องเ้าได้ทุกสถานการณ์ หลินเ้าต้องสัญญากับข้าว่าเ้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น”
“อืม ข้าสัญญาว่าข้าจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อไม่เป็ภาระแก่เ้า”
“ดีมากคนดีของข้า ถ้าข้าว่างจากการเพิ่มพลังและฝึกวิชาข้าจะติดต่อมาหาเ้า เพื่อที่เ้าจะได้ไม่ต้องเหงา”
“แล้วข้าจะรอเ้านะนิล ขอให้เ้าโชคดี”
นิลกาฬได้เกี่ยวก้อยสัญญาว่ากับหลิน ทำให้หลินใเป็อย่างมากแต่นางก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด
“ข้าขอเกี่ยวก้อยสัญญากับเ้าว่าข้าจะรอดกลับมาหาเ้าให้จงได้”
“เ้าสัญญาแล้วนะนิลว่าเ้าจะกลับมา”
“อืม ข้าสัญญา”
เมื่อพวกเขากล่าวคำอำลากันเสร็จแล้วนิลกาฬก็มุ่งหน้าลงดันเจี้ยนทันที
ปล.ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ลงช้าไปหน่อย พอดีมีอบรมต่างจังหวัดเลยไม่ค่อยมีเวลาแต่งเท่าไร
ปล2.ไม่เห็นมีใครติชมผลงานของผมเลยว่าเป็ยังบ้างดีหรือไม่ดียังไง จนผมจะเหลิงว่าผมแต่งดีจนไม่มีใครติแล้วนะครับ 555
1K
![Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738232945_48148710.webp)
