บทที่ 24 ใช้กำลัง
เมื่อรู้ว่าฉินชูถูกคนวางยาพิษ ไป๋อวี้ก็รีบออกไปจัดการเื่ที่ฉินชูมอบหมายด้วยความโมโห เขาทนไม่ได้กับการลอบกัดครั้งนี้
ไป๋อวี้พาเอ้อพั่งและศิษย์รับใช้คนอื่นๆ ที่พอมีทักษะการฝึกตนสองสามคนมาที่โรงครัวของยอดเขาชิงจู๋เพื่อมาจับตัวพ่อครัวที่วางยาพิษลงไปในอาหารของฉินชู เมื่อเค้นถามจึงรู้ว่าเป็ลูกน้องของหลี่ปัว
ไป๋อวี้ที่บรรลุตบะขั้นที่สามแล้วได้แอบย่องเข้าไปในสถานที่พักผ่อนของพวกศิษย์สายนอก จากนั้นก็เล่นงานเหล่าลูกน้องผู้ติดตามหลี่ปัวจนเจ็บตัวและจับตัวมาที่ลานหอศิษย์รับใช้
หลังจากถูกทรมาน เหล่าลูกน้องของหลี่ปัวก็พากันคายข้อเท็จจริงออกมา
“สารเลวสมควรตาย ฆ่าพวกเ้าตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร เอาไว้วันพรุ่งนี้พวกเ้าดูกับตาตัวเองแล้วกัน เอ้อพั่ง มัดพวกมันไว้ให้แน่น พรุ่งนี้ต้องใช้พวกมันเป็พยาน” ไป๋อวี้โกรธจัด การวางยาพิษเล่นงานถือเป็เื่ที่ขี้ขลาดสำหรับผู้ฝึกตน แต่ก็ทำให้ได้รู้ ว่าพวกหลิ่วเจ๋อกับหลี่ปัวเป็พวกไม่เลือกวิธีการ
พักฟื้นและรวบรวมลมปราณหนึ่งคืนเต็ม ร่างกายของฉินชูก็หายเป็ปกติดี หลักๆ เป็เพราะฤทธิ์ของโอสถถอนพิษที่ไป๋อวี้มอบให้
โอสถบิดลำไส้ถือว่าเป็ยาพิษชนิดร้ายแรง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีถอนพิษ
บิดยืดเส้นสักพัก ฉินชูก็เดินทางมาที่ลานหอศิษย์รับใช้
ภายในลานหอศิษย์รับใช้ตอนนี้มีเหล่าลูกน้องของหลี่ปัวถูกจับมัดคุกเข่าอยู่ที่พื้น
“พาพวกเขาไปที่พื้นที่ของพวกศิษย์สายนอก วันนี้ต้องจัดการปัญหานี้ให้สิ้นซาก” ฉินชูพูดขึ้น ในเมื่อถูกลอบกัดด้วยวิธีแบบนี้ เขาก็ไม่จำเป็ต้องอดทนอีกต่อไป
ศิษย์รับใช้ร่วมร้อยคนถือไม้กระบองกันคนละมือสองมือ ก่อนจะลากจูงพยานปากสำคัญเหล่านี้มาถึงด้านนอกสถานที่ของศิษย์สายนอกอย่างเอิกเกริก ทำเอาเหล่าผู้ดูแลและผู้คุมกฎหลายท่านพากันออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
“ฉินชู พวกเราพูดรู้เื่กันแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมเ้าถึงมาหาเื่กันอยู่อีก” ใบหน้าของหลินเจิงฉายแววไม่เข้าใจ
ผู้าุโของศิษย์สายนอกบนยอดเขาชิงจู๋ก็พูดขึ้นเสริมเช่นกัน “ฉินชู หากเ้าจะสร้างความวุ่นวายก็ควรอยู่ในขอบเขตหน่อย ที่นี่เป็สถานที่ของเหล่าศิษย์สายนอก ศิษย์รับใช้อย่างพวกเ้าจะมาทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่ในสถานที่ของศิษย์สายนอกแบบนี้ไม่ได้”
“คารวะท่านาุโ ขอฉินชูผู้นี้ได้พูดสักสองสามประโยค หลังจากนั้นหากท่านยังคิดว่าการกระทำเช่นนี้ของข้าไม่เหมาะสม ฉินชูผู้นี้ก็ยินดีจากไปแต่โดยดี” ฉินชูพูดขึ้น
ผู้าุโของศิษย์สายนอกบนยอดเขาชิงจู๋ในชุดคลุมสีดำพยักหน้าอนุญาต เขาชื่นชมในความระห่ำบ้าเืและรู้จักวางตนตามกาลเทศะของฉินชู
“เ้าพูดก่อน” ฉินชูชี้ไปที่พ่อครัว ซึ่งพ่อครัวคนนี้ไม่ใช่ศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาชิงจู๋ แต่เป็พ่อครัวฝีมือดีที่ถูกจ้างมาจากข้างนอก
พ่อครัวบอกว่าตัวเขาถูกทาบทามว่าจ้างเข้ามาทำงานในโรงครัว โดยไม่รู้รายละเอียดเื่ยาพิษในอาหารใดๆ ทั้งนั้น
เมื่อพ่อครัวพูดจบ ฉินชูก็ชักกระบี่ออกมาจ่อที่คอของผู้ติดตามหลี่ปัว “ขืนไม่พูดความจริงออกมา มีหวังหัวเ้าหลุดออกจากบ่าแน่นอน”
แบบนี้ลูกน้องขอหลี่ปัวยังจะกล้าแต่งเื่โกหกอีกทำไม และแล้วก็สาธยายรายละเอียดถึงแผนการวางยาพิษในอาหารของหลิ่วเจ๋อกับหลี่ปัวออกมาทั้งหมด
เมื่อความจริงถูกเปิดเผย หลี่ปัวก็พยายามหนี แต่ถูกศิษย์สายนอกด้วยกันเองสกัดเอาไว้ก่อน การวางยาพิษลูกศิษย์ในสำนักเดียวกันถือว่าเป็ความอัปยศสูงสุดของบรรดาศิษย์สายนอก
“ท่านาุโยังคิดว่าการมาฆ่าคนที่กระทำเื่แบบนี้ของฉินชูผู้นี้ เป็การกระทำที่เกินกว่าเหตุอยู่หรือไม่ แม้แต่ศัตรูผู้ชั่วช้ายังไม่ขี้ขลาดและลอบกัดโดยการวางยาพิษเช่นนี้เลย แต่หลี่ปัวและผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นๆ กลับเลือกใช้วิธีหน้าไม่อายเช่นนี้ทำร้ายลูกศิษย์บนยอดเขาชิงจู๋ด้วยกันเอง แบบนี้ข้ารับไม่ได้” เมื่อความจริงปรากฏ ฉินชูก็บอกเจตนาของตัวเองออกมา
ผู้าุโเหลือบมองหลี่ปัวพลางพูดกับฉินชู “เื่นี้คือความอัปยศของศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาชิงจู๋ ดังนั้นเจตนาและการกระทำของเ้าในวันนี้ถือว่าสมเหตุสมผล ข้าสามารถจัดการเื่นี้แทนเ้าหรือเ้าจะจัดการเองก็แล้วแต่ เ้าเลือกมาได้เลย”
“ท่านาุโ มันเป็แค่ศิษย์รับใช้ ไม่ใช่คนของยอดเขาชิงจู๋อย่างพวกเรา” หลี่ปัวะโออกมา
ปั่ก!
ไม่รู้ว่าเป็ศิษย์สายนอกคนไหนที่ถีบหลี่ปัวกระเด็นออกมาด้านหน้าฝูงชน
“ขออภัยเป็อย่างยิ่ง” หลินเจิงพาศิษย์สายนอกคนอื่นๆ ประสานมือขอโทษฉินชู
“ไม่จำเป็ การที่่นี้พวกเ้าไม่ไปท้าสู้ข้า ปล่อยให้ข้าฝึกตนได้อย่างเต็มที่และไม่มีเจตนาขัดแข้งขัดขาข้า ถือว่าเป็การกระทำที่น่ายกย่องและเป็เกียรติแก่ยอดเขาชิงจู๋ของพวกเ้ายิ่งนัก ดังนั้นเื่วางยาพิษนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเ้า ข้าแค่มาจัดการคนที่เกี่ยวข้องเท่านั้น” เมื่อพูดจบ ฉินชูก็ชักกระบี่พุ่งเข้าแทงหลี่ปัวในบัดดล
หลี่ปัวชักกระบี่ออกมาป้องกันการโจมตีอย่างไม่ยินยอม
ครั้นข้อมือของฉินชูตวัดเพียงเล็กน้อย กระบวนท่าเสียบแทงก็แปรเปลี่ยนเป็กระบวนท่าฟาดฟัน
เสียง “เคร้ง!” ดังกังวาน กระบี่ในมือของฉินชูฟันกระบี่ของหลี่ปัวจนกระเด็นหลุดออกจากมือ ปลายกระบี่แหลมคมพลันเลื่อนลงมาจ่อคออีกฝ่ายอย่างแม่นยำ
หลี่ปัวหน้าถอดสี ศิษย์สายนอกคนอื่นๆ ก็พากันหน้าซีดไปตามๆ กัน แม้พลังด้านการต่อสู้ของหลี่ปัวจะไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาศิษย์สายนอก แต่ก็ถือว่าแข็งแกร่งใช้ได้ ไม่งั้นคงไม่ได้เป็หัวหน้ากลุ่มเล็กๆ แต่ตอนนี้เขากลับไม่อาจรับมือกับการโจมตีของฉินชูได้แม้แต่การโจมตีเดียว
เมื่อตรึงการเคลื่อนไหวของหลี่ปัวได้แล้ว ฉินชูก็เตะเข้าไปที่หัวเข่าทั้งสองข้างของหลี่ปัวจนกระดูกแตกละเอียด
“หากเ้าปล่อยข้าไป หลังจากนี้ข้าจะไม่รังควานเ้าอีก” หลี่ปัววิงวอน
“ศิษย์สายนอกทั้งหลาย วันนี้ฉินชูผู้นี้ทำตัวหยาบคายต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ ต้องขออภัยเป็อย่างยิ่ง เอ้อพั่ง จับเขามัดไว้ พวกเราจะไปที่ยอดเขาหลักต่อ” เมื่อสยบหลี่ปัวได้ ฉินชูก็เก็บกระบี่ใส่ฝักและประสานมือคารวะบรรดาศิษย์สายนอก
“ฉินชู ให้ข้าจัดการเื่นี้แทนเ้าหรือไม่ ทางยอดเขาหลักไม่มีทางเก็บลูกศิษย์ที่วางยาพิษเอาไว้แน่นอน” ผู้าุโชุดดำพูดขึ้น
ฉินชูหันไปตอบกลับ “ศิษย์ผู้นี้ขอบพระคุณในเจตนาที่ดีของท่านาุโเป็อย่างยิ่ง แต่ข้าอยากจัดการเื่นี้ด้วยตนเอง”
จากนั้นฉินชูก็พาเหล่าศิษย์รับใช้จากไป แต่หลังจากเดินไปได้สองสามก้าว ฉินชูก็หยุดชะงักฝีเท้าลง ก่อนสั่งคนให้แก้มัดพ่อครัวที่ไม่รู้เื่อะไร “เ้าไม่เกี่ยวกับเื่นี้ แต่เมื่อถึงยอดเขาหลัก รบกวนเ้าเล่าเื่ที่ถูกหลอกใช้งานคร่าวๆ อีกรอบก็พอแล้ว”
“ขอบพระคุณลูกพี่ฉินเป็อย่างยิ่ง” พ่อครัวพยักหน้าระรัว
‘ลูกพี่ฉิน’ เป็คำเรียกที่คนจำนวนหนึ่งเริ่มพากันเรียกฉินชู
ฉินชูพาศิษย์รับใช้มาถึงยอดเขาหลักชิงหยุน พร้อมกับศิษย์สายนอกแห่งเขาชิงจู๋จำนวนหนึ่งที่ยินดีติดตามมาด้วย
ยอดเขาชิงหยุนเป็ยอดเขาหลักของสำนักชิงหยุน ดังนั้นจึงมีท่านปรมาจารย์ระดับผู้ดูแลแต่ละยอดเขาเดินทางเข้าออกเป็เื่ปกติ
ฉินชูจึงมุ่งหน้ามายังประตูใหญ่ เขตที่อยู่อาศัยของศิษย์สายในบนยอดเขาหลัก
“พวกเ้ามาทำอะไร เป็แค่ศิษย์รับใช้ บังอาจบุกเข้ามายังสถานที่ฝึกตนของลูกศิษย์ทางการได้อย่างไร” ผู้ดูแลแห่งยอดเขาหลักคนหนึ่งตวาดลั่น เพราะฉินชูพาคนมาค่อนข้างมาก แถมยังมีศิษย์สายนอกจากยอดเขาชิงจู๋ติดตามมาอีก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้ดูแลและผู้าุโบางคนตามมาด้วย ดูเหมือนว่าเื่นี้จะเป็เื่ใหญ่เอาเสียแล้ว
“วันนี้ฉินชูผู้นี้ไม่มีเจตนาบุกสถานที่ของลูกศิษย์ทางการ ข้ามาเพื่อขอพูดคุยกับหลิ่วเจ๋อเท่านั้น” ฉินชูปัดมือสั่งให้เอ้อพั่งนำตัวพ่อครัว ลูกน้องของหลี่ปัวและหลี่ปัวออกมาข้างหน้า
ทั้งสามได้แต่เล่าเื่ทั้งหมดออกมาตามความจริงอย่างไม่มีทางเลือก
เมื่อได้ยินเื่เกี่ยวกับการวางยาพิษ สีหน้าของลูกศิษย์บนยอดเขาหลักก็อึมครึมลงเป็แถบ การวางยาพิษ นอกจากจะเป็การกระทำอันน่าอัปยศแล้ว ยังเป็การละเมิดกฎของสำนักอีกด้วย และเื่ที่น่าอับอายที่สุดก็คือมีลูกศิษย์สายในคิดวางยาพิษศิษย์รับใช้
“หากเื่ทั้งหมดที่ว่ามาเป็ความจริง ข้าก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง เอาล่ะ เ้า้าอะไร” ผู้เฒ่าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา เขาคือปรามจารย์ผู้ดูแลยอดเขาหลัก
“หลังจากนี้ครึ่งเดือน ศิษย์ผู้นี้จะมาท้าสู้กับศิษย์สายนอกบนยอดเขาหลักตามที่นัดหมาย แล้วหลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือน ข้า้าต่อสู้ในศึกเป็ตายกับหลิ่วเจ๋อ หากนางตาย ถือว่าเป็การสำเร็จโทษตามความผิด หากข้าตาย ก็จงลืมเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ภายในเดือนนี้ ห้ามนางหนีไปไหน หากนางหนีไปได้ จะถือว่ายอดเขาหลักของพวกท่านมีการป้องกันภายในที่หละหลวม” เขาไม่อยากใช้วิธีลงโทษที่รวบรัดของทางสำนัก เขาจึงเสนอการต่อสู้ศึกเป็ตายขึ้นมา
2K
