บทที่ 21 รอเก้อ
รสชาติที่คุ้นเคยเติมเต็มต่อมรับรสทั้งหมดของลู่จินฉวน ลู่จินฉวนกินโจ๊กลูกเดือยนุ่มละมุนในกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมอย่างพอใจ
เหวินหน่วนทำโจ๊กด้วยตัวเองเอง ส่วนผสมในโจ๊กนำมาจากครัวิญญาอย่างเงียบ ๆ นอกจากมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมากแล้ว รสชาติก็ดีมากเช่นกัน
ลู่จินฉวนกินพลางเหลือบมองมาที่เธอ เขาลิ้มรสชาติของโจ๊กได้และได้กลิ่นหอมจาง ๆ โจ๊กอร่อยมาก
ลู่จินฉวนไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าเมื่อเขาได้รับาเ็ในขณะที่ช่วยใครบางคนเอาไว้เมื่อวานนี้ แต่เมื่อเขาได้กินโจ๊ก สีหน้าเ็าไร้อารมณ์ที่เขาฝึกให้เป็แบบนั้นมาหลายปีก็แทบไร้ประโยชน์
"อร่อยมาก ขอบคุณ" เขาพูด
“งั้นฉันจะต้มให้อีกตอนบ่าย” เหวินหน่วนยิ้มกว้าง
หากเป็ไปได้ เธอ้านำสิ่งดี ๆ ในครัวิญญาออกมาชดเชยให้ลู่จินฉวนทั้งหมด
หมอโจวเดินเข้ามาเขาเห็นฉากนี้
หญิงสาวนั่งอย่างเชื่อฟังตรงเก้าอี้ไม่ไกล ในขณะที่ลู่จินฉวนกินโจ๊กอย่างสบายอารมณ์
น่าแปลกที่เขาเห็นรอยยิ้มและความเพลิดเพลินบนใบหน้าของลู่จินฉวนได้
ไอ้คนเ็านี่ยิ้มเป็เหมือนคนอื่นด้วยเหรอ?
แล้วทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงมาที่นี่อีกล่ะ?
เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เหวินหน่วนมากขึ้น ใช่ เขาได้ยินมาว่าเธอถ่ายเืให้แก่ลู่จินฉวน
โจวจินรู้สึกงุนงง นี่อาจเป็แผนของสาวน้อยคนนี้?
ไม่สิ หากเป็เช่นนั้น แผนอุบายของหญิงสาวคนนี้ก็ลึกล้ำเกินไป
“นายรู้สึกอย่างไรบ้าง” โจวจินถาม “เจริญอาหารดีไหม”
โจ๊กใกล้จะหมดกล่องแล้ว
"อร่อย" ลู่จินฉวนไม่เคยกินอาหารอย่างสบายใจแบบนี้มาก่อน แม้ว่ามันจะเป็แค่โจ๊กชามเดียวก็ตาม
โจวจินเลิกคิ้วขึ้นและมองไปทางเหวินหน่วน
แม้ว่าหญิงสาวคนนี้จะดูใสซื่อดี แต่ใครจะรับประกันได้ว่าเธอเก็บซ่อนอะไรไว้อยู่หรือเปล่า?
เหวินหน่วนรีบยืนขึ้น "ฉันจะไปรอข้างนอกค่ะ"
"เธอคนนั้นเหรอ" โจวจินถามด้วยเสียงต่ำหลังจากที่เหวินหน่วนออกไปแล้ว
"ใช่" ลู่จินฉวนพยักหน้า
เขาตรวจสอบประวัติชีวิตของเหวินหน่วนแล้ว เธอไม่มีปัญหาอะไร
ไม่สิ ชีวิตของเธอน่าสงสารมาก
โจวจินพยักหน้าและไม่พูดอะไร หมอหนุ่มพูดถึงเื่อื่นแทน "ลู่กัวจื่อถูกส่งตัวไปที่เมืองหลวงแล้ว"
เขาเป็หมอที่ดีที่สุดในสถานพยายาบาลที่ใกล้ที่สุดจากจุดเกิดเหตุ เมื่อทั้งสองคนถูกส่งตัวมาที่นี่พร้อมกัน เขาผู้เป็หมอเลือกที่จะดูแลลู่จินฉวนซึ่งอาการสาหัสกว่าและนำตัวเขาไปผ่าตัด
"ฉันได้ยินมาว่าเขาทำให้นายาเ็" โจวจินพูดด้วยรอยยิ้ม "ชายคนนั้นน้ำท่วมสมองหรือเปล่า"
มุมปากของลู่จินฉวนยกขึ้น "เขามีอย่างอื่นนอกจากน้ำในสมองั้แ่เมื่อไหร่"
“ก็จริง" โจวจินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "นายใช้เวลานี้ให้เป็ประโยชน์ ดูแลร่างกายของนายให้ดี ฉันจะไปบอกหัวหน้าเจาที่โรงอาหารให้ผู้หญิงคนนั้นมาดูแลนาย"
ก่อนที่ลู่จินฉวนจะปฏิเสธทัน โจวจินพูดต่อว่า "คงจะดีถ้าเธอใช้โอกาสนี้ดึงการรับรสชาติของนายกลับคืนมาได้"
นี่เป็สิ่งล่อใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับลู่จินฉวน
สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ประตู
หญิงสาวยังคงสวมชุดคลุมสีดำ และสวมหมวกสีแดงบนหัวของเธอ เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอก้มศีรษะลงและเตะปลายเท้าของตัวเอง
ในขณะนั้นเอง จางจื้อกังก็วิ่งเข้ามาตบหัวเธอเพื่อทักทาย
เหวินหน่วนกุมศีรษะด้วยความเ็ป รู้สึกราวกับว่าิญญาออกจากร่างไปแล้ว
แม้จะถูกตบหัวไม่แรงแต่อีกฝ่ายตบเข้าตรงาแที่หลังหัวเธอพอดี!
"ฉันขอโทษ ฉัน… ฉันลืมว่าเธอมีแผลที่หัว" จางจื้อกังพูดอย่างเร่งรีบและกระอักกระอ่วน
เขาเพิ่งเห็นเหวินหน่วนยืนอยู่ตรงนี้ ด้วยความที่เขาตื่นเต้น เขาเลยลืมนึกถึงเื่อื่นไป
"มานี่สิ" ลู่จินฉวนะโเรียก
จางจื้อกังรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้าที่จะเข้าไป "หัวหน้า ผมไม่ได้ตั้งใจ"
แต่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เขากำลังเดินไปที่เตียงอย่างเชื่องช้าและหดหู่
"ถอดหมวก" เขากล่าว
“ไม่เป็ไร” ดวงตาของเหวินหน่วนเป็สีแดงเพราะความเจ็บ
"ดูอาการเธอหน่อยสิ" เขาพูดกับโจวจินต่อ
"ฉันไม่อยากให้ดูตรงนี้" เหวินหน่วนมองโจวจินอย่างอ้อนวอน "หมอโจว ขอฉันไปที่สำนักงานของคุณได้ไหม"
หลังศีรษะของเธอถูกโกนออกเป็วงขนาดใหญ่ในระหว่างการเย็บแผลและมันน่าเกลียด เธอไม่้าให้ลู่จินฉวนเห็นมัน
มันน่าเกลียดเกินไป
“ก็ได้”
เขาเองก็อยากจะพูดคุยกับเหวินหน่วนเป็การส่วนตัวเหมือนกัน
"อาการาเ็ของคุณเป็อย่างไรบ้าง" โจวจินหรี่ตา ศีรษะของหญิงสาวถูกพันด้วยผ้าก๊อซ และเมื่อครู่เธอถูกจางจื้อกังตบที่หลังหัว เืจึงไหลซึมออกมา
“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจ” เหวินหน่วนกระซิบ
ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามของเขา
ท้ายที่สุดแล้ว การถูกบิดาผู้ให้กำเนิดทุบศีรษะด้วยไม้ก็ไม่ใช่เื่น่ายินดีหรือควรเล่าให้ฟัง
เมื่อเห็นเช่นนั้นโจวจินก็ไม่ถามอะไรอีก “แผลมีเืออกและอักเสบเล็กน้อย เจ็บนิดหน่อยตอนที่ฉันล้างแผลและทายา คุณอดทนไว้นะ” ในยุคนี้ สถานีอนามัยในหมู่บ้านชนบทไม่ค่อยดีนัก มาตรฐานการทำแผลจึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ การฆ่าเชื้อที่าแมักทำอย่างลวก ๆ เมื่อเทียบกับคนรุ่นหลัง”
เหวินหน่วนรู้เื่นี้ดี “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่กลัวเจ็บ”
เธอทนได้แม้กระทั่งความเ็ปตอนทายา
หลังจากทำแผลและทายาแล้ว เหวินหน่วนก็หยิบกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมออกไปจากห้อง โจว-
จินหรี่ตาเมื่อเห็นเธอเดินกลับออกไป
เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับอีกฝ่าย แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ฉลาดมากเช่นกัน
เหวินหน่วนเพิ่งเดินออกมาจากประตูสถานพยาบาล เธอเห็นจางจื้อกังยืนอยู่ที่นั่นเหมือนเด็กที่ทำความผิด เมื่อเขาเห็นเธอออกมา เขาพูดด้วยความประหม่าว่า "ฉันขอโทษ เหวินหน่วน ฉันลืมเื่าแที่หัวของเธอไปเลย"
ลืม? ฝ่ามือนั่นเกือบทำให้ิญญาของเธอหลุดออกจากร่าง!
“ฉันขอโทษ” จางจื้อกังไม่โกรธที่เขาโดนดุ เขาเกาหลังศีรษะแล้วยัดถุงใส่ของในมือให้กับเธอ “ผู้กองให้ฉันเอาของพวกนี้มาชดเชยให้เธอ"
เหวินหน่วนเหลือบมองของในถุง มีนมมอลต์สองกระป๋องและผลไม้กระป๋อง
“ไม่เป็ไร” เหวินหน่วนยื่นถุงคืนให้เขา
สิ่งของในถุงมีมูลค่าไม่น้อยเลย
"แต่ผู้กองบอกว่า...ถ้าเธอไม่รับ เขาจะลงโทษฉัน" จางจื้อกังก้มหน้าลง
เหวินหน่วน "งั้นก็ได้…"
เธอนำถุงกลับมา "ขอบคุณอาลู่ให้ฉันด้วย"
เมื่อเธอกลับไปที่โรงอาหาร หัวหน้าเจาเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ดีจึงบอกให้เธอเลิกงานและกลับไปได้เลย "พรุ่งนี้หยุดหนึ่งวัน แล้วค่อยกลับมาทำงานตอนบ่ายของวันส่งท้ายปีเก่า เราจะทานอาหารตุ๋นกันในโรงอาหารตอนเย็น"
อาหารตุ๋นในโรงอาหารของฐานทัพเป็อาหารที่ทุกคนคาดหวังที่สุด จากนั้นเขาจะมอบของอื่น ๆ ให้เด็กสาวคนนี้กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านสักหน่อย
หัวหน้าเจาถอนหายใจ เขารู้เื่เหวินหน่วนถูกไอ้คลั่งเหวินไล่ออกจากบ้านแล้ว
“ฉันจะจัดคนไปส่งอาหารที่สถานพยาบาลให้เอง” หัวหน้าเจากล่าว
“กลับไปพักผ่อนเร็ว ใบหน้าเล็กจิ๋วของเธอซีดอย่างกับคนใกล้ตายแล้ว” ผู้เฒ่ากั่วกล่าว
เหวินหน่วนซาบซึ้งมากกับความใจดีของผู้าุโทั้งสอง เธอจึงขอบคุณพวกเขาอย่างสุดซึ้งและกลับบ้านไป
เมื่อถึงมื้อเย็น ลู่จินฉวนเฝ้ารอบางอย่างอย่างใจจดใจจ่อแต่สิ่งที่เขากำลังรอกลับไม่มา อาหารมื้อวันนั้นคือโจ๊กลูกเดือยเหมือนเดิม ทว่าเมื่อตักเข้าปากแล้วเขากลับไม่ได้รับรสชาติอะไรเลย
เหวินหน่วนยืนอยู่ที่ประตูบ้าน เธอไม่อยากจะเชื่อกับฉากที่เห็นตรงหน้า
สนามหญ้าเป็ระเบียบ ประตูห้องครัวที่ผุพังได้รับการซ่อมแซม
มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?
23K
