ทำไมมันถึงได้รู้สึกอึดอัดขนาดนี้ตอนนี้ซินซินอยู่ที่ไหนกันทำไมมองไปทางไหนก็มืดไปหมดไม่เห็นมีแสงอะไรเลยล่ะ “เ้าแม่เ้าขา เ้าแม่หนี่วาเ้าแม่ได้ยินเสียงของซินซินไหมเ้าคะ”
“เ้าโวยวายอะไรกันเ้าตัวน้อยตอนนี้เ้าอยู่ในครรภ์มารดาเ้าก็ต้องรู้สึกอึดอัดอยู่แล้ว” เ้าแม่พูดขึ้นมาอย่างเอ็นดู
“โอ๊ย! เ้าแม่เ้าขาทำไหมซินซินรู้สึกเหมือนมีอะไรมาผลักที่ก้นกันล่ะเ้าคะ”ซินน้อยร้องโวยวาย
“เ้าเด็กโง่เ้ากำลังจะได้ออกไปลืมตาดูโลกใบใหม่ข้างนอกแล้วนะสิเ้าอย่าฝืนแรงผลักนั้นล่ะ”เ้าแม่รีบพูดเตือนขึ้นมา “เอาล่ะเดี๋ยวข้าจะช่วยเ้าและแม่ของเ้าอีกแรง” เ้าแม่หนี่วาพูดขึ้นอีกครั้ง
ทางด้านนอกตอนนี้กำลังวุ่นวายเป็อย่างมากเนื่องจากลูกสะใภ้ของซูเย่วจินซึ่งเป็สะใภ้บ้านใหญ่ตระกูลหลง กำลังเจ็บท้องคลอดเด็กคนนี้เพิ่งจะได้เจ็ดเดือนก็ต้องมาคลอดก่อนกำหนดเพราะหลินซูเหมยผู้เป็ลูกสะใภ้ของซูเย่วจิน ถูกครอบครัวของบ้านรองใช้ให้ไปหาบน้ำ
“โอ๊ย! แม่คะฉันเจ็บท้องเหลือเกิน”ผู้เป็ลูกสะใภ้ร้องออกมา
“อดทนไว้ก่อนเหมยเหมย อาเป่ากำลังไปจ้างรถไถเพื่อจะมาพาลูกไปโรงหมอ” เสียงแม่สามีเอ่ยปลอบลูกสะใภ้
“แม่ครับแม่ผมมาแล้ว” หลงจินเป่า ผู้เป็สามีของซูเหมยส่งเสียงมาก่อนที่เ้าตัวจะวิ่งมายังห้องที่ภรรยาของตนนอนอยู่
“รถรออยู่ข้างนอกแล้ว เดี๋ยวผมจะอุ้มคุณนะเหมยเหมยคุณอดทนไว้ก่อนนะครับ” จินเป่าพูดปลอบภรรยาของตนพร้อมกับอุ้มซูเหมยขึ้นมาแนบอกตัวเองอย่างทนุถนอม
“แหมๆๆคนบ้านนี้นี่ท่าทางจะมีเงินกันนะคะแค่เจ็บท้องจะคลอดลูกถึงกับต้องไปจ้างรถไถมารับถึงบ้านกันทีเดียว ถ้ามีเงินมากนักก็น่าจะเอามาแบ่งให้น้องใช้บ้างซิค่ะคุณพี่” เสียงพูดจากระทบกระเทียบแสบแก้วหูนี้เป็เสียงของหลิวอี้เหลียนซึ่งเป็เมียรองของปู่ซินซิน
“ทีี่อาเหมยต้องมาเจ็บท้องก่อนกำหนดไม่ใช่เพราะบ้านของหล่อนมาใช้ให้ไปหาบน้ำหรือไงกันคนท้องคนไส้ยังใช้ได้ลงคอฉันว่าหล่อนมาทางไหนก็ไปทางนั้นซะเถอะ” ซูจินเย่วที่อดทนมานานได้พูดขึ้นมาบ้าง
เพี๊ยะ ! เสียงตบใบหน้าที่ดังสนั่นและตามมาด้วยคำพูดที่โหดร้ายจากผู้เป็สามี “หล่อนไปกับลูกสะใภ้ของหล่อนเลยนะอาเหลียนก็แค่พูดออกมานิดหน่อยหล่อนมีสิทธิ์อะไรมาว่าเมียรักของฉันกัน” ซูจินเย่วที่ถูกสามีตบหน้าแล้วยังเอ่ยด้วยวาจาที่ทำร้ายจิตใจกันแบบนี้
เธอก็ได้แต่เอามือกุ้มแก้มข้างที่โดนตบเอาไว้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าเธอรู้ดีว่าคนที่ได้ชื่อว่าสามีไม่เคยมีความรักให้กับเธอเลยที่เขาต้องมาแต่งงานกับเธอก็เพราะเขาต้องจำใจรับผิดชอบที่เขาได้ะโลงน้ำมาช่วยเธอและพ่อแม่ของเขาต่างก็เห็นว่าเธอเป็คนมีการศึกษา
ทางบ้านก็มีฐานะดีเพราะมีบ้านอยู่ในตัวเมืองจึงได้บังคับให้เขามาแต่งงานกับเธอทั้งๆที่ตอนนั้นเธอเองก็ปฏิเสธเขาไปแล้วเช่นกันเพราะเธอก็มีชายในดวงใจแล้วแต่เนื่องจากเขาเป็ทหารและต้องไปปฏิบัติภารกิจบ่อยๆ จึงทำให้เธอและเขาต้องห่างกัน
เมื่อมาเกิดเื่นี้ขึ้นในวันที่เธอมาเยี่ยมญาติที่นี่กับพ่อแม่แล้วด้วยความโชคร้ายของเธอที่้าจะเอื้อมมือไปเก็บผ้าพันคอที่ชายในดวงใจมอบไว้ให้ทำให้เธอพลัดตกลงไปในน้ำจังหวะนั้นเองก็เป็หลงตาอี้ได้ะโน้ำลงมาช่วยเธอ
ตัวเธอเองก็ไม่ได้้าให้ใครมาช่วยเพราะว่าเธอสามารถว่ายน้ำได้แต่ก็ไม่เข้าใจว่าตอนนั้นทำไมหลงตาอี้ถึงได้เข้ามาช่วยเธอไว้พอเหมาะขนาดนั้น
หลังจากแต่งงานเธอก็ไม่เคยขอความช่วยเหลือใดๆ จากทางบ้านทั้งสิ้นแม้จะถูกทางบ้านแม่สามีกดดันต่างๆนานาก็ตามเมื่ออยู่กันมาหนึ่งปียังไม่มีลูกรวมทั้งทางบ้านสามีจะเอ่ยปากขออะไรเธอก็ทำเป็หูทวนลมทางสามีกับแม่สามีจึงได้แต่งอี้เหลียนเข้ามาเป็เมียรองของสามีอีกคน
ด้วยสามีของตนและอี้เหลียนนั้นเป็คนรักกันมาก่อนและตนก็มารู้ทีหลังว่าทั้งสองคนแอบมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆมาตลอดแต่แค่ยังหาจังหวะแต่งมาอยู่ด้วยกันไม่ได้ดังนั้นเมื่อเธอยังไม่ท้องสักทีจึงเป็ข้ออ้างให้สามีแต่งเมียเข้าบ้านมาได้อีกคน
เธอเคยคิดจะหย่าขาดจากสามีคนนี้หลายครั้งแต่ด้วยยังนึกถึงหน้าตาพ่อแม่หากหย่ากันขึ้นมาเธอกลัวว่าจะทำให้ทั้งสองเสียหน้าและเป็ทุกข์ไปกับเธอด้วยดังนั้นเธอจึงไม่คิดติดต่อกับทางบ้านเลยไม่ว่าจะเื่ใดๆก็ตาม
หลังจากทั้งคู่แต่งงานกันไม่นานอี้เหลียนก็ตั้งครรภ์เมื่อคลอดออกมาก็ได้ลูกชายทุกคนต่างก็พากันดีใจกันยกใหญ่ ซึ่งยกเว้นเธอซูเย่วจิน หลังจากนั้นไม่นานอี้เหลียนก็ได้ตั้งครรภ์อีกครั้งและครั้งนี้เด็กก็ยังคลอดออกมาเป็ผู้ชายเช่นเดิม ครั้งนี้ทุกคนจึงยิ่งเปรียบเทียบเธอกับอี้เหลียนมากขึ้น
กล่าวหาว่าเธอเป็แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้แต่งงานก็แต่งก่อนตั้งหนึ่งปียังไม่แม้แต่จะมีลูกสักคนแต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอถูกผู้เป็สามีรังเกียจ โดยเขาไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยจนวันหนึ่งเขาเมามากและได้เข้าห้องผิดมาเข้าห้องของเธอ ใช่เธอถูกเขาข่มเหงเขาทำกับเธออย่างรุนแรงไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย
แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวก็ทำให้เธอได้ให้กำเนิดจินเป่าลูกชายผู้แสนดีคนนี้แล้วต่อมาเขาก็มายุ่งกับเธออีกครั้งเพราะ่นั้นอี้เหลียนตั้งครรภ์อยู่ดังนั้นเขาจึงมาหาเธอแต่เธอก็ขัดขืนแต่สุดท้ายสู้แรงไม่ไหวจึงได้ให้กำเนิดฮัวเหมยขึ้นมา
ั้แ่นั้นมาเธอกับเขาก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันอีกเลยดั่งน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองก็คงจะมีแต่บ้านรองของเขามาระรานรังแกลูกสาวลูกชายของเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนกระทั่งวันนี้ถึงขนาดใช้ให้คนท้องมาหาบน้ำและเธอก็ไม่สามารถที่จะแตะต้องเมียรักของเขาได้
“หลังจากที่ฉันกลับมาจากโรงหมอเรามาทำเื่หย่ากันเถอะ” ฝ่ายหญิงชั่วชายโฉดคู่นี้ก็ผงะด้วยความใเพราะไม่เคยคาดคิดว่าคนที่รักษาหน้าตาของครอบครัวมาโดยตลอดอย่างซูเย่วจินจะพูดขอหย่าขึ้นมาได้
ทางด้านเยว่จินก็ไม่ได้รั้งรอใดๆ อีกรีบเรียกหาลูกสาวและหลานชายของตนเพื่อที่จะได้ตามลูกชายและลูกสะใภไปโรงหมอได้ทัน
ทางด้านโรงหมอขณะนี้ซูเหมยก็ได้อยู่ในห้องคลอดแล้วหมอยังนึกทึ่งเลยด้วยซ้ำว่าคุณแม่รายนี้สามารถกลั้นลูกที่กำลังจะคลอดได้อย่างไรเพราะแค่นำคนท้องเข้ามากำลังจะเตรียมขั้นตอนต่างๆ แล้วกำลังจะให้คนเป็แม่เบ่งคลอดแค่พูดคำว่าเบ่งปุ๊บเด็กก็ออกมาปั๊บ
“อุแว๊ แงๆ” “โอ๊ย ตีมาได้ซินซินเจ็บก้นนะเข้าใจไหมจะเป็รอยแดงไหมนี่”
“เ้าตัวน้อยเ้าก็อย่าขี่บ่นมากนักออกมาอย่างปลอดภัยได้ก็ดีแล้วข้าขออวยพรให้เ้าคิดสิ่งใดขอสิ่งใดก็ขอให้สมกับความ้าแต่อย่าได้ไปคิดร้ายกับใครก่อนนะหรือใช้พรนี้ในการทำร้ายใครโดยเจตนาไม่ดีก่อนล่ะหากเขาคิดร้ายต่อเ้าค่อยว่ากันเข้าใจไหมจงใช้ความรู้ที่ข้ามอบให้เอาตัวรอดและช่วยเหลือครอบครัวรวมทั้งผู้คนให้ดีล่ะอีกร้อยปีข้างหน้าค่อยพบกันใหม่”
ซินซินเมื่อได้รู้ว่าจะต้องห่างจากเ้าแม่ผู้เป็ทั้งอาจารย์และเปรียบเสมือนแม่ของตนก็ร้องไห้ออกมา
“อุแว๊ๆ แงๆ ฮึกๆ” ซินซินที่กำลังร้องไห้อยู่ต้องเงียบเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็แม่ “เ้าตัวน้อยของแม่หิวนมหรือลูกแม่เองก็ช่างมีน้ำนมน้อยนักจะให้เ้ากินอิ่มได้ยังไงกัน” ผู้เป็แม่เอ่ยเสียงเศร้าสร้อยปลอบลูกของตนพร้อมโอบกอดลูกน้อยในอ้อมแขนไว้ด้วย
ซินซินเมื่อได้ยินเสียงอันอ่อนโยนพร้อมอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนี้ก็เงียบเสียงลงทันทีพร้อมทั้งคิดว่าฉันซินซินขอให้แม่ของฉันมีน้ำนมให้ฉันพอกินไปจนถึงที่ฉันอายุหกเดือน
ซินซินสงสารแม่ผู้ให้กำเนิดของตนและความรู้ที่เ้าแม่ให้มาได้บอกเื่เกี่ยวกับทารกไว้ด้วยว่าควรกินแต่นมแม่อย่างเดียวจนอายุหกเดือนซินซินเก่งซินซินจำได้จึงขอพรทีเดียวเลยฮิฮิ
ฝ่ายผู้เป็แม่ที่ตอนนี้เริ่มเจ็บเต้าของตนขึ้นมาทั้งสองข้างก็ใเพราะอยู่ดีๆ ก็มีน้ำนมไหลออกมาอย่างมากมายจนเธอต้องรีบให้ลูกตัวน้อยดูดทันทีลูกสาวตัวน้อยก็ไม่ทำให้ผิดหวังอ้าปากน้อยๆ ของตนดูดดังจ๊วบจ๊าบอย่างเอร็ดอร่อยเลยทีเดียว
ฝ่ายพ่อของซินซินที่เข้ามาเห็นภาพลูกน้อยดูดนมจากอกมารดาก็ได้แต่รู้สึกตื้นตันใจเขามองภรรยาและลูกน้อยที่คลอดก่อนกำหนดคนนี้อย่างอ่อนโยนและสงสารแต่หมอบอกเขาแล้วว่าเด็กคนนี้แข็งแรงดีมากไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงเขาถึงได้รู้สึกวางใจ
ยิ่งมาเห็นลูกสาวตัวน้อยกินเก่งแบบนี้ก็ยิ่งเชื่อว่าคำพูดของหมอต้องพูดถูกอย่างแน่นอนพอลูกสาวคนนี้เกิดแม่ของเขาก็ตัดสินใจหย่ากับผู้ชายคนนั้นปั๊บแล้วค่าคลอดก็ไม่ต้องเสียเงินสักหยวนเพราะมีโครงการช่วยเหลือครอบครัวผู้ยากไร้มาพอดีลูกสาวคนนี้ช่างเป็ดาวนำโชคของครอบครัวเขาจริงๆ
“สามีคุณกลับมาแล้วเหรอคะเื่เงินเราพอจ่ายไหมคะ” ภรรยาถามขึ้นมาด้วยความกังวลเมื่อผู้เป็ลูกรับรู้ถึงความกังวลของผู้เป็แม่ก็หยุดดูดน้ำนมแสนอร่อยทันควัน
“ ภรรยาคุณไม่ต้องคิดมากไปครับลูกเราช่างเป็ดาวนำโชคโดยแท้เพราะตอนนี้เขามีโครงการช่วยเหลือชาวนาให้สมารถคลอดบุตรคนที่สองไม่เสียเงินครับ” ผู้เป็สามีพูดให้ภรรยาฟังด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าฝ่ายภรรยาเมื่อได้ยินแบบนี้ก็ยกยิ้มของตนขึ้นเช่นเดียวกัน
ส่วนซินซินนะเหรอก็ดูดน้ำนมแสนอร่อยตรงหน้าต่อไปนะสิจะรออะไรล่ะ