“แกคิดว่าอะไรก็รีบพูดออกมาสิว่ะ มัวชักช้าอยู่ได้”
“ผมคิดว่าท่าทางของคุณหนูกับไอ้แรมดูสนิทสนมกันมากมากจนไม่น่าไว้ใจ”
“แกว่าอะไรน่ะไอ้ขจร แกคิดว่าลูกสาวของฉันจะใฝ่ต่ำงั้นเรอะ”
ท่านนายพลกระชากเสียงถามอย่างโมโหเข้าขั้นเดือดดาล
“อาจเป็ไอ้แรมที่มันใฝ่สูงเกินไปก็ได้นะครับ”
“แกเห็นอะไรที่ทำให้มั่นใจอย่างนั้นเรอะ”
“นิดหน่อยครับ แต่ผมก็อยากเตือนให้ท่านตัดไฟแต่ต้นลม”
ฟังสิ่งที่คนสนิทพูดแล้วท่านนายพลก็เม้มปากอย่างตรึกตรองคิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากัน อย่างแสดงความเป็คนเ้าอารมณ์ ครู่หนึ่งก็ออกคำสั่ง
“ให้คนไปตามนังสายหยุดมาสิ”
นายขจรได้ยินก็รีบผลุบหายไปทันที ครู่เดียวก็กลับมาให้คำรายงานแก่เ้านาย
“ผมให้เด็กไปตามแล้วครับ อีกสักครู่คงมา”
ระหว่างนั้นเองที่คุณหญิงอมรทิพย์ก็ได้เดินเข้ามาแล้วเห็นท่าทางเหมือนกำลังหงุดหงิดของผู้เป็สามีเข้า
“มีเื่อะไรกันหรือคะคุณพี่”
นายพลธัชชัยไม่ตอบ ได้แต่ทำท่าฮึดฮัดขัดใจ พร้อมเดินไปเดินมา ผ่านไปครู่หนึ่งนางสายหยุดซึ่งเป็หญิงวัยห้าสิบเศษ รูปร่างผอมๆซึ่งทำงานเป็แม่บ้านและหัวหน้าคนใช้อยู่ที่นี่ก็ได้เดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัว
“คุณท่านมีอะไรจะให้อิฉันรับใช้หรือเ้าค่ะ”
“มีแน่นอนสิ คือฉันอยากให้แกไปสั่งสอนไอ้หลานชายของแกหน่อยว่าอย่าให้มันคิดอะไรที่ใฝ่สูงเกินตัวนัก เงาหัวมันจะขาดเอาง่ายๆ”
ท่านนายพลธัชชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดทำเอาทั้งคุณหญิงอมรทิพย์และนางสายหยุดถึงกับใ
“คุณพระช่วย นี่ไอ้แรมมันไปทำความผิดอะไรงั้นหรือเ้าค่ะ”
“แกแค่ไปเตือนมันว่าอย่ามายุ่งวุ่นวายกับลูกสาวของฉันอีกก็พอไม่งั้นละก็ ฉันจะเฉดหัวทั้งแกและมันออกไปจากบ้านนี้”
“คุณท่าน”
นางสายหยุดใจนหน้าซีดเผือดทีเดียว
“สันดานไม่ดีคิดจะกินบนเรือนแล้วขี้รดบนหลังคาอย่างนี้ ฉันไม่เลี้ยงเอาไว้แน่”
นางสายหยุดก้มหน้ากล้ำกลืนความรู้สึกนางไม่เคยรู้ระแคะระคายมาก่อนเลยว่าหลานชายไปทำความผิดอะไรอย่างที่ท่านนายพลกล่าวหาหรือไม่ แต่ฐานะอย่างเธอคงไม่มีสิทธ์อะไรที่จะไปโต้แย้ง
“ไป๊ ออกไปให้พ้นหูพ้นตาฉันได้แล้ว”
ท่านนายพลตวาดไล่ แม่บ้านอย่างนางสายหยุดจึงได้รีบเลี่ยงออกไปอย่างลนลาน
“มีเื่อะไรกันหรือคะคุณพี่”
คุณหญิงอมรทิพย์รีบถามผู้เป็สามี
“ไอ้ขจรมาบอกว่าหลานชายของนังสายหยุดมันชักจะทำตัวสนิทสนมกับยัยหนูมากจนเกินไปแล้ว”
“ตายจริง ดิฉันไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเลยนะคะ”
“มันคงหวังที่จะรวยทางลัด หวังจะเป็หนูตกถังข้าวสาร ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาซะเลย เราต้องช่วยกันสอดส่องดูแลให้มากกว่านี้ก่อนที่ไอ้เด็กสารเลวนั้นมันจับจะลูกของเราได้อยู่มือ”
“เอ่อ คุณพี่คิดไกลเกินไปหรือเปล่าคะ เขาสองคนอาจจะสนิทสนมกันเพราะวัยที่ไล่เลี่ยกันก็เป็ได้”
“คุณหญิงอย่ามาโลกสวยเกินไป ไอ้เด็กนั้นมันเป็คนใฝ่สูง แค่มองตามันผมก็รู้แล้ว และลูกเราก็เป็เด็กผู้หญิง พลาดพลั้งอะไรขึ้นมาก็ไม่มีทางเรียกคืนได้ แต่ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ถ้ามันทำอะไรยัยหนูจริงๆผมจะไม่มีทางไว้ชีวิตมันแน่”
ท่านนายพลกล่าวเสียงห้วนจัดก่อนเดินจากไป
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
หลังทำหน้าที่ขับรถพาท่านนายพลธัชชัยกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นแล้วไม่มีคำสั่งงานอื่นใดอีก นายขจรก็รู้ว่าตัวเองหมดภารกิจการงานในวันนี้แล้ว เขาจึงเดินเข้าไปที่บ้านพัก ซึ่งท่านนายพลได้สร้างไว้ให้ทางด้านหลังตึกเรียงรายกันอยู่สามหลังสำหรับคนรับใช้ที่ทำงานกันอยู่เป็ครอบครัว ตัวเขานั้นก็พักอยู่กับภรรยาชื่อวิไล ซึ่งทำงานเป็รองแม่บ้านอย่างนางสายหยุดอยู่
“อ้าว นังนี่ หลบมาอู้งานอยู่นี่เอง”
เขาทักภรรยาเมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วพบนางกำลังนั่งดูทีวีอยู่อย่างสบายอารมณ์ในห้องนั่งเล่น
“หุบปากไปเลยตาขจร ข้ายิ่งเซ็งๆอยู่ งานบ้างานบออะไรก็ไม่รู้มีให้ทำได้ทั้งวัน เมื่อไหร่ข้าจะถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียทีก็ไม่รู้ จะได้เลิกเป็ขี้ข้าเขาเสียที ทำมาั้แ่สาวจนแก่ ยังไม่เห็นมีวี่แววว่าจะรวยขึ้นมาเลย”
นางวิไลสาดความหงุดหงิดใส่สามีทันทีที่เห็นหน้า
“โธ่เอ๊ย ทักนิดเดียวบ่นยาวไปโน้นเลย ไปหาน้ำเย็นๆมาให้กินหน่อยไป”
“วุ้ย ทำไมไม่รู้จักหากินให้เรียบร้อยมาจากตึกใหญ่ ต้องมาหากินที่นี่ให้ยิ่งวุ่นวายอยู่ได้”
“แกมันก็เป็เสียอย่างนี้ นิสัยี้เีสันหลังยาว แล้วก็ดันอยากจะเป็หัวหน้าคนใช้แทนนังสายหยุด เ้านายเขาก็คงจะมองพฤติกรรมออกอยู่บ้างหรอก ถึงไม่ยอมยกตำแหน่งนั้นให้แก ทั้งที่ฉันก็เป็คนโปรดของท่านนายพลอยู่”
นายขจรบ่นว่าภรรยาขณะนั่งลงถอดรองเท้าและถุงเท้าออก
“แกอย่ามาพูดเลยตาขจรโธ่เอ๊ย...ว่าตัวเองเป็คนโปรดของท่านนายพล ถ้าเป็คนโปรดจริงก็ต้องช่วยให้ข้าเป็หัวหน้าคนใช้แทนนังสายหยุดมันได้สิ จะี้เีหรือขยันมันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย นังสายหยุดเองข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะทำอะไรนักหนาแค่เดินไปเดินมา สั่งคนนั้นทำไอ้โน้น สั่งคนโน้นทำไอ้นี่แค่นั้นก็กินเงินเดือนเป็หมื่นแล้ว”
นางวิไลกล่าวพร่ำบ่นอย่างริษยาบุคลที่พูดถึง
“ใครบอกแกว่าฉันไม่พยายามช่วยแก แกรู้ไหมว่าเมื่อเช้าข้าทำอะไรไปบ้าง ดีไม่ดีนะโว๊ย นังสายหยุดมันอาจจะถูกไล่ออกไปจากบ้านนี้ได้ง่ายๆและถ้าหากนังสายหยุดมันถูกไล่ออกไปแล้ว ก็คงไม่แคล้วว่าเป็แกนี่แหละที่จะได้เป็หัวหน้าคนใช้แทนมัน เพราะทำงานอยู่ที่นี่มานานกว่านังพวกคนใช้สาวๆมัน”
ได้ยินสามีพูดอย่างนั้นนางวิไลก็หูผึ่งรีบหันหลังให้จอทีวีเพื่อมาฟังสามีอย่างตั้งใจทันที
“ไหน แกว่าไงนะตาขจร แกทำยังไงนังสายหยุดมันถึงจะถูกไล่ออก”
“ความจริงข้าก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกน่ะ หลานชายมันเองนั้นแหละที่ทำให้ข้าเห็น ข้าก็เลยเอามาฟ้องท่านนายพล ท่านโกรธใหญ่เลยแกเอ๋ย”
3K
