ติ่งติงติ๊ง……
หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว วริทธิ์นันท์กับดนวัตก็มาที่คอนโด วริทธิ์นันท์ยื่นนิ้วเรียวเล็กไปสแกนนิ้วมือ ประตูก็ปลดล็อค เธอจึงเปิดประตูออก ก้าวเดินเข้ามาภายในห้อง แต่เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ ก็หยุดชะงักกลางคัน จึงทำให้ชายหนุ่มที่เดินถือกระเป๋าเดินทางใบขนาดย่อมๆ มาตามหลังต้องหยุดชะงักค้างไปด้วย
แต่กระนั้นก็ไม่ทันการณ์อยู่ดี เพราะกายแกร่งไปชนร่างบางเข้าอย่างจัง จนต้องยื่นมือใหญ่ข้างที่ว่าง ไปโอบเอวบางเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้คนตัวเล็กล้มคะมำลงไปกับพื้นห้อง จึงทำให้แผ่นหลังบอบบาง แนบชิดกับกายแกร่ง ที่มีมัดกล้ามแน่นๆ อย่างคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ
วริทธิ์นันท์รับรู้ได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายผสมกับกลิ่นโคโลนจางๆ จากกายแกร่ง และรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดอยู่ที่ศีรษะ จึงเกิดอาการวูบวาบ วาบหวาม สยิว ขึ้นมาภายในกาย จนขนอ่อนลุกชูชัน
“นี่คุณ ปล่อยฉันได้แล้ว”
วริทธิ์นันท์ทำเสียงแข็ง กลบเกลื่อนอารมณ์วูบวาบ วาบหวาม สยิว ทั้งยังขืนร่างบางออกจากมือใหญ่ที่โอบกอดเอวบาง ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ได้เหนี่ยวรั้ง ยินยอมปล่อยมือจากการเกาะเกี่ยวเอวบางแต่โดยดี วริทธิ์นันท์จึงเดินห่างออกไปสองก้าว แล้วหันกลับมามองเผชิญหน้ากัน
“คุณจะนอนไหนอะ!!??......”
วริทธิ์นันท์ปากก็ร้องถามไป ใบหน้าสวยหวานก็แดงระเรื่อซับสีไปด้วย จนคนตัวโตสังเกตเห็น เขาจึงยิ้มกรุ้มกริ่ม อย่างรู้เลยว่าคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงเดินเข้ามาประชิดร่างบาง ก้มใบหน้าครามครันเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าสวยหวาน
“ผัวเมียกันก็ต้องนอนด้วยกันสิทูนหัว คุณนอนไหนผมก็ตอนตรงนั้นแหละเมียจ๋า!!......”
ดนวัตกล่าวพร้อมกับมองสำรวจตรวจตรา ไปทั่วใบหน้าสวยหวาน แล้วมาหยุดมองจ้องอยู่ที่ปากบางอวบอิ่ม และนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กใบหน้าร้อนผะผ่าวหน้าที่แดงระเรื่อซับสีอยู่แล้ว ก็ยิ่งแดงมากขึ้นกว่าเดิม จนลามไปถึงใบหู
ดนวัตแกล้งคนตัวเล็กเพียงแค่นั้น ก็เดินเลี่ยงห่าง ตรงไปยังห้องนอนหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจด้วยว่าเ้าของห้องจะยอมหรือไม่ยอม เพราะเขามีสิทธิ์เต็มที่โดยไม่ต้องขออยู่แล้ว ก็คนตัวเล็กเ้าของห้องนั้นขึ้นชื่อว่า เป็ภรรยาของเขาแล้วนั้นยังไงล่ะ
ซึ่งมันก็จริงอย่างที่ดนวัตคิดนั่นแหละ วริทธิ์นันท์คือภรรยาของดนวัต เพราะฉะนั้นวริทธิ์นันท์จึงไม่อาจจะคัดค้าน ไม่ให้เขานอนร่วมเตียงเดียวกันกับตนเองได้ ขนาดอยู่ที่บ้านของชายหนุ่มเธอกับดนวัตยังนอนเตียงนอนเดียวกันเลย และแถมยังเลยเถิดกันไปถึงไหนต่อไหนด้วย
“คุณผ้าเช็ดตัวอยู่ไหน!!??”
พอดนวัตเข้าไปในห้องนอน ก็ถอดเสื้อผ้าออกจากกายแกร่ง จนกระทั่งเหลือเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว มองหาผ้าเช็ดตัวไม่เห็นมี เขาจึงร้องถามคนตัวเล็กเ้าของห้อง ที่ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ห้องนั่งเล่นอยู่เลย
ดนวัตร้องถามไปได้ไม่ถึงห้านาที วริทธิ์นันท์ก็เดินเข้ามาภายในห้องนอน พอเห็นชายหนุ่มที่มีเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว เธอก็ให้รู้สึกร่างกายวาบหวาม ใบหน้าเห่อร้อนแดงระเรื่อขึ้นมาอีก จึงแสร้งมองไปทางอื่น ทำทีเป็ไม่สนใจเขา เดิมไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าเช็ดตัวออกมายื่นให้
“อุ๊ย!!!!...... คุณ!!!!”
แต่แทนที่ดนวัตจะหยิบผ้าเช็ดตัวจากมือเรียวเล็กไป เขากลับดึงแขนเรียว จนร่างบางเซเข้ามาปะทะกายแกร่ง แล้วแขนแกร่งก็โอบกอดเอวบางเอาไว้ราวกับปลอกเหล็กก็ไม่ปาน วริทธิ์นันท์อุทานออกมาอย่างใ ดิ้นรนให้ตัวเองหลุด แต่เหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งแนบชิดสนิทกันมากยิ่งขึ้น มากจนรับรู้ได้ถึงัอันใหญ่โต กำลังผงาดชูขึ้น
๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔
1K
