ตอนที่ 11
จงเหมยอิงเมื่อกลับไปถึงบ้านก็เดินเข้าไปในห้องพร้อมกับองุ่น แม้จะดีใจที่ได้เจอสามีอีกครั้ง แต่ก็เ็ปไม่ได้กับชีวิตที่ผ่านมาก่อนที่จะได้ย้อนกลับมา คิดถึงแม่สามีที่คอยทำร้ายเธอ ทั้งใช้ให้ทำงานแทบไม่มีเวลาพัก และบางครั้งก็แทบไม่ได้กินข้าวเพราะทำงานไม่เสร็จ โดยเฉพาะตอนที่สามีไม่อยู่บ้าน เป็ความสุขที่เ็ปเป็อย่างมาก
เธอมีความสุขที่มีสามีที่ดีกับเธอเสมอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่เคยเปลี่ยน แม้จะต้องทะเลาะกับแม่ ที่ปกติก็ไม่ชอบครอบครัวเธออยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปกันใหญ่ และเมื่อเธอท้องและคลอดลูกมาเป็เด็กผู้หญิงก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปกันใหญ่ และหลังคลอดเธอก็อ่อนแอเป็อย่างมากเพราะไม่ได้รับการดูแลที่ดี ทั้งยังต้องทำงานแม้ท้องอยู่ก็ตามที จนกระทั่งคลอดแล้วก็ยังคงต้องทำงานอยู่แม้ร่างกายยังไม่แข็งแรงก็ตาม
แม้สามีจะพยายามหาเงินมาดูแลมากเท่าไร แต่ร่างกายที่ถูกทรมานมาอย่างหนักก็ไม่สามารถที่จะรอดตายไปได้ จึงร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ และได้ตายในที่สุด จนเธอได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง เธอสัญญากับตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอกับลูกและครอบครัวอีกครั้ง จะต้องเข้มแข็งและจะต้องได้อยู่กันพร้อมหน้า ไม่ยอมอ่อนแอให้คนรังแกจนตายได้อีก
เธอคิดไปก็น้ำตาก็ไหลออกมาตามความรู้สึกที่ถูกกระทำอย่างไม่ยุติธรรม ทั้งที่เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ทุกคนรักเธอ แต่เหมือนสูญเปล่า ไม่ว่าจะครอบครัวเธอเอง หรือครอบครัวของสามี ต่อไปเธอจะต้องเข้มแข็งมากกว่านี้
เมื่อได้ร้องไห้จนพอใจแล้ว จึงได้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง จึงได้เข้าไปในมิติ เพื่อทดลองปลูกผักและผลไม้ ที่ได้เตรียมเมล็ดพันธุ์มา เธอทำเป็แปลงเล็กๆ ก่อนเพราะไม่รู้ว่าจะเป็ยังไง จะปลูกได้หรือเปล่า เมื่อทำอะไรไปเพลินๆ จึงทำให้ลืมเื่ที่นั่งคิดไปได้ จนในที่สุดก็สำเร็จ จึงได้ออกมาทางด้านนอกเพื่อจะได้ออกมาทำอาหารกิน ในเย็นนี้
เมื่อออกมาก็เห็นเพื่อนร่วมบ้านทั้งสองคนกำลังกินข้าวอยู่ แต่เธอไม่ได้สนใจเพราะเธอไม่ค่อยหิวเท่าไร กินองุ่นรองท้องไปบ้างแล้ว
"เหมยอิง กินบะหมี่ หมูกับพวกเราหรือเปล่า มีอยู่ไม่มาก ต้าซาน นำมาให้" เธอแกล้งชวนไปอย่างนั้นล่ะ ถ้ากินจริงคงไม่ให้หรอก นี่บะหมี่ใส่หมูเลยนะ
"พวกเธอกินกันเถอะ เราทำกินเองได้ ไม่รบกวนพวกเธอหรอกนะ" เมื่อตอบเสร็จแล้วจึงได้เดินเข้าครัวไปในทันที
"คงอยากกินนั่นล่ะ ถึงได้รีบเดินเข้าไป คงกลัวจะอดใจไว้ไม่ไหวแล้วจะมาขอ กินแล้วเราไม่ให้"
"ก็คงจริง กลิ่นเนื้อมันก็หอมจริงๆ นั่นล่ะ เรารีบกินกันเถอะ เดี๋ยว เหมยอิง เปลี่ยนใจขึ้นมา"
"อืม"
และทั้งสองคนจึงได้รีบกินบะหมี่ หมดในเวลาที่รวดเร็ว แต่ยังไม่ทันลุกไปล้างถ้วยด้วยซ้ำ เหมยอิง เดินถือ แผ่นแป้งที่หอมมาก มานั่งกินที่โต๊ะ ทำให้ทั้งสองได้แต่มองว่ากินอะไรกัน มันแค่แผ่นแป้งธรรมดาไม่ใช่หรือทำไมถึงได้หอมแบบนี้ ด้วยความอยากรู้จึงได้ถามออกไป
"เหมยอิง เธอทำอะไรกินหรือทำไมมันถึงได้หอมอย่างนี้ล่ะ"
"ก็ทำแผ่นแป้งย่างนะ ฉันไม่อยาก จุดเตาไฟใหม่ เลยใช้ไฟที่เหลือย่างได้เลย"
"แล้วทำไมมันหอมมากเลย ปกติแป้งย่างมันไม่หอมขนาดนี้" ตู๋หลันหลัน ถามอย่างอยากรู้
"อาจจะหอมน้ำผึ้งหรือเปล่า ไม่รู้เหมือนกัน เพราะไม่ได้ใส่อะไรนอกจากเกลือกับน้ำผึ้งเท่านั้น" เกลือก็ไม่น่าจะมีกลิ่นได้ คงเป็กลิ่นของน้ำผึ้งนั่นล่ะ
"แบ่งให้เราชิมบ้างได้เปล่าเราอยากชิมดู สักแผ่นก็ยังดี" ซูเหมยหวา ขออย่างทุกครั้งที่้าอยากได้อะไร โดยไม่สนเื่มารยาทที่พึงมี
"คงไม่ได้หรอกเราทำมาแค่พอกิน ถ้าเราแบ่งให้พวกเธอแล้วเราจะกินอะไร ขอโทษด้วยแล้วกัน"
"ไม่กินก็ได้ แค่แผ่นแป้งเอง ไม่ใช่เราพึ่งจะกินเนื้อกันไปไม่ใช่หรือไง ตู๋หลันหลัน" พูดอย่างโมโหที่ถูกขัดใจอีกครั้ง
"จริงด้วย ทำไมต้องสนใจแค่แผ่นแป้ง ที่ไร้ราคา จะมาสู้เนื้อที่เรากินกันได้ยังไงกัน"
แต่ จงเหมยอืง กับไม่สนใจในสิ่งที่ทั้งสองคนแม้แต่นิด ยังคงกินแผ่นแป้งอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนอีกสองสาวที่ว่าเพื่อนร่วมบ้านสาวไปแล้ว แต่ไม่ได้รับการตอบกลับมาแม้แต่คำเดียวก็ยิ่งโมโหเข้าไปกันใหญ่ จึงได้รีบเดินไปล้างถ้วย และเข้าห้องไปในทันที
ส่วนทั้งสองชายหนุ่มที่ออกมาจากป่าแล้ว ก็ไปที่สหกรณ์ประจำหมู่บ้านที่รับซื้อของป่า เพื่อไปขายของที่ได้มา โดย โจเฟย ได้รับเงินมาถึง 5 หยวนด้วยกัน ซึ่งถือว่ามากอยู่เหมือนกัน เมื่อเรียบร้อยจึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน โดยในตะกร้าของ โจเฟย เหลือผักป่า กับ เห็ดอีกเล็กน้อยสำหรับทำอาหารในตอนเย็น
"กลับมาแล้วหรือ โจเฟย ได้เงินมาเท่าไร เอามาให้แม่ให้หมด แม่จะเก็บไว้เป็ค่าใช้จ่ายในบ้าน"
ก้าวเข้าไปในบ้านเท่านั้น แม่เขาก็ถามถึงเื่เงินแล้ว ไม่เคยคิดจะถามอย่างอื่น หรือจะให้กินน้ำ ให้หายเหนื่อยก่อน เสียด้วยซ้ำ
"ทำไมไม่ให้ลูกนั่งพักให้หายเหนื่อย กินน้ำกินท่าก่อน จะรีบไปไหนกัน" เขาเอือมระอากับเมียเขาเหลือเกิน แต่เขาสงสารลูกมากกว่า ที่ต้องมาคอยหาเงินเข้าบ้าน ทั้งที่ลูกคนอื่นแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
"ลูกไม่ได้เหนื่อยอะไรมากหรอก คุณก็ชอบขัดฉันจริงๆ เลย" อยากได้เงินก็ต้องถามหาเงินก็ถูกแล้ว ไม่ได้อยากรู้เื่ของลูกสักหน่อย
"นี่ครับ" เขายื่นเงิน 1 หยวน ไปให้แม่ ส่วนที่เหลือเขาขอเก็บไว้เองดีกว่า มีเงินเยอะก็ใช้กันเยอะไม่คิดถึงคนที่หาเงินเลยสักนิด
"ทำไมได้น้อยจัง แล้วอย่างนี้จะพอกิน พอใช้กันหรือ คนต้องมากมาย"
"ถ้าแม่อยากได้มากกว่านี้คงต้องให้ พี่ใหญ่กับน้องสาม ช่วยไปหาแล้วล่ะครับ ผมทำคนเดียวได้แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้ว"
"พี่ชายกับน้องของลูก เข้าไปทีไรไม่เห็นจะได้อะไรกลับมาเลย"
เขาคิดจะหาอะไรได้ยังไงเขาเห็นบอกแม่ว่าเข้าป่า แต่จริงๆ แล้วเข้าไปเดินเล่นในเมืองกัน เขาี้เีจะพูด พูดไปก็หาว่าใส่ร้าย จากถูกก็จะกลายเป็ผิดไปเสียเปล่าๆ
"ผมได้ผักป่า กับเห็ดมาด้วย ให้พี่สะใภ้นำไปทำอาหารเถอะครับ" เขาอยากจะอาบน้ำแล้ว เขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เหนื่อยกายแล้วยังจะเหนื่อยใจอีก
"สะใภ้ใหญ่ มานำเห็ดกับผักป่าไปทำอาหารเย็นนี้หน่อย แล้วลูกใหญ่กับลูกสามไปไหนกันไม่เห็นเลย" ถามลูกสะใภ้ถึงลูกชายอีกสองคน
"นอนอยู่ในห้องค่ะ บอกว่าไม่รู้จะทำอะไร นอนเล่นดีกว่า" อูผิงหลัน พูดออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร
"แล้วลูกสี่ล่ะไปไหน" ถามลูกสะใภ้ถึงลูกสาว ฟู๋โฮวา นั่นเอง ั้แ่เช้ายังไม่เห็นหน้าเลย
"ไปหาเพื่อนในหมู่บ้านไงคะ ก็ไปเป็ประจำทุกวันอยู่แล้ว" แม่สามีจะถามทำไมกันนะ น้องสามีคนนี้แทบไม่หยิบจับอะไร เอาแต่ไปหาเพื่อนในหมู่บ้าน
"ผมขอตัวก่อนดีกว่า อยากอาบน้ำแล้ว"
เขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรอีก กับความจำเจในการใช้ชีวิต สักวันหนึ่งเขาจะขอไปใช้ชีวิตเป็ของตัวเอง จะไม่อยู่ดูสิ่งที่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจ แม้ไม่รู้วันนั้นจะมีไหม แม่เขาจะยอมปล่อยเขาไปหรือเปล่า เพราะตอนนี้ เงินที่หามาส่วนใหญ่มาจากเขา
"ไปเถอะลูกพ่อก็กำลังจะไปเหมือนกัน"
เขาเอือมระอากับการกระทำของลูกเขาจริง ไม่หยิบจับงานอะไร ไปทำงานก็แทบไม่ได้งาน แล้วถ้าไม่มี ลูกคนรอง จะอยู่กันรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยิ่งทำให้รู้สึกผิดกับลูกคนนี้มากเข้าไปอีก
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
3K
