ตอนที่ 3 ก่อร่าง
ลูกบัวตัดสินใจั้แ่ตอนที่ตอบรับข้อเสนอของชายชราบนดินแดนกลางแล้วว่าเธอต้องใช้ชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อลูกบัวให้ดีให้จงได้ เธอมีเวลาอีกมากที่จะได้แก้แค้นคนทรยศอย่างคุณทิม กว่าเธอจะได้เจอกับเขาก็ปาไปอายุ 24 ปี และตอนนี้เธออายุเพียงแค่ 15 ปีเท่านั้น แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยก็คือทุกอย่างจะไม่เหมือนชีวิตก่อนหน้านี้ เพราะเธอกำลังทำให้มันเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ รวมถึง่เวลาที่จะได้เจอผู้ชายคนนั้นด้วย
หญิงสาวใช้ความคิดของวัย 35 ปี แน่นอนว่าร่างกายของเธอเป็เพียงเด็กวัยรุ่นอายุ 15 ปีเท่านั้น เธอจึงแทบไม่ได้สุงสิงกับเพื่อนสมัยมัธยมของเธอเลย การได้กลับมาอยู่ร่วมกับเพื่อนมันก็ดีอยู่ แต่เธอไม่ได้จะกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ลูกบัวได้แต่ขอโทษกลุ่มเพื่อนของเธออยู่ในใจ แม้จะรู้ว่าสุดท้ายแล้วเพื่อนพวกนี้ก็เป็เพียงกลุ่มคนที่ผ่านมาในชีวิต่หนึ่งและจะผ่านไป แต่เธอก็ยังอดรู้สึกผิดลึกๆ ไม่ได้
“หลังเลิกเรียนไปเดินเซ็นทรัลกันพวกแก”
“เออ ไปๆ บัว แกไปนะ ่นี้แกเงียบๆ ดูเครียดแปลกๆ ไปใช้ชีวิตวัยรุ่นกันดีกว่า”
เพื่อนของเธอชื่ออีฟกับแนน ทั้งสองคนเป็เพื่อนที่ดีในสมัยมัธยม ลูกบัวนิ่งไปครู่หนึ่ง จริงๆ วันนี้เป็วันหยุด เธอไม่ต้องไปทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียน เอายังไงดีนะ ใจจริงเธอไม่อยากเที่ยวเตร่เลย เพราะเธอมีแผนการที่ต้องใช้เงินอยู่อีกมาก แต่ถ้าไม่ไปเลยเธออาจจะใช้ชีวิตยากตอนมัธยมก็ได้
ลูกบัวแปลกใจเล็กน้อยกับความคิดของตัวเอง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนคิดช้าอย่างเธอจะคิดอะไรพวกนี้ออกมาได้ด้วย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อยเลยแฮะ
ไปเปิดหูเปิดตาก็ดีเหมือนกัน เผื่อจะมีไอเดียอะไรอีก
เธอพยักหน้าและยอมไปห้างสรรพสินค้ากับเพื่อนหลังเลิกเรียนโดยดี ที่เธอต้องใช้เงินจำนวนมากก็เพราะว่าเธอตัดสินใจจะเปิดแชแนลยูทูปนั่นแหละ แต่เธอไม่มีกล้อง ไม่มีไมค์ ไม่มีอุปกรณ์อะไรอื่น เธอต้องเก็บเงินเพื่อของพวกนี้จึงตัดสินใจไปทำงานพาร์ทไทม์ ตอนปิดเทอมที่ผ่านมาเธอขอที่บ้านออกไปทำงานนอกบ้านไม่ได้ก็จริง แต่พอเปิดเทอมแบบนี้เธอก็พอจะหาคนอ้างกลับบ้านดึกเพราะไปติวได้ จึงเริ่มต้นทำงานพิเศษั้แ่เปิดเทอมมา ส่วนเงินค่าเรียนพิเศษก็กลายมาเป็เงินก้นถุงเก็บหอมรอมริบสำหรับโปรเจกต์อนาคตของเธอเช่นกัน
“อุ๊ย!” เพราะคิดอะไรเพลินๆ ระหว่างที่เดินอยู่ตรงโซนตุ๊กตา เธอก็บังเอิญชนกับเด็กผู้ชายที่หมุนตัวมาจากอีกทิศทางหนึ่ง เขาตัวสูงกว่าเธอ แววตาของเขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนเธอรู้จักเด็กผู้ชายคนนี้เลย
“จ้องนานๆ นี่ชอบเราหรอ?” เด็กคนนั้นยักคิ้ว เธอกำลังจะอ้าปากบอกขอโทษ แต่ก็สั่งตัวเองให้หุบปากทัน ่นี้เธอพยายามเลิกไอ้นิสัยเอะอะอะไรก็ขอโทษชาวบ้านเขาไปทั่วอยู่ แต่ยังทำได้ไม่ค่อยดีนัก เผลอคิดอยู่บ่อยๆ ว่าจะพูดคำขอโทษ
“อ้าว เงียบเลย ชื่ออะไร เราชื่อทิม”
!!
เธอตาโตในทันที มันเป็ไปได้ยังไง… ตอนสิบห้าเธอไม่เคยเจอคุณทิมเลย ไม่ๆ เธอจะไม่เรียกมันว่าคุณอีกแล้ว เธอไม่เคยเจอทิมตอนสิบห้าสักหน่อย แล้วนี่โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเธอเนี่ย
กงล้อแห่งเวลายังคงทำงานอย่างเที่ยงตรง เพราะว่าความคิดของลูกบัวเปลี่ยนไป ทุกอย่างจึงต้องเปลี่ยนตาม…
“ไม่ตอบอีก เป็ใบ้เหรอ” ทิมไม่พูดเปล่า แต่ดึงแขนเธอไป เขาเขียนขยุกขยิกลงบนแขนเธอ นาทีนั้นเธอใกับเหตุการณ์ที่ได้เจอทิมเป็อย่างมากจนไม่ทันคิดว่าควรจะชักมือออกมา ไม่นานเขาก็พูดขึ้นว่า “เสร็จละ ไปก่อนนะ แอดมาด้วยล่ะ” เขาโบกมือและวิ่งหายไปตรงมุมตึก
“อ๊าย/กรี๊ด” เพื่อนสาวของลูกบัวที่อยู่ละแวกนั้นด้วยต่างก็เห็นเหตุการณ์ พวกเธอตรงดิ่งเข้ามารุมแล้วดึงแขนลูกบัวไปดู “แก๊ เค้าเขียนเมลให้แกว่ะ กลับบ้านไปแอดเอ็มเลยนะๆๆ”
พวกเธอดูจะตื่นเต้นกว่าเ้าตัวเสียงอีก ลูกบัวใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะหวั่นไหวกับเด็กผู้ชายหน้าตาดี เธอรู้จักผู้ชายคนนั้นดีเกินกว่าจะหลงรักเขาอีกรอบ แต่ที่เธอใจเต้นแรงน่ะเป็เพราะว่าดูเหมือนพอเธอเปลี่ยน เหตุการณ์บางอย่างก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน เธอรู้สึกว่าตัวเองจะต้องคิดหนักกับเื่นี้แน่ๆ บางทีชีวิตเธออาจจะต้องมีทิมในชีวิต แต่อยู่ที่เธอว่าจะจัดการหัวใจของตัวเองยังไง
ครั้งนี้เธอมั่นใจว่าต่อให้เขาดีกว่าเดิม เธอก็จะไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นอีก
2K
