"พี่อบเชย เดี๋ยวผมไปซื้อของก่อนนะ ครับ เดี๋ยวกลับ "
" อย่ากลับมามืดหล่ะ พี่เป็ห่วง "
" ครับ "
ั้แ่วันนั้นที่สายลมได้เจอเจไดครั้งนั้น ใบหน้าที่มีสเน่ห์ของเขาติดตาตรึงใจ ทำเอาสายลมใจสั่นจนทนไม่ไหว สายลมเอาแต่คิดถึงเขาตลอด เขาเพิ่งมารู้จักคำว่ารักแรกพบมันเป็ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง
เขาหาโอกาสไปห้างนั้นอีกครั้ง เพื่อหวังว่าจะได้พบเจไดอีกครั้ง
เพื่อแค่ให้ได้เห็นก็ยังดี
สายลมบังเอิญไปเจอเจไดที่นิตยสารดังเล่มหนึ่ง มีประวัติของเขาอย่างละเอียด เขาเป็นักธุรกิจที่ประสบณ์ความสำเร็จ มีธุรกิจกิจการหลายแห่ง ฐานะร่ำรวย จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ควงสาวเคยเป็เเฟนกับสาวไฮโซ หลายคน เขาอยู่สูงจนสายลมไม่กล้าเอื้อมแต่ขอให้ได้เจอหน้าเท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว
เขาเป็แค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆ ไม่ได้ร้ำรวยเทียบเท่า เหล่าไฮโซที่เจไดควงแบบในที่เป็ข่าว เขาคงไม่สนใจคนธรรมดาๆ แบบตัวเอง สายลมไม่กล้าที่หวังสูงให้เจไดมารักเขา แต่อีกใจหนึ่งก็ชอบเขามากๆ จนอยากจะเจอหน้าเขาทุกวัน
ทั้งสายลมและมีคุณมีไลน์เจได จากวันนั้นเขาพาทั้งสองคนไปเลี้ยงขนม เขาก็แลกไลน์กัน
วันนั้นที่พวกเขาเจอกันเจไดเป็คนเอ่ยปากขอไลน์ พวกเขาทั้งสองคนเอง เขามีไลน์ของเจไดอยู่แต่ไม่กล้าที่จะพิมพ์ส่งไป
สายลมพิมพ์ข้อความแล้วลบอยู่อย่างนั้นหลายครั้งสุดท้ายก็ไม่กล้าส่งไปหาเขา เขาเลือกที่จะที่ไปหาเจไดที่เดิม
สายลมเป็ผู้ชายหน้าตาน่ารัก ตาโต ผิวขาว ตัวเล็ก เ้าเนื้อนิดหนึ่ง แต่ไม่ถึงกับอ้วนพีแก้มป่องของเขานั้น ที่อบเชยชอบขยำบ่อยๆ ยิ่งทรงผมหน้าม้านั้นยิ่งทำให้เขาดูน่ารักขึ้นไปอีก เขาเป็เด็กที่มีเสียงไพเราะน่าฟัง อาจจะดูเงียบๆ ไปสักนิดถ้าดูภายนอก แต่ที่จริงแล้ว เป็คนน่ารักสดใสมากถ้าได้สนิทพูดคุยด้วย เป็เด็กที่มองโลกแน่แง่ดีมีมุ่งมั่นในสิ่งที่ทำเสมอมา เขาเป็เด็กผู้ชายที่น่าทะนุถนอมคนหนึ่ง เพราะความน่ารักของเขา มักจะมีผู้ชายมาจีบมากกว่าผู้หญิงซะอีก แต่สายลมไม่เคยสนใจสักนิด สายลมไม่อยากมีความรักสักเท่าไหร่ เขาเห็นสังคมภายนอกทุกอย่างมันฉาบฉวยทั้งนั้น
แต่เจไดมาทำให้เขาเปลี่ยนความคิดแบบนั้นไปซะแล้ว
สายลมเลือกที่จะเข้าไปร้านหนังสือ ปกติเขาชอบเข้าร้านหนังสือเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว
ในขณะที่ดูหนังสืออยู่นั้น ได้ยินเสียงเจื้อยเเจ้วจากเด็กน้อยกำลังพูดคุยกับคุณพ่อไม่พัก
สายลมรักเด็กมาก เขามองดูเด็กน้อยคนนั้นพลางส่งยิ้มให้ อยู่ๆ เด็กคนก็วิ่งมาให้เขาอุ้มซะอย่างนั้น สายลมไม่รำคาญเลยสักนิด รีบอุ้มเด็กน้อยขึ้นด้วยความเอ็นดู
เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี โชว์ฟันน้อยๆที่พึ่งขึ้นสองซี่ “ 555 น่ารักจังเลยน้าา เด็กน้อย ”
ทำเอาพ่อของเขาเรียกกลับแทบไม่ทัน
“ข้าวหอม ลงมาจากพี่เขาซิลูก”
“ เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับ แกเป็เด็กอารมณ์ดีหน่ะครับ เห็นใครยิ้มให้ไม่ได้ จะให้เขาอุ้มแบบนี้ตลอด”
“ ฮ่ะๆ ไม่เป็ไรเลยครับ น่ารักมากเลยครับ”
“มาหาแม่ดีกว่านะจ๊ะ ” ผู้ชายคนนั้นรับตัวลูกของเขาไปอุ้มแทน
“เอ๋ แม่เหรอครับ พี่ชายเป็แม่เขาเหรอครับ”
ผู้ชายตัวเล็กคนนั้นทำท่าทีใที่ตัวเองเผลอพูดคำนั้นและทำหน้าหม่นลงทันที
“ผมขอโทษนะครับ แต่ผมเข้าใจนะครับ ” สายลมรีบขอโทษด้วยความรู้สึกผิด
“ผมเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวหน่ะครับ พ่อของเขาทิ้งเราไปั้แ่เขายังอยู่ในท้อง แต่ตอนได้เห็นหน้าลูกครั้งเเรกทำให้ผมมีกำลังใจอยู่ต่อไปได้ เขาคือสิ่งที่วิเศษที่สุดเลยหล่ะครับ "
“ เป็คนเข้มเเข็งมากๆเลยนะครับ ผมดีใจด้วยที่มีลูกชายน่ารักขนาดนี้ พี่ชายโชคดีมากๆ เลยครับ ” สายลมพยายามพูดปลอบใจ เมื่อเห็นสายตาเขาหม่นลง พลางส่งยิ้มให้เขาและเด็กน้อยอย่างเอ็นดู
ผู้ชายท้องได้ยากที่หาจะได้ถึงมีพวกเขาก็จะโดนมองอย่างแปลกประหลาดยิ่งเป็คนธรรมดาที่ไม่ร่ำรวยอะไรพวกเขาจะโดนเหยียดจากคนภายนอก ถึงแม้ว่าตนนี้จะไม่หนักเท่าสมัยก่อน แต่ก็ยังมีอยู่ พวกเขาจึงต้องปิดบังไว้เพื่อให้ง่ายต่อการใช้ชีวิตและเพื่อลูกของพวกเขา
" บายๆ พี่เขาสิลูก "
" บายบาย โชคดีนะครับ " สายลมส่งยิ้มให้ผู้ชายผู้น่าสงสารคนนั้น
" บายๆ กั้บ" เด็กน้อยส่งยิ้มตาหยีโชว์ฟันสองซี่ และส่งจุ๊บให้สายลมก่อนที่แม่ของเขาจะอุ้มเดินจากไป
เห้อ! น่าสงสารพี่เขาจัง คงจะเป็เื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานซินะ
สายลมไม่รู้อนาคตตัวเองจะเป็อย่างไร เขารู้เพียงแต่ตอนนี้ ในใจเขาคิดถึงแต่เจไดเท่านั้น
ในขณะที่สายลมยังกำลังเดินอยู่ในร้านหนังสือนั้น และเขาก็ได้เจอเขาเจอเจไดเดินอยู่แถวนั้นพอดี เขาดีใจมากๆ ที่ได้เจอหัวใจมันรู้สึกพองโตเมื่อได้เจอหน้าหล่อๆ ของเจไดอีกครั้ง
สายลมมองตามเจไดจนเขาเดินลับตาไป
ยิ่งสายลมได้เจอเจไดมันยิ่งทำให้เขาอยากจะได้อยู่ใกล้ๆ ได้พูดคุยกับเขาอีก แต่วันนี้เขาคงต้องกลับแล้ว
" สายลม ทำไมกลับเร็วจัง " อบเชยถาม
" อ้อ ผมแค่ไปซื้อหนังสือมาหน่ะครับ "
" เอ๊ะ ทำไมดูอารมณ์ดีกว่าปกตินะ เหมือนไปเจอใครมา หื่ม"
" เปล่านะครับ ผมไปเดินเล่นซื้อหนังสือที่ชอบมาหน่ะครับ เลยอารมณ์ดี คิคิ"
สายลมตัดสินใจรวบรวมความกล้า และส่งข้อความไปหาเขา
"ผมไม่หวังอะไรขนาดนั้นครับ ผมเเค่..อยากเจอหน้าคุณบ่อยๆ ก็เท่านั้น"
/// สวัสดีดีครับ ผมสายลม นะครับ ที่เจอที่ห้างคุณวันนั้น ///
เขารอคำตอบกลับอยู่แบบนั้นอยู่หลายชั่วโมง ก็ไม่มีวี่เเววเขาจะตอบกลับมา
"เราคงไม่ได้อยู่ในสายตาเขาสักนิดสินะ"
"วันนี้ขอไปเห็นหน้าเขาอีกสักครั้งแล้วกันนะ "
“ทั้งที่เขายังไม่รู้เลยว่าเราชอบเขามากแค่ไหน ก็ต้องมาอกหักซะเเล้วเหรอเรา ”
สายลมไปเดินร้านหนังสือร้านเดิมเพื่อหวังจะเจอเขาอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้เป็เช่นนั้น ร่างบางจึงตัดใจกลับบ้าน
"งั้นผมขอติดตามคุณอยู่ห่างๆ ก็แล้วกันนะครับ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รู้ก็ตามว่าผมอยากเจอคุณมากแค่ไหน"
จังหวะกำลังเดินกลับอย่างเหม่อๆ เขาก็ชนกับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง
จังหวะที่สายลมกำลังจะล้มลง เจไดคว้าเอวเขาเอาไว้ จึงทำให้ตอนนี้ ตัวเขาอยู่ในอ้อมเเขนของเจได
" เอ่อ ขอโทษครับ"
" คะ..คุณเจได"
เมื่อได้สบตาและยิ่งได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา มันทำให้สายลมใจเต้นจนแทบบ้า
"เจอกันเเล้วนะ" เจไดเขาเห็นข้อความนั้นที่สายลมส่งไปแล้ว เเต่เพียงแค่ไม่ได้สนใจที่จะตอบเท่านั้น
" อะ.เอ่อ ครับ”
สายลมรีบก้มหัวขอโทษเป็การใหญ่ แต่ในใจของเจไดกลับคิดอะไรกลับกัน
นี่มาอ่อยชั้นถึงที่เลยเหรอ คงอยากจะได้ชั้นมากสินะ
ความเขินที่จะสบตากับร่างสูง สายลมจึงทำตัวไม่ถูกพูดติดๆ ขัดๆ ไปหมด
"เธอไม่น่ามาใช้มุขนี้เลยนะ หึ" เสียงเขาพูดทีเล่นทีจริง
“ เอ๋ ครับ” สายลมงงคำของเขาพูดหมายความว่าอย่างไรกันแน่
มือใหญ่ที่จับบั้นท้ายนิ่มๆ ตอนที่เขารับตัวสายลมไว้ เขาคิดว่าถ้าได้เอาแก้เบื่อคงดีไม่น้อย
เขาเห็นข้อความที่สายลมส่งมาเเล้ว และก็คิดไม่ผิดว่าเด็กคนนี้ต้องมาหาเขาที่นี่อีก
เจไดเป็คนเ้าชู้เเละฉลาดรู้ทันผู้หญิงที่หวังจะมาจับเขาหลายๆคนบุคลิกเขาไม่เหมือนหนุ่มเพลบอย เขาเป็เหมือนคุณชายที่แสนอบอุ่นคนหนึ่ง แต่ซ้อนความเ้าชู้ไว้ ใครที่เข้ามาหวังจะจับ หรือล้ำเส้นเขา ก็จะโดนเขาเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี
สาวหลายๆ คนของเขาพวกเธอล้วนแต่เป็ไฮโซ ร่ำรวยเหมือนกันทั้งนั้น เมื่อเวลาที่เขาเบื่อและไม่อยากสานต่อเขาก็แค่เขี่ยทิ้ง เขาไม่สนข่าวซุบซิบอะไรทั้งนั้น เขาไม่อยากผูกพันกับใคร และก็มีคนมาเสนอให้เขาถึงที่ตลอดโดยไม่ต้องเสียแรงหาเลยด้วยซ้ำ
เขายังไม่เคยได้ลองมีเซ็กซ์กับผู้ชายสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะมีเด็กผู้ชายหน้าตาดี โปรไฟล์ดีพยายามจะมาเข้าหาเขาตลอด แต่สำหรับสายลม เจไดอยากจะลองสักครั้ง ถ้าไม่สนุกก็ทิ้งได้ง่ายกว่าพวกผู้หญิงด้วยซ้ำ
" พอดี ชั้นจะไปหาอะไรดื่มสักหน่อยไปด้วยกันมั้ย ไถ่โทษที่เธอเดินชนชั้นไง" ร่างสูงมองสายลมอย่างเ้าเล่
เขามีสเน่ห์ เกินไปจนสายลมไม่กล้าสบตาเท่าไหร่นัก
" คะครับ "
หลังจากนั้นเจไดพาสายลมขึ้นรถคันหรูไปที่ร้านเหล้าหรูของตัวเอง
ระหว่างที่อยู่ในรถสายลมเริ่มกังวลเื่เวลา จนเก็บอาการไม่อยู่เพราะตอนนี้ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องกลับแล้ว พี่เขาต้องเป็ห่วงแน่ๆ ถ้ากลับดึก
"คุณเจไดครับผมต้องกลับบ้านแล้ว "
"สัญญากันแล้วนะ จะเปลี่ยนใจแล้วเหรอ"
คำพูดของเขาทำไห้สายลมเกรงใจจนไม่กล้าปฏิเสธอีกและในใจลึกๆ
ก็อยากอยู่กับร่างสูงนานๆ ด้วย
ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ เอามือเชยคางร่างเล็กขึ้นมา “ชั้นรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับชั้นนะ” สายลมหลบสายตาและแอบยิ้มเพราะความเขิน
เพราะกลัวพี่สาวโทรตามเขาจึงตัดสินใจปิดโทรศัพท์
ถ้ากลับดึกหน่อยคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง เดี๋ยวบอกไห้เพื่อนช่วยพูดแก้ตัวก็ได้นี่ ว่าเรามาคุยเื่เรียนกันยาวจนดึกจนอยู่ดึก
สายลมไม่เคยเกเรออกนอกลู่นอกทางสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขาขออยู่ใกล้ชิดกับเจไดสักครั้งเขาคงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้วเป็แน่
ร้านของเขาเต็มไปด้วยคนมีเงินทั้งนั้น เมื่อถึงแล้วร้านแล้วสายลมเดินตามเจไดเข้าไปอย่างประหม่าเขาทำตัวไม่ถูกที่ต้องมาเข้าร้านหรูแบบนี้ เขาแค่เด็กผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ไม่เคยคิดจะมาที่แบบนี่ด้วยซ้ำ
"ที่นี่หรูจังเลยนะครับ ผมไม่ชินเลย"
"นึกว่าเธอจะชอบซะอีก มานั่งตรงนี้สิ "
เจไดพาสายลมมานั่งห้องส่วนตัวของตัวเอง
"เธอชอบดื่มอะไร"
"ผมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ครับ"
"อื้ม เป็เด็กดีนี่ งั้นจะสั่งเบาๆ ให้แล้วกัน"
เขามองสายลมอย่างไม่เชื่อสายตาเท่าไหร่นัก
“ ดื่มสิ สูตรนี้อร่อยนะ ”
“ ครับ”
พวกเขานั่งคุยกันได้สักครู่ เครื่องดื่มที่ผสมแอลกอฮอล์เพียงน้อยนิด แต่ก็ทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงแล้ว
" เอ่อ ผมมึนจังครับ"
" ขยับมานั่งใกล้ๆ ชั้นสิ "
" ครับ "
จากนั้นร่างสูงก็รุกใส่สายลมทันที จนสายลมตั้งตัวไม่ทัน
"อยากอยู่ใกล้ชั้นมั้ย"
"ชั้นรู้นะว่าเธอชอบชั้นนะ "
เขาไม่ตอบแต่โน้มหน้าเขาไปจูบสายลมและมองคนตัวเล็กด้วยสายตาอยากจะกลืนกิน
“คืนนี้อยู่กับชั้นนะ”เจไดกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
จากนั้นเจไดจึงจับหน้าเล็กหันมาและจูบอย่างดูดดื่มอย่างไม่ทันตั้งตัว ท่าทางไม่เป็งานของสายลม ทำให้เจไดถูกใจไม่น้อย
ไม่ว่าเจไดจะจับจูบจะลูบคลำจับตรงไหน สายลมยอมทุกอย่างเพียงแค่คำสั้นๆ คำนั้น ถึงแม้จะยอมไห้ร่างสูงทำตามใจชอบ แต่เขาก็กลัวจนตัวสั่น ตัวมันวูบวาบไปหมด
"ชั้นขอนะ" คนตัวเล็กไม่ตอบเพียงแต่หลบสายตาด้วยความเขินอาย
" แล้วผมจะได้อยู่ใกล้คุณอีกใช้มั้ยครับ "
“ ตะ แต่ ผมกลัวครับ” เด็กที่ไม่รู็ประสากับเื่เขาต้องใช้ความกล้ามากที่จะยอมให้คนตรงหน้าทำแบบนั้น
“แล้วชั้นจะทำเบาๆ นะ ” ร่างสูงยิ้มรับอย่างเ้าเล่เขาอุ้มสายลมขยับขึ้นไปบนโซฟาตัวใหญ่ เขาจับตัวคนตัวเล็กนอนลง และถอดเสื้อออกของตัวเองออกกล้ามเนื้อที่เป็ลอน ซิดเเพ็กที่สวยราวกับรูปปั้นนั้น ทำให้สายลมเขินจนทำตัวไม่ถูก
เจไดที่สูง 190 กับ สายลมที่สูงเพียง 171 ทำให้ทุกอย่างมันดูแตกต่างกันไปหมด
เขาเริ่มซุกไซร้ไปทั่วร่างกายของสายลม จนสายลมเคลิบเคริ้มไปกับรสจูบของเขาตอนนี้ของของเขามันพร้อมเต็มที่แล้ว กางเกงของคนตัวเล็กถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว
ร่างสูงแยกขาขาวเรียวของเขาออกแล้วแทรกไปตรงกลาง
“ชั้นจะใส่เข้าไปแล้วนะ”
“ครับ” สายลมตัวสั่นกลัวจนมือไม้เกร็งไปหมดเพราะเมื่อได้เห็นท่อนกายของเจไดมันใหญ่เกินกว่า จนคิดว่าเขาจะทนได้ไหม
เมื่อเขาใส่เข้าไปเพียงส่วนหัว สายลมก็ร้องออกมาด้วยความเ็ป
“ อื้อ อื้อออ ”
“ อย่าเกร็ง” เจไดจึงดึงความสนใจของคนใต้ร่างด้วยการจูบอย่างเร่าร้อน
และเขาก็ใส่ท่อนกายใหญ่เข้าไปจนสุด
“อ่ะ อื้ออ ” เขาร้องครางด้วยความเ็ป เจไดเเช่อยู่แบบนั้นครู่หนึ่งเขาจึงเริ่มขยับแกนกายเข้าออกอย่างช้าๆ
สายลมร้องไห้ออกมาเพราะความเจ็บ ช่องทางเขาฉีกขาดจนมีเืไหลออกมา แต่มันก็เป็น้ำหล่อลื่นได้ดี
“ชั้นหยุดไม่ได้แล้ว ทนหน่อยนะ ”
“ ฮึก ครับ”
ใบหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเพราะทนความเ็ปเพื่อให้เจไดได้มีความสุข
เจไดปลดปล่อย จนถุงยางหมดไปหลายกล่อง สายลมเพลียมากและมีอาการไข้ขึ้น แต่ยังไม่ได้หลับ
เจไดปล่อยในตัวสายลมไปหลายครั้งเวลาผ่านเนิ่นนาน จนสายลมหมดเเรง แต่คนบนตัวเขาก็ยังไม่ยอมหยุด
จนรอบสุดท้ายร่างสูงขยับกายเข้าออกอย่างเร็วเเรงก่อนจะปลดปล่อยข้างในตัวสายลมจนล้นออกมา
สายลมร้องครางอย่างเ็ป " อื้อ อื้ออ"
"เธอน่ารักมากนะ รู้มั้ย" จับใบหวานหวานนั้นขึ้นมาจูบอย่างดูดดื่ม ก่อนจะล้มตัวลงนอน และคว้าตัวสายลมเข้ามากอด
เขารู้สึกคนที่กำลังกอดเขาช่างอบอุ่นเหลือเกินและคิดไปเองว่า รุู้สึกว่าคนตรงหน้าก็มีใจให้เขาเหมือนกัน สายลมเงยหน้าขึ้นมองเจได แค่เห็นรอบยิ้มแบบนั้น เขาก็มีความสุขใจแล้ว
สายลมมองดูร่างสูงหลับไปแล้ว
มือเรียวสวยของสายลมลูบไล้ ใบหน้าของเจไดอย่างอ่อนโยน เขามองเจไดด้วยความรักเขาหลงรักเจไดมากๆ ด้วยความที่เขาไม่เคยมีคนรักมาก่อน
" ผมจะเป็ของคุณตลอดไป "
" ไม่ว่ายังไงผมจะไม่ไปจากคุณ"
" ผมรักคุณนะครับ "
สายลมตื่นขึ้นมาพบว่าเจไดตื่นนานแล้ว เขาเตรียมยาข้าวต้มและน้ำให้ ทำให้สายลมดีใจมากที่เจไดใส่ใจเขา
เขาคงต้องนอนพักไปสักครึ่งวัน เพราะตอนนี้จะลุกไปห้องน้ำขายังสั่นไปหมด มันลุกแทบไม่ขึ้น
สายลมหยิบมือถือเครื่องเก่าขึ้นโทรไปหาเพื่อนสนิท
"สกาย นายช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย ถ้าพี่อบเชยโทรมาถามเื่ชั้นว่าชั้นหายไปไหน ช่วยบอกได้ไหมว่าชั้นอยู่กับนาย นี้่เที่ยงๆ ชั้นจะกลับแล้ว
" นร้า ๆ ขอร้องช่วยชั้นหน่อยนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกชั้นมาเลย นร้าๆ "
ปลายสายตอบตกลงแล้ว " ขอบคุณนะ สกาย ขอบคุณจริงๆ " สายลมจับมือกำไว้แน่น พลางถอนหายใจ
" เห้อ โล่งอกไปทีนะ "
สายลมขอร้องเพื่อนที่ไม่สนิทมากนักให้ช่วยโกหกพี่สาว เพื่อเจได เพราะเขาหลงรักเจไดมากสายลมไม่เคยโกหกอบเชยแบบนี้เลย
สายลมนอนพักได้สักพัก เขาจำเป็ต้องลากร่างกายที่ระบมของเขากลับบ้าน เขารีบเข้าไปอาบน้ำเเต่งตัว
เขามองเห็นตัวเองมีแต่ ร่องรอยที่เจไดทำไว มันทำให้สายลมคิดไปว่า ร่างสูงคงชอบเขาเหมือนที่เขาชอบตัวเอง เขารู้สึกดีมากๆที่ได้เป็ของเขา เจไดจะต้องรักเขามากขึ้น
จากตอนแรกที่คิดว่าแค่ได้มองอยู่ห่างๆ มันกลายเป็อยากจะได้ร่างสูงมาเสียแล้ว
" ผมรักคุณเหลือเกิน มันไม่เร็วไปใช้มั้ยที่ผมจะบอกว่ารักคุณ"
ร่างตรงหน้ากระจกบอกกับตัวเอง
สายลมกลับถึงบ้านพยายามทำร่างกายให้ปกติที่สุด เพราะเขายังไม่หายจากไข้และอาการเจ็บตรงนั้น
"สายลม" อบเชยเรียกเสียงห้วน
" เมื่อวานไปไหนมา แล้วทำไมปิดโทรศัพท์ เป็ห่วงมากนะรู้มั้ย เธอไม่เคยไปไหนไม่บอกนะ "
" คือ ผมไปทำการบ้านกับสกายหน่ะครับ ตอนเเรกกะจะไม่ค้าง แต่งงานไม่เสร็จก็เลยอยู่ยาวๆ แล้วแบตบทแล้วพวกผมก็เผลอหลับกันด้วย "
เขากลัวจนประหม่าจนหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว แต่ก็พูดได้อย่างปกติจนอบเชยเชื่อ เพราะเขาไม่เคยโกหกมาก่อน
" โอเคร ทีหลังก็นัดกันก่อนนะ " สายตาพี่สาวจ้องเขม็งก่อนหายตัวไปทำอย่างอื่น
" ครับพี่ " สายตอบเสียงอ่อนด้วยความรู้สึกผิด
เขาเข้าห้องตัวเอง เขานึกถึงเื่เมื่อคืน เขาจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย
แค่ผ่านไปไม่ถึงวัน ก็คิดถึงคนๆนั้นซะเเล้ว สายลมอยากให้เขากอดอีก อยากให้เขาจูบ อยากได้ััจากเจไดเหลือเกิน
เขาได้รับข้อความจากเจได
"พรุ่งนี้มาหาชั้นนะ เดี๋ยวส่งคนไปรับ"
" ได้ซิครับ คิดถึงมากๆ เลยหล่ะครับ"
หึ แค่โดนไปทีเดียวร่านอยากจะมาให้ชั้นเอาแล้ว
ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้ ผมเชื่อว่าความดีของผมจะชนะใจคุณ
เขาหวนนึกถึงคำสอนของพี่สาว
" พี่ครับ ทำไมพี่ต้องรักและซื่อสัตย์กับครอบครัว คุณท่านหล่ะครับ "
" เขามีบุญคุณกับครอบครัว ชุบเลี้ยงเราส่งพวกเราเรียน เราต้องซื่อสัตย์จงรักภักดีกับคุณครอบครัวคุณท่านให้มากๆ นะ ความดีจะชนะทุกอย่างนะ ไม่ว่าจะเป็ความรักแบบไหน เราก็ต้องซื่อสัตย์จริงใจต่อกันนะรู้มั้ย " อบเชยยิ้มและคว้าตัว เด็กชายตัวเล็กเข้ามากอดโยกไปมา
" ครับ ผมจะจำไว้ "
" เก่งที่สุดเลยย น้องชายใครนะ คิกๆๆ "
ผมจะเข้มเเข็งและรักคุณมากๆ
สายลมตั้งตารอจนถึงวันเสาร์ มีรถมารับเขาจริงๆ เขาตัดสินใจไปหาเจได อีกครั้ง
" ชั้น คิดว่าเธอจะไม่มาซะเเล้ว "
" ถ้าเธอทำตัวดีและไม่ล้ำเส้น ชั้นใจดีกับเธอเป็พิเศษนะ" เขายกร่างของสายลมนั่งบนเค้าเตอร์ มือใหญ่ล้วงเข้าไปในเสื้อสีขาวของสายลม เขาซุกไซร้ไปตามไหล่ขาวของสายลม หลังจากนั้นเขากวาดของที่อยู่บนเค้าเตอร์ทิ้ง จับตัวสายลมนอนลงเเละรีบถอดกางเกงคนตัวเล็กออกอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเสื้อยืดตัวบางสีขาวที่อยู่บนตัวของสายลมเท่านั้น
เจไดถอดเสื้อออก กล้ามเนื้อสวย สุขภาพดี ขนาดตัวของเจไดสามารถบังตัวสายลมจนมิด มันชั่งแตกต่างกันมาก
เขาถอดเพียงเข็มขัดออกงัดตัวตนออกมาขับของสายลมยกขึ้นพาดบ่า และใส่เข้าไปทั้งที่ สายลมไม่ตั้งตัว
" อื่อ.. คุณ ครับ " สายลมเจ็บจนพูดไม่ออก มีเืไหลซิบออกมากช่องทางนั้น
" ผมเจ็บครับ " สายลมทำท่าจะผละตัวออก แต่ถูกเจไดจับไว้อย่างเเรง
"อยู่เฉยๆ อย่าทำให้ชั้นอารมณ์เสีย " น้ำเสียงเรียบของเขาทำให้สายลมกลัวเจไดโกรธมาก
" ไม่นะครับ ผม แค่ เจ็บ ทำต่อนะครับ " สายลมพูดเสียงอ่อนเพื่อเอาใจคนอารมณ์เสีย
เขาส่งแรงกระเเทกต่อ จนสายร้องลมครางด้วยความเ็ป จนเสียงแหบแห้งครั้งนี้
เขาไม่อ่อนโยนแม้สักนิด ทำเอาสายลมจนเืออกมากกว่าครั้งเเรกเสียอีก มือสั่นคว้าที่ยืดเหนี่ยวเพราะเขาเริ่มจะไม่มีเเรงยันตัวขึ้นแล้ว
ร่างอวบของสายลมสั่นคลอนอย่างเเรง ตามแรงกระแทกของเจได เขาเจ็บใจและเสียใจที่มีคุณปฏิเสธความรักของเขา เขาชอบมีคุณจริงๆ และจะทำให้มีคุณรับรักเขาไห้ได้
และสายลมก็เป็เพียงแค่ที่ระบายอารมณ์ ความใคร่ ของเขาเท่านั้น
ครั้งนี้ไม่มีการจูบ เป็การมีอะไรกันที่รุนเเรง มีเพียงเเรงกระแทกเท่านั้น
จากนั้นเขาอุ้มร่างสายลม เขาหมดแรงจะยืนเเล้ว เขาอุ้มไปที่บนเตียงและทำต่อเปลี่ยนท่าไปเรื่อย ถึงแม้ว่าห้องจะเปืดแอร์จนเย็นฉ่ำ
แต่ร่างกายของสายลมมันเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ถุงยางอันเเล้วอันเล่าไปหมดไปจนเหลืออันสุดท้าย แต่เจไดยังไม่พอใจ ร่างสูงไม่สนใจคราวนี้เขาจึงทำต่อโดยไม่ใช้ถุงยาง เพราะคิดว่าผู้ชายท้องไม่ได้ รอบสุดท้ายเขาปล่อยในตัวสายลม จนน้ำของเขาไหลล้นปนกับเืออกมาจากช่องทางของสายลม เขานอนเหนื่อยหอบ เขาเหนื่อยมากจนเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนชั่งครู่ -
เจไดนั่งมอง คนหลับอยู่บนเตียง เขาเพิ่งสังเกตเห็นเเพรขนตาหนา ปากเล็ก นอนขมวดคิ้ว อยู่สายลมเหนื่อยอ่อนมาก ความน่ารักของสายลม ทำให้เขาเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว
เมื่อสายลมรู้สึกตัวขึ้นเขาเห็นเจไดกำลังนั่งมองเขาอยู่ "คุณเจได" เขาเรียกเสียงอ่อน
" วันนี้เธอ น่ารักมากนะ "
" ครับ " สายลมยิ้มเขินที่ถูกชมว่าน่ารัก
เจไดเป็คนที่มีเซ็กซ์รุนแรงมากแต่สายลมทนได้เพื่อจะได้อยู่ใกล้เขา
"คุณไม่ได้โกรธผมเเล้วใช้มั้ยครับ"
"เพราะเธอทำตัวน่ารักไงหล่ะ "
" ผมดีใจที่สุดเลยครับ งั้นผมจะมาหาคุณบ่อยๆ นะครับ "
เด็กน้อยคิดว่าเซ็กส์ที่ดีจะทำให้ร่างสูงพอใจและรักเขาได้
"ได้ซิ " เจไดยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
ความซื่อของสายลมทำให้เจไดได้เปรียบทุกอย่าง
เชื่องๆ แบบนี้เก็บไว้เล่นได้นานๆ ดีนักไม่คิดว่าเด็กที่ดูเหมือนเรียบร้อยจะมาหาผู้ชายง่ายๆ แบบนี้ แค่กูเอาครั้งเดียวก็รักกูแล้วเหรอวะ ไม่ให้เรียกว่าร่านจะให้เรียกว่ายังไง
" เดี๋ยวชั้นจะให้คนไปส่ง "
" ครับ"
วันนี้สายลมหายไปทั้งวัน ทำให้อบเชยนึกแปลกใจ เขาไปหาเพื่อนคนนี้บ่อยหรือว่าสายลมชอาจจะมีความรัก อบเชยไม่ห้ามเื่นี้แต่ต้องอยู่ในร่องในรอยไม่มีอะไรเกินเลยไป
ทั้งที่เขามีไข้และเจ็บตรงนั้นมากแต่ก็อดทนออกมาให้ได้
สายลมให้คนขับรถของเจไดส่งไกลออกไปจากบ้านเพราะกลัวใครสังเกตได้ว่าเขามีใครมาส่ง
ขณะที่ตัวเล็กกำลังจะเข้า ที่พัก "สายลม" เขาสะดุ้งเฮือก
" ใอะไรจ๊ะ มานี่สิ "
" พี่ว่าเธอออกไปข้างนอกบ่อยแบบนี้ มีอะไรบอกพี่มานะ "
" เอ่อ " สายลมเริ่มทำตัวไม่ถูก
" เอ่อ "
" ฮั่นแน่ มีแฟนใช้มั้ย จีบสาวอยู่เหรอ" จากที่หน้าเขร่งขรึมครั้งแรกกลายเป็ยิ้มร่า
เสียงอบเชย ทำเอาสายลมสะดุ้งเขาทั้งใและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
" เอ่อ ครับ"
"ไม่เป็ไรหรอกน่า พี่เข้าใจ แต่ต้องอยู่ในร่องในรอยนะ เข้าใช้ ใช้มั้ย "
เวลาสายลมหายไปข้างนอก จะกลับมาพร้อมความอ่อนเพลีย และมีรอยช้ำตามแขน เขาพยายามใส่เสื้อมิดชิดตลอด
เขาเริ่มที่จะรักเจไดมากขึ้นๆ ถ้าวันหนึ่งเขาโดนร่างสูงทิ้งไปเขาคงจะทนอยู่ต่อไปไม่ได้
1K
