ในชีวิต...เธอไม่เคยอับอายมากถึงเพียงนี้หนึ่งคือเธอไม่เคยปล่อยตัวและใจให้ชายใดเชยชม
สอง...ผู้ชายที่เธอตัดสินใจมอบความสาวให้...เขาปฏิเสธเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เห็นคุณค่า
“มันจะทำให้คุณเจ็บ ครั้งแรกมันจะเจ็บมาก”
“ฮึก ฮึก ถ้าอย่างนั้นอินจะกลับคอนโดแล้ว ฮึก ฮึก ถ้าอินไปเจอผู้ชายคนไหนอินจะขอร้องให้เขาช่วยก็ได้ เขาคงใจดี ไม่ปฏิเสธอินครั้งแล้วครั้งเล่าแบบเจ๋งหรอกฮึก ฮือ ฮือ”
“อินทุอร” กรอด กรอด กรอดแน่นอนเจตพลไม่ชอบใจกับการประชดประชันของหญิงสาวเลย
“แล้วเจ๋งล่ะ เจ๋งจะให้อินทำยังไงเหรอ ช่วยบอกให้รู้ที ฮือ ฮือ” หญิงสาวต่อปากต่อคำเหมือนที่เธอชอบทำ
“ผม” หนุ่มวินรับจ้างหัวใจอ่อนยวบ
“ผมจะอ่อนโยนกับคุณอินให้มากที่สุด อื้ออออ” เจตพลโน้นตัวลงไปปราบแม่สาวจอมพยศเขาฉกจูบ บดขยี้ตามแรงเสน่หาที่ไม่มีวันมอดดับชายหนุ่มพยายามเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้เธอเกร็งในส่วนนั้น เพียงไม่นานความ้าของหนุ่มสาวก็ร้อนแรงดั่งไฟกัลป์
“กรี๊ดดดดดดดดดด” เจตพลตัดสินใจสอดแทรกความยาวใหญ่เข้าไปทีเดียวสุดลำจากนั้นเบื้องล่างหยุดนิ่งเพื่อให้ร่างบอบบางปรับตัว
จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ เจตพลสร้างความเสียวซ่านบริเวณทรวงอกคัพดี เขาเชยชมสร้างรอยสีกุหลาบให้อินทุอรรู้สึกหวามไหว
“เจ๋ง อ่าส์” บัดนี้อินทุอรไม่รู้สึกเจ็บแล้วเธอรู้สึกจุกแน่นระหว่างกายแทน หญิงสาวอยากให้เขาทำอะไรบางอย่างบางอย่างที่จะช่วยคลายความทรมานให้หายไป
“ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมครับ”
“อือ อืม ไม่เจ็บแล้ว เจ๋ง อร๊ายยยยย” จากนั้นเธอก็ครางเสียงหลงเมื่อเจตพลดันกายออก ก่อนเคลื่อนกายเข้าเชื่องช้า ทว่าดุดัน
“คุณอินแน่นมาก โอ้ว” ไม่เคยมีหญิงใดสร้างความวิเศษได้เท่าอินทุอรอีกแล้วใบหน้าของเธอแดงเถือก ผมยาวสยายเต็มหมอน กลิ่นหอมเป็เอกลักษณ์ เสียงครางล้วนเป็ชื่อของเขาเจตพลไม่อาจยับยั้งความ้าของตนเองได้อีกต่อไป
พับพับ พับ พับ พับ พับ พับ พับ ร่างใหญ่โตโหมกายเข้าหาร่างเล็กที่อ่อนระทวยใต้ร่าง
“อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าส์ อ่าส์ เจ๋งจ๋า” ลมหายใจกระชั้นถี่ความรู้สึกเดียวตอนนี้คืออินทุอรมีความสุขแทบลืมหายใจคุณหนูหมื่นล้านหยัดกายตอบรับตามกลไกธรรมชาติ
“คุณอิน อืมมม” เจตพลบดจูบเรียกร้องเป็รางวัลเมื่ออินทุอรตอบสนองได้ดีเยี่ยม ผู้คุมเริ่มไต่ระดับเกมรักแรกระหว่างเราสองความเร็ว ความแรง ย่อมเกิดขึ้นตามแรงอารมณ์รักปรารถนา
“อ่ะ อ่าส์ อ่ะ ไม่ไหวแล้ว”
“คุณอิน” พับ พับ พับ พับ พับ พับ พับ พับหนุ่มวินมอเตอร์ไซต์เพิ่มแรงโยกไหวตามเธอไปให้ทันเวลา
“โอ้ววววว/อร้ายยยยยยย” หญิงสาวเกร็งกระตุกสุขสมดวงตามัวเป็แสงสีขาว ชายหนุ่มเองสั่นพร่าปลดปล่อยเชื้อธาราหมดกาย
“หือ / อ่าส์” เจตพลทิ้งกายหอบเหนื่อยอยู่เคียงข้างแขนใหญ่คว้าร่างกายนุ่มนิ่มเข้ามากอด
ฟอดฟอด ฟอด ฟอด สลับแก้มซ้ายขวา
“จะ เจ๋ง อ่ะ” จอมเขินอายบดเบียดเข้าใกล้ใบหน้าแดงระเรื่อหลบซ่อนระหว่างอกกำยำ
“เขินเหรอครับ” เจตพลเชยคราง เขาอยากจ้องหน้าไม่ยอมให้อินทุอรหลบซ่อน
“บ้า ไม่ได้เขินสักหน่อย” เมื่อเบี่ยงหน้าหนีไม่ได้อินทุอรจึงหลบสายตาหนีดวงตาเปล่งประกายร้อนแรงจากอีกฝ่าย
“คุณอินครับ”
“หือ” เธอขานรับเหมือนลูกแมวตัวน้อย
“ผมขอนะครับ” อีกครั้ง หนุ่มวินมอเตอร์ไซต์ดึงรั้งร่างขาวเนียนมาแนบกายมือหนายกขาเรียวหนึ่งข้างขึ้น ขาขาวชี้หลังคา เขาเคลื่อนตัวลงมาให้ใบหน้าหล่ออยู่ระดับเดียวกับทรวงเต้าเต่งตึง
“เอามือกอดคอผมให้แน่น” อินทุอรทำตามอย่างว่าง่ายเ้าหล่อนสงสัย แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามด้วยซ้ำ
“อร้ายยยยยยยย” ความเสียวระรอกครั้งใหม่ก็ปะทุขึ้นเสียแล้วตัวตนแข็งร้อนสอดเข้าในกายเธอ
พับพับ พับ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ พับ พับ พับ พับ ปากหนาดูดดม กลืนกินตระกะตะกรามส่วนสะโพกเบื้องล่างไม่ยอมน้อยหน้า ดันขึ้น ดันลงเมื่อเจอความคับแน่นจู่โจมลำกายรอบทิศทางนวลนางช่างมหัศจรรย์ อินทุอรทำให้เขาสุขสมเกินคำบรรยาย
“อ่ะ อ่ะ อ่ะ อ่าส์ เจ๋งจ๋า เจ๋ง” อินทุอรครางหวานเธอร้อนฉ่าทั้งตัว มือบางจิกกล้ามไหล่แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน ร่างกายขาวเนียนกระเด้งกระดอนตามจังหวะกระแทกของผู้คุม
ทายาทห้างหรูหลับตาพริ้มรับความสุขที่เจตพลมอบให้ เธอเก็บมันมาใส่หัวใจ
ดาวเเละเดือนหมุนเลยผ่านไปบ้านหลังเก่ากลางสลัมลุกร้อนดั่งไฟแผดเผา เมื่อหนุ่มหล่อสาวสวยที่เป็รักแรกของกันและกันเล่นบทรักไม่หยุดพักส่ายไหวตามท่วงทำนองสวาทไม่หยุดย่น
เขาหลงรักดอกฟ้าตั้งเเต่เเรกพบ
ส่วนดอกฟ้าเสน่หาเขาโดยมิอาจห้ามใจ
“โอ้ววว”
“อู้ว อร้ายยยยยยย” สองเสียงสอดประสานกังวานสองร่างรวมเป็หนึ่งเดียว สองใจหลวมรวมกลมเกลียว ฐานะเเละชนชั้นไม่อาจเเบ่งกั้นความรักอันบริสุทธิ์ได้
เจตพลอินทุอร พวกเขาทั้งสองเป็ของกันและกัน
สาวสวยตัวหอมในอ้อมกอดตัวรุมๆ ใน่รุ่งสางเจตพลลุกเพื่อนำผ้าเปียกหมาดๆมาเช็ดตัว เช็ดความสะอาดร่างกายหญิงสาว
จากนั้นเจตพลอาบน้ำชำระกายเสร็จสิ้นภายในเวลา 15นาทีถัดมา
“คุณอิน คุณอินครับ”
“อือออ” อินทุอรครางเเผ่ว รู้สึกปวดหัวปวดไปทั่วร่างกาย หญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้นมามองชายหนุ่มในชุดนักศึกษา
“เจ๋ง” คุณหนูยิ้มอ่อน ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง
ฮึบ!
เจตพลอุ้มร่างนุ่มนิ่มขึ้นมา เขาตัดสินใจพาอินทุอรไปส่งคอนโดไม่อยากให้เธอผู้เป็ที่รักต้องเผชิญสายตาของชาวบ้านจอมนินทาในย่านนี้
ย๊วบ! เจตพลวางดอกฟ้าแสนสวยไว้บนเตียงนอนขาวสะอาดทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในคอนโดหรูกลางกรุง
เจตพลรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างเขากับเธอคงเหมือนยอดเขาเอฟเวอร์เรสต์เทียบกับจุดที่ต่ำที่สุดในโลก
ไม่มีใครรู้อนาคต...ไม่รู้ด้วยว่าความรักเราจะจบลงหรือเปล่าถ้าจบ...จะจบเมื่อไหร่
หัวใจดวงแกร่งของเจตพลรู้แค่ว่าเขาจะทุ่มเทชีวิตและจิติญญาเพื่อดูแลอินทุอรให้ดีที่สุด
จุ๊บ!
“เจ๋ง” อินทุอรครางเสียงแ่ ดวงตาหนักยังลืมไม่ขึ้นแต่เธอััความอบอุ่นที่แตะลงบนหน้าผาก...นายจอมขรึมจุมพิตเธอเหรอ
โรแมนติกจังเลย
หนุ่มสุภาพบุรุษลุกออกไปเจตพลเดินสำรวจครัว เขานำอาหารสำเร็จรูปเข้าเตาไมโครเวฟก่อนกลับเข้ามาในห้องนอนสีขาวอีกครั้ง
“คุณอิน ลุกขึ้นทานข้าวก่อนนะครับจะได้ทานยา” ยาคุมฉุกเฉินยาแก้อักเสบและยาแก้ปวด ชายหนุ่มแวะซื้อหา ณ ร้านขายยาที่เปิดบริการ 24 ชม
“อือ” คนป่วยพยายามลุกอย่างยากลำบาก
“ลุกไหวหรือเปล่า ทานบนเตียงก็ได้นะครับ”
“อินอยากทานข้างนอก เจ๋งอุ้มหน่อยนะ เดินไม่ไหว” อินทุอรออดอ้อนพยาบาลหนุ่มยกแขนรอท่าเขาเข้ามาอุ้ม
เจตพลอุ้มคนตัวเล็กมาวางยังโซฟาด้านนอกพยาบาลจำเป็นำอาหาร น้ำดื่ม ยา มาวางไว้ตรงหน้า
“ป้อนหน่อยน๊า”
“ครับ” เขาคอยบริการ
“อั้ม” คุณหนูแสนสวยทานมื้อเช้าได้เพียง 5 คำก็รู้สึกอิ่ม เจตพลไม่ว่าอะไรเขายกน้ำและยาให้เธอทานพร้อมกัน
พยาบาลชั่วคราวทานอาหารจานนั้นต่อจากคนป่วยอย่างไม่นึกรังเกียจเขาจัดการกวาดข้าวหมดในพริบตาเดียว โดยมีอินทุอรปรือตามองั้แ่ตอนที่เขาทานอาหารนำจาน ชาม แก้วน้ำไปล้างทำความสะอาด ต่อด้วยทำความสะอาดเช็ดถูโซนครัวจนสะอาดเอี่ยมอ๋อง
“ง่วงแล้ว ไปนอนนะครับ” เขาอุ้มหญิงสาวอีกหนพาคนป่วยไปนอนบนเตียงแสนนุ่ม
“นอนพักผ่อนเยอะๆนะครับคุณอิน ผมต้องออกไปเรียนแล้ว”
“เจ๋ง” เสียงหวานพร่ำเพรียกชื่อเขาอีกคราเื่นี้เป็เื่เหลือเชื่อที่เกิดขึ้นกับอินทุอรทายาทคนเดียวของตระกูลภักดีเลิศวัฒนาผู้มั่งคั่ง เธอและเขาเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งแต่ทุกครั้งเจตพลจะเป็ฮีโร่ช่วยเหลือ ปกป้องเธอไว้ตลอด
่เวลาที่อยู่ใกล้เขาหญิงสาวรับรู้ได้ถึงความสุข ความอบอุ่นและปลอดภัยอินทุอรไม่รู้ว่าความรักของเธอมันเบ่งบานั้แ่ตอนไหนรู้แค่ตอนนี้เจตพลเข้ามาอยู่เต็มสี่ห้องหัวใจแล้วสิ่งนี้สินะ...อานุภาพแห่งความรัก
ความรักไม่มีเื่ของชนชั้นไม่มีเื่ของเวลา ไม่มีเื่ของระยะทางพรมแดนเข้ามาขวางกั้น
คนทั้งสองสบตาลึกซึ้งอินทุอรรั้งมือชายหนุ่มมาแนบใบหน้า ถูไถด้วยความแสนรัก เธอไม่อยากจากเขาเลยอยากเห็น อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
แต่อินทุอรรู้ดีว่าเป็ไปไม่ได้
“ผมมีเรียนเช้า-บ่าย เลิกเรียนมีนัดคุยเื่วิทยานิพนธ์กับอาจารย์ที่ปรึกษาอีกนิดหน่อยถ้าเสร็จแล้วผมจะรีบมาหาคุณอินนะครับ” เจตพลรับรู้ความ้าของคนสวยผ่านสายตา
ได้ยินดังนั้น...อินทุอรยิ้มแย้มได้กว้างที่สุดในเช้าวันนี้ใบหน้า น้ำเสียง และความใส่ใจของเขาทำให้เธออบอุ่น
“อินจะรอ รอเจ๋งนะคะ”
“ครับ” ก่อนออกไป เจตพลหยิบมือถือเครื่องหรูของหญิงสาวกดเบอร์ 10 หลักของตนเองแล้วกดบันทึก
“ถ้าคุณอินมีอะไร โทรหาผมได้ตลอดเลยนะ”
“อือ” สาวเ้าพยักหน้า มองเขาจนลับสายตา ใบหน้าคนป่วยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มดวงตาคู่เล็กค่อยๆพริ้มหลับไปพร้อมกับความสุข
เจตพลตั้งใจเรียนและทำงานที่อาจารย์แต่ละรายวิชาสั่งด้วยความขยันทุ่มเทตลอดทั้งวันไม่มีใครโทรเข้ามา
“ไปกันเถอะไอ้เจ๋ง” ประสพชัยเดินออกมาจากห้องเรียนในคาบสุดท้ายพวกเขาต้องไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาที่อยู่คนละตึกเจตพลและประสพชัยจับคู่ทำวิทยานิพนธ์ด้วยกัน พวกเขาได้คำแนะนำที่ดีจากอาจารย์ท่านบอกสิ่งที่พวกตนทำผิดพลาด แนะนำขั้นตอนวิธีการ ขี้จุดที่ต้องแก้ไขและตอนท้ายนัดแนะการพูดคุยในครั้งหน้า
กริ่งกริ่ง กริ่ง
ทันทีที่แยกจากเพื่อนร่วมโปรเจคอย่างประสพชัยโทรศัพท์เครื่องเก่าก็ดังขึ้น ไม่ใช่เบอร์แปลกแต่อย่างใดหากเป็เบอร์ของน้องสาวเขานั่นเอง
“ว่าไงยัยจี๊ด”
“พี่เจ๋ง พ่ออยู่โรงพยาบาลพี่ โดนพวกขี้ยาตีหัว”
“ว่าอะไรน๊ะ” หัวใจเจตพลหล่นบนตาตุ่ม
“แต่ไม่เป็อะไรมากแล้วพี่ คุณหมอเจ็บให้ 4 เข็ม”คำบอกเล่าของน้องสาวทำให้พี่ชายรู้สึกค่อยยังชั่วหนุ่มนักศึกษาจึงรีบเดินทางไปยังสถานพยาบาลใกล้บ้านทันที ภายในใจก็นึกเป็ห่วงใครอีกคนที่กำลังรอเขาอยู่
ตอนเช้าเขาบันทึกเบอร์ตนเองไว้ในเครื่องของเธอที่จริงเจตพลน่าจะกดโทรออก เราจะได้มีเบอร์ของกันและกัน พอเกิดเื่ของบิดากะทันหัน...เขาจึงไม่มีโอกาสโทรไปแจ้งให้คนรอรับทราบ
6โมงเย็น ครอบครัวของเจตพลนั่งแท็กซี่จากโรงพยาบาลกลับบ้านเื่เกิดขึ้นมาเพราะบิดาและคู่กรณีต่างคนต่างเมา ชวนทะเลาะกันพูดคุยกันไม่รู้เื่ สุดท้ายจบที่การใช้กำลังตัดสินแล้วคนสูงวัยอย่างนายประเสริฐก็ไม่สามารถสู้รบตบมือกับชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกได้
ผลปรากฏว่า...เย็บ4 เข็ม พร้อมยาถุงใหญ่กลับบ้าน
เมื่อมาถึงบ้านคนป่วยออกอาการดื้อไม่ยอมกินยา ถ้าตนไม่ได้กินเบียร์ 1 กระป๋องก่อนกินข้าวมื้อเย็น...นางปทุมและจีราวรรณไม่สามารถเกลี่ยกล่อมประเสริฐได้
สุดท้ายเื่นี้ต้องลำบากลูกชายคนโตอีกหน
กริ่งกริ่ง กริ่ง จีราวรรณมองโทรศัพท์พี่ชาย
“สวัสดีค่ะ”
“ค่ะ นี่เบอร์ของเจ๋งใช่ไหมคะ” อินทุอรสะท้านอยู่กลางอกเมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงเธอรอเขามาตลอดทั้งวันแล้ว รอจน 6 โมงเย็นและไม่สามารถรอได้อีกต่อไป
“ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้พี่เจ๋งไม่อยู่ ออกไปซื้อข้าว ซื้อเหล้าให้พ่อเดี๋ยวจี๊ดบอกให้โทรกลับนะคะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
“อ้าว” จีราวรรณมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความงุนงงอยู่ๆสายก็ถูกตัดไป
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮึก ฮึก ฮึก” อินทุอรกำสมาร์ทโฟนเอาไว้แน่นทรุดตัวลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ผู้หญิงในสายเธอชื่อจี๊ดชื่อเดียวกับนักศึกษาสาวต่างสถาบันที่ตกเื แท้งลูกกลางคณะบริหารเมื่อหลายเดือนที่แล้วข่าวนี้โด่งดังไปทั่วทั้งสองมหาวิทยาลัย
จี๊ดคือผู้หญิงในห้างวันนั้น
“ผมมีเรียนเช้า-บ่ายเลิกเรียนมีนัดคุยเื่วิทยานิพนธ์กับอาจารย์ที่ปรึกษาอีกนิดหน่อยถ้าเสร็จแล้วผมจะรีบมาหาคุณอินนะครับ”
เจตพลหลอกเธอ
เขาหลอกเธอ
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮึก ฮึก” น้ำตาคุณหนูสูงศักดิ์กลิ้งไหลเป็สายด้วยน้ำมือของผู้ชายที่เธอทั้งตัวและหัวใจ
“ไอ้คนโกหก ฮือ ฮือ ไอ้คนเฮงซวย”
ทั้ง4 ทานมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตาคนเจ็บอย่างนายประเสริฐทานข้าวคำ เบียร์คำ ด้วยสีหน้าแช่มชื่นไม่มีความทุกข์หรือความเ็ปบนใบหน้าสักนิด...แต่เป็แบบนี้ก็ดีแล้วเห็นท่านปลอดภัย เมียและลูกๆก็สบายใจ
“ฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะจี๊ด มีอะไรก็โทรหาพี่”
“โอเคพี่เจ๋ง” เจตพลแจ้งว่ามีธุระกับเพื่อนเขารีบขอตัวทันทีที่ทานข้าวเสร็จ
“เออ...พี่เจ๋ง เมื่อตะกี้มีผู้หญิงโทรหาพี่ด้วย แต่ไม่รู้ว่าใคร”
“อือ ขอบใจมาก” เจตพลรีบร้อนต่อสายหาเบอร์แปลกเมื่อสักครู่
“บริการฝากหมายเลขโทรกลับ...”
เขาลองอีกครั้ง
“บริการฝากหมายเลยโทรกลับ...” เสียงตอบกลับเหมือนเดิมเวลา 6 โมง 50 นาทีเจตพลเก็บโทรศัพท์ไว้ในกางเกง เขาสตาร์ทรถคู่ใจพร้อมขับขี่ไปยังคอนโดหรูใจกลางเมือง
ตี๊ดตี๊ด ตี๊ด ตี้ด อินทุอรหันไปตามเสียงกดรหัสประตู
กริ๊ก
เธอมองคนเปิดประตูเข้ามาด้วยแววตาวาวโรจน์
“คุณอิน เกิดอะไรขึ้นครับ” ความเป็ห่วงทำให้เจตพลเร่งเข้าหาสภาพของอินทุอรดูไม่จืด ใบหน้าเปื้อนน้ำตา เผ้าผมยุ่งเหยิง
ปึกปึก ปึก ปลัก ปลัก ปลัก เป็เสียงจังหวะทุบที กำมัดน้อยๆกระแทกกลางอกรุนแรง
“ไอ้คนหลอกลวง ไอ้คนเฮงซวย กรี๊ดดดดดดดดด”
"ผมขอโทษ ผมขอโทษครับ" หมัดของเธอเบา เเต่พอโดนซ้ำๆย้ำๆตำเเหน่งเดิมเจตพลก็จุกไม่น้อย ชายหนุ่มดึงร่างนุ่มนิ่มแนบชิด รวบกอดเธอเอาไว้คนประสงค์ร้ายจึงไม่สามารถทำร้ายได้ตามใจหวัง
"อึก ฮึก ฮื้อออ" อินทุอรเจ็บใจตัวเอง เ็ปเหลือเกิน
“ผมขอโทษ ขอโทษที่มาช้า” เจตพลกอดอินทุอรไว้แน่เขารู้แล้วว่าเธอกำลังโกรธที่เขามาล่าช้า
“ปล่อยนะ ฮึก ฮือ ปล่อยเดี๋ยวนี้ ต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกตลอดชีวิต ฮือ ฮือ” คนปากไม่ตรงกับใจทั้งๆที่อินทุอรอยากเห็นใบหน้าเขาทุกวินาที
แต่รักสามเศร้าแบบนี้มันเจ็บ...เ็ปเหลือเกิน
“อะไรกันครับคุณอิน แค่มาช้าก็จะไล่กันไปไม่อยากเห็นหน้าผมตลอดชีวิตเลยเหรอ”
“ใช่ ไม่อยากคุย ไม่อยากเห็นหน้าตลอดชีวิต ฮึก อือ ฮือ” ปลัก ปลัก ตุบ ตุบ ตีด้านหน้าไม่ได้ อินทุอรจึงทุบแผ่นหลังของชายหนุ่มแทน
คราวนี้เจตพลไม่ทำอะไรเขาปล่อยให้คุณหนูขี้แยระบายความรู้สึกเต็มที่
“ผมขอโทษ หายโกรธผมนะครับ ถ้าผมมีเบอร์คุณอินผมคงโทรมาบอกคุณอินแล้วว่าพ่อโดนทำร้ายจนเข้าโรงพยาบาล”
“อึก ฮือ...” เสียงร้องกลืนหายไป มือที่กระหน่ำทำร้ายหยุดแทบไม่ทัน
“ว่าอะไรนะ ใครโดนทำร้าย”
“พ่อครับ เมาจนมีเื่กับวัยรุ่นแถวนั้น แต่ไม่เป็อะไรมากแล้วครับ หมอเย็บแผลให้4 เข็ม”
“คุณน้าเหรอ” อินทุอรเจอนายประเสริฐแล้ว 2 ครั้ง 2 หนแม้ท่านจะขี้เมาแต่ก็เป็ผู้ใหญ่ที่จิตใจดี พูดจาดีกับเธอตลอด
“ครับ”
“แล้วคุณน้าเป็ยังไงบ้าง” ความเป็ห่วงเกิดขึ้นใบบัดดล
“ขนาดเจ็บ ยังดื้อจะดื่มเบียร์อยู่เลย แต่ก็ยอมทานข้าว ทานยาแล้วครับป่านนี้คงนอนหลับไปแล้วล่ะ มีแม่กับน้องดูแลอยู่ คงไม่น่าเป็ห่วงอะไร” นับเป็ประโยคแรกที่เราพูดจากันรู้เื่เจตพลใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะบนแก้มสวยด้วยความอ่อนโยน
“นะ น้อง”
“ครับ น้องสาว”
“ผู้หญิงที่รับโทรศัพท์ ไม่ใช่คนรักของนายหรอกเหรอ”
“ไม่ใช่คนรัก แต่ผมรักน้องสาวของผมมากผู้หญิงที่ทำงานอยู่ที่ห้างของคุณอินไง นั่นแหละยัยจี๊ด น้องสาวคนเดียวของผมเอง”
กรึบกรึบ กรึบ กรึบ อินทุอรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“อ๋ออออออ” อินทุอรอ๋อยาวเพื่อกลบเกลื่อน
“แต่เดี๋ยวน่ะ...คุณอิน นี่คุณหึงผมเหรอ” ทีท่าของอินทุอรอ่อนลงต่างจากเมื่อสักครู่ชัดเจนเธอโกรธ เธอโวยวาย ด่าทอ น้ำเสียงเจือความเสียใจผิดหวังรุนแรงเจตพลไม่อาจคิดเป็อย่างอื่นได้
“ก็ใครจะไปรู้เล่า วันก่อนอินขับรถตามเจ๋งจากห้างมาถึงบ้านก็เห็นผู้หญิงคนนั้นหายเข้าไปในบ้านด้วยกัน” ความลับถูกเ้าตัวนั่นแหละเปิดเผย
“นี่คุณ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อินทุอรมองชายหนุ่มตรงหน้าครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นเจตพลหัวเราะสุดเสียงใบหน้าของเขามีรอยยิ้มหล่อชวนมอง
อินทุอรตกหลุมรัก...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ๋งมีน้องสาวเจ๋งไม่เคยเล่าเื่อะไรให้อินฟังเลยนี่”
“ก็เราไม่เคยพูดคุยกันดีๆเลยนี่ครับ ผมอยู่ของผมดีๆก็มีผู้หญิงใจร้ายคนนึงมาทุบตี มาต่อว่าเสียงแหลมๆ ทุกครั้งเลย คุณอินรู้หรือเปล่าว่าผมปวดหูมาก”
ปลักปลัก ตุบ ตุบ
“โอ้ยยยย แบบนี้ไง ชอบทำร้ายกันอีกแล้ว”
“ชิส์” อินทุอรสะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ ทว่าใบหน้าหญิงสาวกลับฉายแววแห่งความสุข
นี่เธอเป็อะไรของเธออินทุอร...ทำไมหัวใจมันควบคุมยากลำบากถึงเพียงนี้ไม่น่าเชื่อ ว่าเธอจะหึง หวง เขากับน้องสาวของตัวเอง
อาการหนัก
ครอกครอก แครก แครก
“หือ เสียงนี่มัน”
“อุ้ย” อินทุอรจับหน้าท้องของตนเองเอาไว้แต่ไม่สามารถปิดกั้นเสียงของน้ำย่อยในกระเพาะได้
“อย่าบอกนะว่ายังไม่ทานอะไร”
“อือ...ั้แ่เจ๋งออกไปเรียน อินยังไม่ได้ทานอะไรเลย”
“คุณอินนะคุณอิน แบบนี้ไงถึงผอมเป็กุ้งแห้ง” เขาบ่นเสร็จก็เดินเข้าครัวตัดสินใจทำเมนูง่ายๆให้หญิงสาวได้ทาน
อินทุอรเฝ้ามองทุกการกระทำโดยไม่กระพริบตาเขาทำอาหารคล่องแคล่ว น่ามองไปหมด
“ทานข้าวครับ จะได้ทานยา” ข้าวผัดน่าทาน กลิ่นหอมแตะจมูก
“อ้าว เจ๋งไม่ได้ทานด้วยกันเหรอ”
“ผมทานกับที่บ้านมาแล้ว เออ...ผมขอโทษที่ทำให้คุณอินคอยนาน” เจตพลขอโทษจากใจจริง เป็ฝ่ายอินทุอรที่สำนึกผิดแทบไม่ทันถ้าเป็เื่ที่คุณน้าเข้าโรงพยาบาลและเื่ที่เขาทานข้าวกับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา อินทุอรไม่โกรธสักนิด
แต่ที่เธอโกรธ...คือเธอโกรธความมโนของตัวเอง
“อินต่างหากที่ต้องขอโทษเจ๋ง ขอโทษที่พูดไม่ดี ขอโทษที่ทำร้ายเจ๋ง”
“ผมไม่โกรธคนหึงหรอกครับ ทานข้าวเยอะๆนะครับ คุณอินผอมเกินไปรู้หรือเปล่า”
“ทานเยอะก็อ้วนนะสิ”
“อ้วนสิดี กอดอุ่น ผมชอบ” เขาพูดเสร็จก็รินน้ำส้มใส่แก้วให้เธอ
อินทุอรเริ่มตักข้าวคำแรกเข้าปาก
อ้วนสิดีกอดอุ่น ผมชอบ
คำแล้วคำเล่า ข้าวในจานถูกตัก คำแล้ว คำเล่านี่เป็ครั้งแรกที่คุณหนูผู้เอาแต่ใจสามารถทานอาหารหมดเกลี้ยงจาน
“อร่อย ขอเหมือนเดิมอีกจาน”
“หือ จะทานอีกเหรอครับ”
“ใช่” คนที่อิ่มเต็มกระเพาะยืนยันเสียงหนักเจตพลมองด้วยความงุนงง แต่ก็ยอมกลับไปทำข้าวผัดอีกจานตามคำขอ
ข้าวผัด2 จาน อินทุอรอิ่มจนจุกหญิงสาวจึงใช้เวลาในห้องน้ำโดยการขัดสีฉวีวรรณเป็การย่อยอาหารไปในตัว
สาวงามตัวสะอาด หอมฟุ้ง ภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเดินออกมาเธอไม่เห็นเขาอยู่ในห้องนอนก็เริ่มใจไม่ดี
แอด...เจตพลยังนั่งดูทีวีอยู่ด้านนอกเหมือนเดิม
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ”
“ใช่ เจ๋งอาบน้ำต่อได้เลยนะ”
“มันดึกแล้ว ผมต้องขอตัวกลับก่อน” เจตพลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“เออ คืนนี้ไม่กลับได้ไหม”
“แต่พ่อของผม...”
“คุณน้ามีคุณน้าผู้หญิงและจี๊ดดูแล แต่อิน อินไม่มีใครเลยนอกจากเจ๋งคนเดียว”คุณหนูห้างดังอ้อนแรง รุกหนัก
“แบบนี้มันไม่เหมาะสมนะครับคุณอิน” เธอทำให้เขาหนักใจ
“เหมาะ ไม่เหมาะ อินก็ไม่รู้ อินรู้แค่ว่าอินอยากอยู่กับเจ๋งอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา” อยากนอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดเขาทุกคืน
“มามา เจ๋งมาอาบน้ำเถอะนะ อินเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้เจ๋งแช่ตัวแล้วด้วยคืนนี้อย่างกลับบ้านเลย ดึกแล้ว มันอันตราย นะ นะ นะ” อินทุอรยกเหตุผลร้อยแปดประการจนเจตพลอ่อนใจ
899
