Ep19: รหัสแห่งจุดจบ
เรือขนส่งสินค้าจอดเทียบท่าที่ท่าเรือเล็ก ๆ ของเกาะไพลิน ซึ่งถูกอำพรางเป็ฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำอย่างแเี แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงบนหาดทรายขาวที่ดูสงบเงียบ... แต่เบื้องล่างคือฐานทัพลับของความชั่วร้าย
ผมกับวิรินทร์คลานออกจากตู้คอนเทนเนอร์ และใช้ทักษะการซ่อนตัวที่สั่งสมมาแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่รอบนอกของฟาร์ม
ผมใช้ ชิปความทรงจำหลัก เชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกของฟาร์ม เพื่อปิดสัญญาณเตือนภัยบางส่วน แต่ทันใดนั้น จอภาพบนโทรศัพท์ของผมก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือน:
> 'การรบกวนสัญญาณภายนอก: พบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต'
>
"ไม่ พวกเขารู้แล้ว!" วิรินทร์กระซิบ
"ไม่... ไม่ใช่สัญญาณขององค์กร" ผมตอบ "มันคือ ร่องรอยของ ID-11... เขามาถึงก่อนเรา!"
ID-11/พี่คิงไม่ได้ตาย... และสารต้านทานก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดภารกิจนี้ได้! เขาอาจจะฟื้นตัวได้เร็วกว่าที่คาดไว้ หรือสารต้านทานนั้นอาจจะแค่ทำให้เขา หลุดพ้นจากโปรแกรม แต่ยังคงความสามารถและจิตสำนึกของนักฆ่าไว้
ผมและวิรินทร์เคลื่อนที่ไปตามช่องทางลับที่ผมออกแบบไว้ มันนำเราไปยังลิฟต์บรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ที่ใช้ในการขนย้ายอุปกรณ์ลงสู่ฐานลับใต้ดิน
ลิฟต์นำเราลงสู่ชั้นใต้ดินลึกที่สุด ภายในฐานลับเต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มนวล ๆ และเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องปรับอากาศและเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานตลอดเวลา
เรามาถึง ห้องควบคุมหลัก (Core Control Room) ซึ่งเป็ศูนย์รวมของระบบทั้งหมด
ห้องนี้ใหญ่โตมโหฬาร มีเซิร์ฟเวอร์เรียงรายอยู่หลายแถว และมีเพียงแท่นควบคุมหลักที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็ที่ตั้งของ Master Kill Switch
แต่เมื่อเราเข้าไปในห้อง... ก็พบว่ามันว่างเปล่า
"มันเงียบเกินไป" ผมพูดอย่างระแวดระวัง
วิรินทร์ชี้ไปที่มุมห้อง ซึ่งมีร่องรอยของการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ ๆ โต๊ะถูกพลิกคว่ำ และมีคราบเืสีเข้มติดอยู่ที่พื้น
"เขาต่อสู้กับใครบางคน" วิรินทร์กล่าว "คราบเืนี่ไม่ใช่เืมนุษย์ทั่วไป... น่าจะเป็เืของ นักรบั"
ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคย ก็ดังขึ้นจากแท่นควบคุมหลัก
"นายมาช้าเกินไปแล้ว ณัฐ"
ID-11 (พี่คิง) กำลังยืนอยู่ข้างหลังแท่นควบคุมหลัก โดยมีมีดขนาดใหญ่ในมือ เสื้อปฏิบัติการของเขามีรอยฉีกขาด และมีเืสีเข้มไหลซึมออกมาจากสีข้างของเขา
ID-11 ไม่ได้แสดงความโกรธแค้น แต่แสดงความเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด
"ฉันจัดการกับพวกนักรบัที่ส่งมาดักเราไว้แล้ว" ID-11 พูด "แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายจะชนะ"
ผมสังเกตใบหน้าของเขาอย่างละเอียด ความว่างเปล่า บนใบหน้าของเขาได้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วย ความเด็ดเดี่ยว บางอย่าง
"สารต้านทานนั้น... ทำให้นายทำอะไร" ผมถาม
"มันทำให้ฉันจำได้ทุกอย่าง" ID-11 ตอบ "ฉันจำได้ว่าฉันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็ ทาส... และจำได้ว่าฉันถูก ณัฐ ศิรินันท์ คนเก่าใช้เป็เครื่องมือ"
"แล้วนายมาอยู่ที่นี่ทำไม? นายจะทำลายองค์กรใช่ไหม?"
ID-11 ส่ายหน้า "ไม่... ฉันจะ ควบคุม มัน"
"ฉันเห็นความจริงแล้ว ณัฐ! ฉันเห็นว่าองค์กรนี้มันบ้าคลั่งแค่ไหน... และฉันก็เห็น โปรเจกต์ ที่เรากำลังจะสร้าง... มันสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะถูกทำลาย" ID-11 พูดด้วยแววตาที่ลุกวาวด้วยความทะเยอทะยาน
ID-11 ได้รับความทะเยอทะยานของ ณัฐ ศิรินันท์ คนเก่ามา... และได้ผสมผสานเข้ากับทักษะการเป็เครื่องจักราของตัวเอง! เขาคือภัยคุกคามที่สมบูรณ์แบบที่สุด!
"นายมาที่นี่เพื่อเอาชิปความทรงจำหลัก... เพื่อให้ตัวเองสมบูรณ์ยิ่งกว่า ID-10!" วิรินทร์ะโ
"ใช่! ฉัน้ามัน! และฉัน้า รหัสแห่งจุดจบ ด้วย" ID-11 ชี้ไปที่แท่นควบคุมหลัก "นายเคยบอกรหัสปิดระบบฉัน... และตอนนี้ฉันจะบอกนายว่า... รหัสแห่งจุดจบ ก็คือการใช้ ชิปความทรงจำหลัก เสียบเข้ากับ Master Kill Switch และ... ทำลายสมองของตัวเองไปพร้อมกับเครือข่าย!"
ID-11 ยื่นมือออกมา "ส่งชิปมา ณัฐ... ฉันจะเสียสละร่างกายของฉัน... เพื่อให้โปรเจกต์นี้ดำเนินต่อไป!"
ผมมองไปที่ Master Kill Switch มันเป็ช่องเสียบสำหรับชิปความทรงจำ... ถ้าชิปถูกเสียบเข้าไปและรหัสทำลายล้างถูกป้อน... มันจะทำลายทั้งเครือข่ายและลบความทรงจำของผู้ใช้ชิปไปตลอดกาล!
นี่คือกับดักสุดท้ายที่ ณัฐ ศิรินันท์ ออกแบบไว้สำหรับตนเอง... ทางเลือกสุดท้าย: ทำลายโลก หรือทำลายตัวเอง!
ผมเหลือทางเลือกเดียว...
"นายพูดถูก คิง... ฉันจะต้องเป็คนทำลายมันเอง!"
ผมคว้า ชิปความทรงจำหลัก ไว้ในมือ และพุ่งเข้าใส่ ID-11 ทันที! การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรง โดยมีเดิมพันคือ ชีวิต... ความทรงจำ... และอนาคตของโลกทั้งใบ!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
