ว้ายยยย
บริเวณขอบบันไดทางขึ้นลงระหว่างชั้นของโรงเตี้ยม ขณะที่หลงหยางเฉินยืนอยู่เขารับรู้ถึงแรงกระแทกจากด้านหลังและมีเสียงร้องของสตรีดังขึ้น
เขารีบหันกลับไปรับร่างบางไว้ด้วยสัญชาตญาณไม่ให้นางตกลงไปด้านล่าง หนึ่งข้างมือหนาเกาะขอบราวบันไดไว้แน่น
แววตาสีดำสนิทมองสตรีชุดขาวในอ้อมแขนที่สองแขนเล็กโอบกอดลำคอหนาของเขาไม่ยอมปล่อยใบหน้าเล็กซุกซบลงบนแผ่นอกกว้าง
‘เป็นาง’หลงหยางเฉินสบกับดวงตาเบิกกว้างกลมโตที่เงยหน้ามองมาหาเขาอย่างตื่นใ“เ้าจะปล่อยข้าได้หรือยัง” เสียงเข้มดุดันถามขึ้น เมื่อนางยังไม่ยอมปล่อยมือ
อวี่ซีซวนหลังจากออกมาเที่ยวเล่นมานานเห็นควรว่าถึงเวลาจะกลับจวนเสียที ยามเดินนางห่วงแต่หันหน้าไปคุยกับจินถิงและเจียหน่ายจนไม่ทันระวังสะดุดขอบรอยต่อไม้บนพื้นล้มลงไปข้างหน้านางปิดตาเตรียมรับแรงกระแทก แต่เคราะห์ดีมีคนรับนางไว้ ไม่นึกว่านางจะได้พบหลงหยางเฉินอีกครั้ง
อวี่ซีซวนรีบผละตัวออก สายตามองไปรอบ ๆ บริเวณผู้คนในร้านมองที่พวกเขาอย่างตกตลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‘ช่างน่าอายเสียจริง’ อวี่ซีซวนคิดในใจ
จินถงและเจียหน่ายที่ตอนแรกยืนใ รีบเข้ามาดูคุณหนูของตัวเองเมื่อครู่อยู่ในอ้อมแขนบุรุษ ทั้งคุณหนูยังกอดไว้แน่นด้วย และที่สำคัญบุรุษผู้นั้นยังเป็ท่านแม่ทัพหลงหยางเฉินบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโเี้เ็าและเป็ที่หมายปองของหญิงสาวทั่วทั้งเมือง
“คุณหนูเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ”
“เอ่อ...ข้าขออภัยเ้า” อวี่ซีซวนไม่ใจนไม่ได้ยินสาวรับใช้รีบก้มหน้ากล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ
เมื่อนางเงยหน้าขึ้น มองไปด้านหลังหลงหยางเฉิน เห็นผู้คุ้มกันทั้งสองคนของเขาก่อนสายตาจะสะดุดตากับบุรุษอีกคนด้านหลัง คนที่นางไม่ทันตั้งตัวจะเจอในวันนี้พี่ชายของนาง ลี่หลี่หมิน
อวี่ซีซวนมองเขาอย่างเหมอลอย สำรวจไปทั่วร่างกายของเขาพี่ชายของนางดูซูบลงไม่น้อย เขามองตอบนางด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
กระทั่งหลงหยางเฉินขยับตัวมาบังตรงหน้านางกะทันหัน จนนางต้องถอยหลังห่างออกไปหนึ่งก้าวนางถึงได้สติกลับมาอีกครั้ง
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง” หลงหยางเฉินได้ถามขึ้น
“ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะข้าขอบคุณแม่ทัพหลงที่ช่วยเอาไว้”
“อืม"หลงหยางเฉินขานรับเสียงเบาเพียงเท่านั้นแล้วเงียบลงไม่เอ่ยสิ่งใดต่อมองมาที่นางนิ่งเฉย บรรยากาศโดยรอบชวนอึดอัดยิ่ง
“เอิ่ม...ข้าขอตัวก่อนนะเ้าคะ” ั์ตาสวยมองทุกคนโดยเฉพาะบุรุษร่างหนามักชอบทำตัวเ็าทั้งสองคนที่นางรู้จักเป็อย่างดี ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงให้ดูร่าเริงว่า“พวกท่านยิ้มบ้างก็ได้นะเ้าคะ”
อวี่ซีซวนจิ้มนิ้วดันมุมปากทั้งสองข้างขึ้นสูงเป็รอยยิ้มหัวคิ้วเลิกขึ้น ดวงตาที่โตอยู่แล้วขยายมากกว่าเดิมส่งให้พวกเขา แล้วนางก็หันหลังรีบจากไปพร้อมสาวใช้ทั้งสอง
หลงหยางเฉินและลี่หลี่หมินชะงักมองเกิดภาพอันยาวนานเหมือนที่ลี่หลินหรานชอบทำซ้อนทับขึ้นมา
“พวกท่านน่าเบื่อเสียจริง”
ยามบ่ายคล้อยแดดล่มลมตก อากาศสดใสลี่หลินหรานออกมาเดินเล่นกับสองชายหนุ่มรูปงามอันเป็จับตามองของดรุณีน้อยใหญ่ทั้งหลายแต่กลับชอบทำหน้าตายไม่ชวนมอง ไม่รู้สตรีเ่าั้หลงใหลไปได้อย่างไรน่าจะสายตาไม่ดีกันเป็แน่
คนหนึ่งเป็พี่ชายของนาง คุณชายใหญ่ลี่หลี่หมินและอีกคนเป็ดั่งพี่ชายของนางเช่นกัน นางเติบโตมาจำความได้ก็เห็นเขาแล้วและยามเล็กมักได้ยินว่านางติดเขามากกว่าพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก คนนั้นคือท่านชายหลงหยางเฉิน
ยามนี้ทั้งสองคนได้เข้าหน่วยกองรบ ไปเป็ทหารรักษาการที่ชายแดนนาน ๆ ทีจะกลับเมืองหลวงมาสักครั้ง
วันนี้นางจึงชวนพวกเขาออกมาเดินเล่นเหล่าสตรียามเดินผ่านล้วนแต่ชายตามองตาม ตาแทบไม่กะพริบ ชม้อยชม้ายชายตาให้และยังชอบทิ้งผ้าเช็ดหน้าตกตามพื้นไปทั่วจนแทบจะดูสกปรก แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากทั้งสองบุรุษ
“อะไรของเ้าฮึ เ้าหมูน้อย” หลงหยางเฉินหลี่ตามองเด็กน้อยแก่นแก้ว จอมพูดมากไม่เจอกันเพียงไม่นาน ยามนี้เริ่มกลายเป็ดรุณีน้อยเสียแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มแดงเืฝาด ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ ฉายเคล้าความงามเป็โฉมสะคราญในอนาคต
จนเขาและพี่ชายของนางต้องคอยทำหน้านิ่งจับตาโดยรอบ ส่งสายตาพิฆาตให้พวกบุรุษที่คอยมองเ้าตัวร่าเริง แจกรอยยิ้มเผื่อแผ่ไปทั่วอย่างเหนื่อยหน่าย
“ฮึ! ข้าไม่ใช่หมูนะ” ลี่หลินหรานทำเสียงในลำคอเถียงกลับอย่างไม่ยินยอม “ข้ารึ อุตส่าห์ชวนพวกท่านมาผ่อนคลาย ออกมาสนุกสนาน แต่ดูพวกท่าสิทำหน้าเหมือนปลาตาย”
นางกรอกตาขึ้นบน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกอดอกมองมาที่พวกเขา ปากเล็กนั่นเบะขึ้น อย่างน่ามันเขี้ยว
“ยิ้มอะ รู้จักไหมเ้าคะ”ลี่หรินหรานยกมือน้อยจิ้มลงมุมปากทั้งสองข้าง ยิ้มกว้าง ทำหน้าแป้นแล้นเลิกคิ้วเล็ก ๆ ขึ้น ทำตาโตใส่ “พวกท่านควรยิ้มบ้างนะเ้า” นางพูดใส่พวกเขาแล้วพึมพำเสียงเบา แต่พวกเขาก็ยังได้ยิน “ทำหน้าเป็มนุษย์น้ำแข็งไปได้”
ลี่หลี่หมินผลักหัวน้องสาวเบา ๆ “โอ้ย!” นางร้องเ็ปเกินจริงเสียงดังลั่น
“ให้มันน้อย ๆ หน่อย นี่...เ้าตัวยุ่ง่ที่พวกข้าไม่อยู่ เ้าออกมาเที่ยวบ่อยหรือไม่” ลี่หลี่หมินถามขึ้น
“ถามทำไม” ลี่หลินหรานทำท่าจะยี่ยวนใส่แต่เห็นสีหน้าคาดคั้นรอคำตอบของพี่ชาย นางทำท่านึกคิดแล้วตอบไป“ก็...อาทิตย์ละสองสามครั้งได้”
“ต่อไปออกมาเที่ยวเล่นให้มันน้อย ๆ หน่อย”ลี่หลี่หมินมองหน้าน้องสาวจริงจัง “แล้วก็ใส่ผ้าคลุมปิดหน้าไว้ด้วย”
“อะไรของท่านอะ”
“ข้าจะบอกท่านป้าจือรั่วให้ทำผ้าคลุมไว้ให้เ้า”
จือรั่วแม้จะเป็สาวรับใช้ของท่านแม่แต่เขาก็ให้ความเคารพและให้เกียรตินางประหนึ่งเป็ญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่งนางคอยช่วยงานท่านแม่และดูแลพวกเขาพี่น้องมาั้แ่ยามเล็ก แม้ท่านแม่จากไปแล้วแต่นางก็ยังไม่จากไปทั้งที่นางทำได้ นางเป็หญิงสูงอายุธรรมดาไม่มีสัญญาค้าทาสอะไรนางอยู่เพราะนางรักและเคารพท่านแม่ของพวกเขาตอนนี้ก็คอยอยู่ดูแลพวกเขาโดยเฉพาะเ้าตัวยุ่งที่มักชอบทำให้นางห่วงเป็ประจำ
“ไม่นะ ทำไมข้าต้องใส่ด้วย” ลี่หลินหรานยังคงไม่เข้าใจว่าหน้าตาของตัวเองนั้นงดงามเพียงไรจนพี่ชายหวงและอดเป็ห่วงไม่ได้
“ตามนั้นแหละแล้วข้าจะให้ท่านป้าคอยจับตาให้เ้าใส่ด้วย” ลี่หลี่หมินพูดอย่างไม่ยอมเช่นกัน แล้วเดินนำออกไป
ส่วนหลงหยางเฉินมองสองพี่น้องตีกัน มุมปากหนายกยิ้มส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในลำคอ จนลี่หลินหรานที่ได้ยินมองตาเขียวใส่ “ไปกันเถิด”หลงหยางเฉินไม่สะทกสะท้าน ดันหลังหมูน้อยให้เดินตามลี่หลี่หมินไป
“พวกท่านช่างน่าเบื่อ”
4K
