นี่ก็ผ่านมาได้ 1 สัปดาห์แล้วหลังจากที่ผมย้อนเวลากลับมาใน่ที่ผมอายุได้ 10 ขวบ ถ้าจะให้พูดถึงเื่ราวก่อนหน้านี้แล้วล่ะก็...
มันเริ่มต้นในตอนที่ผมถูกเรียกตัวเข้ากรม และได้พบกับ อัน เซจุน ตอนที่อยู่ในกรม ในตอนนั้นพวกเราสนิทกันมาก แต่ไอ้เ้า อัน เซจุน มันดันเป็เกย์นะสิ คุณได้ยินไม่ผิดหรอกมันเป็เกย์ แล้วก็ดันมีผู้ชาย 2 คนที่มาหลงรักมันจนโงหัวไม่ขึ้น
แต่ที่เลวร้ายที่สุดก็น่าจะเป็คนที่ชื่อ ชเว จุนยอง ล่ะมั้งถ้าจะให้เปรียบเทียบ ก็คงจะดูเหมือนตัวร้ายดี ๆ นี่ล่ะ ถ้าจะถามว่าผมตายยังไงนะหรอ? อืม...ก็ผมดันเข้าไปอยู่ในระหว่างายื้อยุดฉุดกระชากกันของพวกเขาทั้งสามคนนั่นแหละ
และผมที่ดูเหมือนจะไม่เข้าพวกที่สุด น่าจะเรียกว่าส่วนเกินล่ะมั้ง ผมแค่จะเข้าไปช่วยเ้า อัน เซจุน เท่านั้น ใครจะไปคิดล่ะว่า ชเว จุนยอง จะผลักผมจนกระเด็นตกเขา ในการฝึกเดือนสุดท้ายของพวกเรา
ผมยังจำั์ตาที่เบิกกว้างของ ชเว จุนยอง ได้เลย ใช่! ดูเหมือนว่าเขาจะใ แต่แววตาตื่นตระหนกของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยั์ตาที่สงบนิ่งและไม่แยแสสิ่งใด นั่นแหละคือสิ่งที่ผมจำได้เป็ครั้งสุดท้าย...
เอาเถอะ! ไหน ๆ ก็ได้ย้อนเวลากลับมาใน่ที่อายุ 10 ขวบ ก็ถือซะว่าผมคงต้องเริ่มต้นใหม่ ต่อจากนี้ผม คัง มินฮยอน จะไม่เข้าไปอยู่ในวงโคจรของพวกเกย์บ้านั่นแล้ว
เื่ทุกอย่างมันจะเริ่มขึ้นก็ต่อเมื่อผมถูกเรียกเข้ากรม ในระหว่างนี้ก็มาเตรียมพร้อมร่างกายให้แข็งแรงกันดีกว่า นึกแล้วก็ยังอดโมโหไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าผมจะถูกผลักจนตัวลอยตกเขาไปแบบโง่ ๆ แบบนั้นกัน
“ฮยอน ตื่นได้แล้ว” ยู ซอนฮวา นั่นแม่ของผมเอง แม่ของผมเป็สาวออฟฟิศปกติธรรมดา ส่วนพ่อของผม คัง จีฮวาน ก็เป็แค่พนักงานออฟฟิศเหมือนกับแม่ของผม ครอบครัวเราไม่ถึงกับว่ายากจน แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวย และที่สำคัญแม่และพ่อของผมรักผมมาก มากเสียจนตามใจผมทุกอย่าง
“ครับแม่...จะลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” เอาเป็ว่าตอนนี้เหมือนว่าผมจะใช้ประโยชน์จากเื่ราวในอนาคตที่จะเกิดขึ้นได้ไม่มากก็น้อย สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดั้แ่ที่ย้อนเวลากลับมาก็คือ การที่จะทำยังไงให้ครอบครัวของผมหาเงินให้ได้มากที่สุด
“ฮยอน รีบกินเร็ว ๆ เข้า ที่รัก วันนี้คุณมีประชุมเช้าไม่ใช่หรอคะ ฮยอนกินเสร็จแล้วใช่ไหมรีบขึ้นรถเร็ว” ยู ซอนฮวา เริ่มลนลาน
“แม่! ผมยังกินไม่อิ่มเลย...” คัง มินฮยอน บ่นพึมพำในปากของเขายังคงคาบขนมปังเอาไว้ และถูกแม่ของเขาลากขึ้นรถไปอย่างรีบร้อน
“ที่รัก...ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอกยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ” คัง จีฮวาน บอกภรรยาของเขา
“เรียบร้อยแล้วที่รัก...รีบไปกันเถอะ!”
พ่อกับแม่ของผมก็คงยังเป็เหมือนเดิมเหมือนกับชาติก่อน แต่เื่เลวร้ายมักจะเกิดขึ้นในตอนที่เรารู้สึกไว้วางใจมากที่สุด ตอนที่ผมอายุได้ 13 ปีพ่อของผมถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงินของบริษัท ่นั้นเป็่ขาลงของครอบครัวของผมเลยก็ว่าได้
พ่อกับแม่ทะเลาะกันแทบจะทุกวัน ซึ่งมันต่างจากตอนนี้มาก พ่อผิดหวังแล้วพังทลายลง และดื่มเหล้าหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนพลั้งมือทำร้ายแม่ของผม แน่นอนว่าเื่ต่อจากนี้มันจบลงตรงที่พวกเขาแยกทางกัน
เอาเป็ว่าผมต้องหาทางทำยังไงก็ได้ ให้พ่อของผมลาออกจากบริษัทแห่งนั้นให้ได้ และสิ่งที่เด็กอย่างผมสามารถทำได้ตอนนี้ก็คงจะมีแต่ การเสี่ยงโชคเท่านั้น หลังจากที่ใช้มันสมองเค้นเอาความทรงจำเมื่อตอนนั้น ผมก็พบว่ามันมีตัวเลขอยู่ทั้งหมด 3 ชุดด้วยกัน แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันคือตัวเลขชุดไหนกันแน่ ในเมื่อจำไม่ได้ก็ซื้อมันทั้งหมด 3 ชุดเลยก็แล้วกัน!
คัง มินฮยอน นับเงิน 5,000 วอน ที่อยู่ในมือของเขา เงินนี้เป็ค่าใช้จ่ายรายสัปดาห์ที่แม่ของผมให้ไว้ 5,000 วอน ถือว่าน้อยมากสำหรับผม ถ้าฐานะดีขึ้นมาหน่อยก็จะได้เงินต่อสัปดาห์ประมาณ 9,000 วอนถึง 10,000 วอน ต่อสัปดาห์ ถ้าจะให้เปรียบเทียบครอบครัวของผมก็คงอยู่ในระดับ 3 ถึง 4 เท่านั้น
“ฮยอน...ถึงแล้ว” ยู ซอนฮวา เรียกหลังจากที่มาถึงโรงเรียนประถม คัง มินฮยอน รีบเก็บเงินไว้ในกระเป๋ากางเกงของเขา
“ครับ”
“รีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นพ่อกับแม่จะมารับ” คัง มินฮยอน พยักหน้าไปมา
“มินฮยอน รีบมาเร็วเข้า” ฮัน โซมี ครูประจำชั้นของเขาเรียกแล้ว
“ครับ”
“เด็กดี วันนี้ทำไมพูดน้อยจัง” ฮัน โซมี มองเด็กน้อยตรงหน้า ด้วยความประหลาดใจปกติแล้ว คัง มินฮยอน เป็เด็กที่ร่าเริงสดใส แต่่ 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ไม่มีอะไรหรอกครับครู” คัง มินฮยอน ยิ้มแล้วเดินไปที่ห้องเรียนของเขา เขามองหาที่นั่งประจำตัวแล้วนั่งลง
“มินฮยอน เอาการบ้านมาให้ดูหน่อย!” อี กวังซอก! ไอ้คนน่ารำคาญ คัง มินฮยอน ไม่ชอบ อี กวังซอก สักเท่าไหร่เขาจำได้ว่า อี กวังซอก ชอบกลั่นแกล้งเขา แถมยังเป็หัวโจกในห้องเรียนนี้อีกต่างหาก แต่เมื่อมองดูมันในตอนนี้แล้วก็ไม่ได้ดูหน้าหวาดกลัวเหมือนตอนนั้นแล้ว
ดูท่าทางท้าวเอวที่น่าตลกของมันสิ ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขารู้สึกกลัวไอ้ อี กวังซอก ไปได้ยังไง “ไม่! ไปขอคนอื่นเถอะ” เขาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
“ทำไมไม่ได้!” อี กวังซอก แปลกใจเล็กน้อยปกติแค่เขาพูดแค่ไม่กี่คำ คัง มินฮยอน ก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว
คัง มินฮยอน มองเขาเล็กน้อย และไม่ได้สนใจท่าทางของ อี กวังซอก อีกต่อไป
“มินฮยอน!” อี กวังซอก กระชากคอเสื้อของ คัง มินฮยอน ด้วยความโกรธ
“นี่ ๆ กวังซอก ระวังครูเห็นแล้วจะโดนดุเอานะ”
“กวังซอก มันเริ่มแกล้ง มินฮยอน อีกแล้ว”
เพื่อน ๆ ในห้องต่างก็ยืนดูกันอยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม อี กวังซอก สักคนแน่นอนว่าพวกเขากลัว อี กวังซอก กันนะสิ
คัง มินฮยอน รู้สึกรำคาญมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงตอนนี้เขาจะอายุแค่ 10 ขวบ แต่อายุสมองของเขา 18 ปีแล้วนะ อีกอย่างเขายังเกือบผ่านการฝึกในกรมมาแล้ว คัง มินฮยอน บิดข้อมือของ อี กวังซอก อย่างแรง
“โอ๊ย!” อี กวังซอก รีบปล่อยมือของเขาที่กระชากคอเสื้อของ คัง มินฮยอน ออกหลังจากที่รู้สึกเจ็บที่ข้อมือ “ไอ้มินฮยอน!” อี กวังซอก ะโออกมาด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาแดงจัด และรู้สึกอับอายเป็อย่างมาก
“ไปให้พ้น!” คัง มินฮยอน ปลายตามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะจัดคอเสื้อที่ยับยู่ยี่ให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิม
“ทำอะไรกันนะ!” ฮัน โซมี มองเด็กทั้งสองคนแล้วถามขึ้น หลังจากที่เดินเข้ามาในห้อง ฮัน โซมี ก็เห็นพวกเขาทั้งสองคนกำลังทะเลาะกัน
“ครูครับ! มินฮยอน บิดข้อมือของผมครับ ครูครับผมเจ็บมากเลย มือผมต้องหักแน่ ๆ” อี กวังซอก ทนเจ็บไม่ไหวแล้ว เขาร้องไห้ออกมาพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาคุณครูของเขา
ฮัน โซมี รีบนั่งลงแล้วกอด อี กวังซอก เอาไว้และตรวจดูตรงข้อมือของเขา ตรงข้อมือของ อี กวังซอก มีร่องรอยปรากฏให้เห็น มันแดงช้ำจนน่ากลัว
“มินฮยอน ที่เพื่อนพูดจริงหรือเปล่า”
“ครับ” ไอ้คนน่ารำคาญ แค่บิดข้อมือแค่นี้ถึงกับร้องห่มร้องไห้ จะเป็จะตายซะแล้ว อี กวังซอก ไม่ได้น่ากลัวสำหรับ คัง มินฮยอน อีกต่อไป
“มินฮยอน ขอโทษเพื่อนเดี๋ยวนี้เลย ใช้กำลังกับเพื่อนแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” ฮัน โซมี ดุ คัง มินฮยอน
“ไม่ครับ”
“มินฮยอน ถ้าไม่ขอโทษเพื่อนครูจะเรียกผู้ปกครองนะ”
“ครับ”
“อึก! ครูครับผมเจ็บ” อี กวังซอก เริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ จน ฮัน โซมี ต้องรีบพาเขาไปห้องพยาบาล
4K
