⚔️ บทที่ 14 : คืนที่ไร้เสียงนก
ค่ำคืนนี้ในป่ากรีนโกลว์ไม่เหมือนคืนใด ความเงียบเข้าครอบงำจนแทบไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าขยับ เสียงใบไม้ที่ไหวด้วยลมยังฟังดูหนักอึ้งเกินกว่าจะเป็เพียงธรรมชาติ ไครอสในวัยเพียงเจ็ดขวบ นั่งกอดเข่าข้างกองไฟ ดวงตาสีเงินที่เคยทอประกายสดใสในยามเล่นซุกซนกลับมืดหม่นด้วยความหวาดกลัว มือเล็กที่จับดาบเก่าไว้ยังสั่นไม่หยุด
เขาเงยหน้ามองอัครอส ผู้เฒ่าที่เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเขาในตอนนี้ ร่างชรานั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อมองไปยังความมืดที่แผ่คลุมรอบด้าน “ท่านอัครอส…เขา—วาร์คัล—เขาเป็ใครกันแน่” น้ำเสียงเด็กชายสั่นเครือ “ทำไม…ทำไมถึง้าตัวข้าด้วย”
อัครอสไม่ได้ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แสงไฟสะท้อนในร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าชรา “เพราะเ้า…ไม่ใช่เด็กธรรมดา” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเ็ป
ไครอสเบิกตากว้าง “แล้วข้าเป็ใครกันแน่…?”
ความเงียบกินเวลานานเกินไป จนเสียงกองไฟแตกดัง เปรี๊ยะ ฟังเหมือนคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน ผู้เฒ่าเอื้อมมือสั่น ๆ มาลูบหัวเด็กชายเบา ๆ “เมื่อถึงเวลา เ้าจะได้รู้” เขาหยุด ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่แ่จนแทบเป็กระซิบ “แต่คืนนี้…เ้าก็ยังเป็เพียงเด็กที่้าที่พักพิงอยู่ดี”
ไครอสก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนดาบเก่า เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ดังในลำคอ ความเงียบรอบตัวเหมือนกดดันให้หัวใจเล็ก ๆ เต้นช้าลงเรื่อย ๆ
คืนนั้น ทั้งป่าเงียบเกินกว่าจะมีเสียงนกสักตัว มันเหมือนโลกกำลังกลั้นหายใจ รอคอยสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป
260
