ท้องฟ้ามืดมนเกล็ดนำแข็งสีขาวโดยปลายลงมาทับถมบนตัวหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าบนพื้นที่เย็นระเยือกทำให้หญิงสาวสั่นไปทั้งตัว
"ฮูหยินใหญ่ยกโทษให้ิเย่วสักครั้งเถอะเ้าค่ะ"
ฮูหยินไม่สนคำที่คนตรงหน้าพูดสักนิด
"ท่านพี่โปรดให้ิเย่วลุกขึ้นเถิดหิมะโปรยปรายมากกว่าหญิงสาวคนนึงจะทนไหว"
"ใช่ท่านแม่ิเยว่เป็เพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ นางจะทนความหนาวได้อย่างไร"
"ใช่ท่านน้าโปรดถอนคำสั่งเถอะเ้าค่ะ"
"จวนนี้เป็อะไรกันหมด มีแต่คนขอความเห็นใจแทนนางตัวดีเ้าก็เช่นกันฟู่หรงนางรังแกน้องสาวเ้านะยังมาแก้ตัวให้นายอีก"
"พวกนางคือน้องสาวทั้งสองของข้าเช่นกันท่านแม่"
"เ้าไปนำหนูรองเข้ามาในบ้าน"
"ท่านพี่"
"พอได้แล้วฮูหยินใหญ่ ข้าไม่อยากเห็นใครมาตายในบ้านแค่นี้ก็วุ่นวายพอแล้วคงสมใจเ้าแล้วสินะ"
"ชิ ถ้ามีวันหลังถ้าไม่ปล่อยไว้แน่"
"รับรองว่าไม่มีวันต่อไปข้าจะสั่งสอนนางให้ดีขอบคุณท่านพี่ฮูหยินใหญ่"
"ท่านน้าลุกขึ้นเถิดหลังท่านไม่ค่อยดีเดี๋ยวข้าช่วยพยุง"
"ขอบใจมากคุณชายใหญ่"
"เรียกข้า ฟู่เฉิงหรืออาเฉิงเถิดเรียกคุณชายใหญ่ดูเหมือนห่างเหินยังไงเราก็เป็ครอบครัวเดียวกัน"
"ถ่างลี่ไปนำนายเ้าเข้าบ้าน"
"เ้าค่ะฮูหยินรอง"
"ฉางอัน แม่เตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งเื่ของิเยว่ มันจะทำให้เ้าเจ็บตัวไปด้วย"
"ใช่ฉางอันนางสนิทกับิเยว่มากจนไม่รู้อะไรผิดอะไรถูก"
"ฉางอ้ายมันจะเกินไปละนะ"
"พอๆ กลับเรือนเรา"
ไม่นานสาวใช้ก็พยุงร่างของหญิงสาวเข้ามาบนล่างหญิงสาวปกคลุมด้วยเป็ดสีขาวเต็มไปหมดพร้อมกับตัวยืนหนาวสั่น
"ถ่างลี่ พาคุณหนูรองไปแช่น้ำอุ่นจะสั่งให้คนต้มยาให้นั่งดื่มเสีย"
"เ้าค่ะ"
ผ่านมาหลายวันิเยว่ก็มีอาการดีขึ้นเกือบหายเป็ปกติแต่ก็ยังมีไอเจ็บคออยู่บ้างแต่เป็หน้าที่เธอทุกวันพี่ต้องไปเดินไปซื้อของที่ตลาดกับสาวใช้สนิทของตน ภายในตลาดคนเดินขวักไขว่จะไปซื้อของทั้งร้านอาหารเสื้อผ้าแพรพรรณของเล่นซื้อผักผลไม้มีให้เลือกมากหน้าลายตาจนคนซื้อเลือกไม่ถูก ิเยว่เป็ครั้งแรกที่เดินออกมาจ่ายตลาดหลังจะเกิดเหตุการณ์เมื่อไม่นานมานี้
"ท่านเดินไหวไหมเ้าคะคุณหนู"
"ข้าแค่เป็ไข้ข้าไม่ได้พิการข้าเดินไหว"
"แต่หน้าท่านยังซีดอยู่เลยนะเ้าคะ ถ่างลี่เราไปนั่งพักที่โรงน้ำชาดีหรือไม่"
"เรารีบซื้อของของที่เราต้องใช้เถอะ มีหวังกลับช้าโดนเล่นงานอีกหรอ"
"จริงด้วยเ้าค่ะพวกนางยิ่งจ้องเล่นงานคุณหนูกับฮูหยินรองอยู่ด้วย"
ไม่ทันจะก้าวเท้าิเย่วเดินถอยหลังไปชนคนๆ หนึ่งถึงกับสะดุ้ง
"ขอโทษเ้าค่ะ"
คนบ้าอะไรหน้าตาราวหญิงสาวแต่ร่างกายกำยำชายหนุ่มแรกรุ่นดูรวมๆ ดูดีทีเดียวคาดว่าคงจะเป็ลูกขุนนางที่บ้านอยู่แถวนี้ ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะทำงานในวังหลวงเป็แน่เพราะเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ไม่น่าลูกขุนนางธรรมดาจะใส่ได้
"เอาเถอะข้าไม่เป็อะไรแล้วเ้าล่ะเป็อะไรหรือไม่"
"ข้าไม่เป็ไรเช่นกัน"
ลี่จวิน ฮ่องเต้หนุ่มมากความสามารถทั้งหน้าตารูปลักษณ์ฐานันดรศักดิ์ในราชสำนักแต่วันนี้เขาสวมชุดขันทีปลอมตัวแอบมาดูความเรียบร้อยและความเป็อยู่ของประชาชนแต่เขาต้องสะดุดเมื่อมีหญิงสาวเดินชนโดยไม่ได้ตั้งใจพอเขาเห็นก็ต้องตะลึงในความงามที่เขาเห็นครั้งแรก ผิวกายนางขาวอย่างเกล็ดหิมะไปหน้าทรงผมจัดส่งอย่างเป็สัดส่วนเหมาะกับใบหน้าและการแต่งกาย
"ข้าขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ชุดท่านเปื้อน"
"ไม่เป็ไรแค่นี้ไม่มีปัญหาสำหรับเรา"
"ดูท่าทางของท่านคงจะทำงานในวัง"
"เออ ใช่ค่ะทำงานในวัง"
"แล้วท่านมาทำอะไรแถวนี้รึเ้าคะ"
"ข้ามาหาซื้อของนิดหน่อยน่ะ"
"อ๋อเช่นนี้นี่เอง งั้นข้าก็ขอตัวก่อนคนของข้าคงคอยนานแล้ว"
"เดี๋ยวสิถ้ายังไม่รู้ชื่อเ้าเลย"
"ข้าไม่มีเวลาแล้วก็ต้องกลับด่วนก่อน หากข้ามีโอกาสคงจะได้เจอท่านอีกเป็แน่"
"ข้าก็หวังเช่นนั้น"
ไม่นานก็เดินมาหยุดตรงหน้าสาวใช้
"ไปไหนมาเ้าคะคุณหนู"
"พอดีข้าคุยกับคนๆ นึง"
"ผู้ใดกันเ้าคะ"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"ไม่รู้จักกันแล้วไปคุยได้อย่างไรเ้าคะ"
"ก็เมื่อกี้ข้าเดินไปชนเขาล่ะสิ "
"เอาเถอะเ้าค่ะตอนนี้ถ่างลี่ซื้อของครบหมดแล้ว ถ่างลี่ว่ารีบกลับกันเถอะเ้าค่ะ"
"อื้มไปสิ"
………………………………………………………….
ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ประดับด้วยสีทองทั้งหลังการตกแต่งด้วยเพชรพลอยเปล่งประกายสวยงามไปหมดและในโต๊ะขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บุคคลที่กำลังนั่งเหม่อลอยยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว
"ฝ่าา แม่ทัพซูขอเข้าพบพะยะค่ะ"
"ให้เข้ามา"
"ถวายบังคมฝ่าา"
"ตามสบายเถอะ"
"พะยะค่ะ"
"ได้รับรายงานของเ้าแล้วเ้าทำดีมากข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม"
"ขอบพระทัยฝ่าา"
"เื่ฏทางชายแดนเป็อย่างเช่นไร"
"ตอนนี้สงบมากแล้วก็อยากค่ะกระหม่อมเฝ้าเหตุการณ์จัดเรียบร้อยแล้วพะยะค่ะโปรดวางใจฝ่าพระบาท"
"มีเ้าข้าก็วางใจแม่ทัพซู"
"ที่บ้านเ้าของจะดีใจสินะที่เ้ากลับมาได้หลังจากบ้านไปอยู่ชายแดนมาเสียตั้งนาน"
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกพะยะค่ะ"
"คงโดยเฉพาะท่านเสนาบดีซูมั้งคงจะภูมิใจในตัวบุตรชายอย่างท่านเป็อย่างมาก"
"พระองค์ทรงชมกระหม่อมมากไปแล้วพะยะค่ะ"
"ไม่มากไปหรอกเพราะเป็ความสามารถของเ้าถ้าไม่ให้ข้าคลายกังวลไปตั้งเยอะ เอาเป็ว่าถ้าจะให้รางวัลแก่เ้า"
"ขอบพระทัยฝ่าากระหม่อมขอตัวก่อน"
"ทูลฝ่าา"
"มีอะไรอีกหลี่ซือกงกง"
"กำหนดการคัดเลือกนางกำนัลพะยะค่ะ"
"กำหนดการคัดเลือกนางกำนัลรึ"
"พะยะค่ะ"
"ทำไมปีนี้มาไวซะจริงๆ "
"ปีนี้ฮองเฮาอยากจะเลื่อนกำหนดให้ไวขึ้นพะยะค่ะ"
"อย่างนั้นรึ"
"พระนางบอกว่าจะได้มีคนมารับใช้ให้ฝ่าามากไงขึ้นพะยะค่ะ"
"ที่จริงข้าก็ไม่ว่าอะไรนะทำตามที่ฮ่องเฮาว่าเถอะ"
"พะยะค่ะฝ่าา"
ข้าจะมีโอกาสได้เจอแม่นางที่เจอในตลาดนั่นอีกไหมนะ
……………………………………………………………………………………….
"ท่านแม่ถ้ากลับมาแล้ว"
"อ้าวฟู่เฉิงกลับมาแล้วหรอลูก นั้นพาใครมาด้วยน่ะ"
"คารวะท่านอาหญิง จิงเหอขอรับ"
"จิงเหอหรอกรึ ไม่เจอเสียตั้งนานอาจำเ้าไม่ได้เสียแล้ว"
"ไม่แปลกที่ท่านอาจะจำไม่ได้เพราะข้าไม่ได้กลับมาวังหลวงเสียตั้งนาน"
"ต้องไปทำอะไรมาล่ะถึงพึ่งได้กลับวังหลวง"
"ข้าตามท่านพ่อไปค้าขายที่เมืองร่างนู่นขอรับครั้งนี้ มีโอกาสได้ย้ายกลับมาวังหลวง"
" แล้วท่านพ่อของเ้าเป็อย่างไรบ้าง"
"ท่านสบายดีขอรับท่านอาหญิง"
"นั่นฟู่หรงมาพอดีเลยมาทักทายพี่เข้าหน่อยสิลูก"
"ไม่ได้เจอเสียตั้งนานโตขึ้นเป็สาวสวยซะแล้ว"
"ท่านชมข้าเกินไปเสียแล้วถ้าไม่ได้สวยขนาดนั้น"
"ข้าพูดตามที่ข้าเห็น"
"ลูกจำพี่เหอเพื่อนของพี่เ้าได้หรือไม่"
"พี่จิงเหอ หรอเ้าคะ"
"ใช่ "
"ข้าไม่ได้เจอท่านพี่เหอเสียตั้งนานก็ต้องขอโทษที่เสียมารยาทกับท่าน"
"เ้าจะมาขอโทษข้าทำไมในเมื่อเ้าไม่ได้เสียมารยาทกับข้า"
"งั้นพวกเ้าก็คุยกันไปก่อนเดี๋ยวอาจะให้คุณนำของว่างเอามาให้พวกเ้า"
"ข้าว่าเราไปนั่งคุยกันที่ศาลากลางน้ำกันเถอะ"
"อย่างนั้นก็ได้ไม่ได้มาเสียตั้งนานมีเื่ให้คุยตั้งเยอะ"
ไม่นานของว่างก็เอามาจัดเสิร์ฟให้แก่คนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
"ิเยว่ มานั่งด้วยกันสิ"
"ไม่ดีกว่าพี่ฟู่เฉิง ถ้ามีงานให้ต้องทำเยอะไม่รบกวนพวกท่านจะดีกว่า"
"รบกวนอะไรกันเ้าก็น้องของพี่คนนึงนะ"
"แม่นางผู้นี้คือ.."
"เ้าจำไม่ได้รึ นี่น้องรองของข้าเอง ิเยว่"
"ิเยว่คงจะเป็เพราะตอนนั้นนางเด็กมากจนข้าจำไม่ได้นางก็คงจำข้าไม่ได้หรอก"
"งั้นข้าขอตัวก่อน"
"เดี๋ยวก่อนสิิเยว่"
"ปล่อยนางไปทำงานของนางเถอะ"
"เ้านี้ก็เสียจริงๆ ิเยว่ก็น้องของเ้านะ"
"ข้าไม่รับนางเป็น้องหรอกเชิญเป็น้องสาวที่แสนดีของท่านไปเถอะ"
……………………………………………………………………………………….
กลางห้องโถงใหญ่ตระกูลซู
เ้าของจวนเรียกประชุมคนในบ้านให้มาพร้อมหน้าพร้อมตา
"ท่านพี่มีเื่อะไรหรือเปล่าถึงได้เรียกมากันครบขนาดนี้"
"ฝ่าามีคำสั่งให้แต่ละจวนส่งลูกสาวเข้าคัดเลือกเป็นางกำนัลในวังหลวง"
"คำสั่งนี้เพิ่งออกหรือเ้าคะท่านพี่"
"ใช่"
"แล้วท่านจะส่งใครไป"
"ข้าไม่ไปท่านแม่ ข้าไม่อยากเป็คนรับใช้ในวัง"
"เ้าล่ะฉางอัน ฉางอ้าย"
"พวกข้าก็ไม่อยากไป"
"ตอนนี้ก็คงจะเหลือิเยว่สินะ"
"ข้างั้นรึ"
"ใช่เ้านั่นแหละต้องไป"
"ข้าไม่ไป"
"ใยเ้าไม่ไป"
"ท่านพ่อ ถ้าข้าไปใครจะดูแลท่านแม่เล่า"
"เ้าเห็นข้าไม่ดูแลแม่เ้าหรือนางก็เป็ภรรยาข้าคนหนึ่งเหมือนกันข้าจะปล่อยนางลำบากได้อย่างไร"
"ข้าไม่ได้หมายถึงเช่นนั้นท่านพ่อ"
"เอาเป็ว่าเห็นแก่ข้าเข้าร่วมคัดเลือกเป็นางกำนัลเถอะส่วนแม่เ้าเ้าไม่ต้องห่วงข้าจะดูแลนางให้ดี"
"จะร่วมเข้าคัดเลือกงานกำนัล"
"งานพวกรับใช้เหมาะกับเ้าแล้วนิิเยว่"
"ฟู่หรงใยเ้าพูดเช่นนั้น "
"ก็มันจริงนี่นางชอบทำเหมือนคนใช้มากกว่าเป็คุณหนูรองซะอีก"
"ฟู่หรง ฟู่เฉิง พวกเ้าเลิกเถียงกันได้แล้วเอาเป็ว่าลูกตอบตกลงแล้วใช่ไหมิเยว่"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
"เ้าก็เตรียมตัวให้ดีอีก 2-3 วันจะมีคนมารับ"
"เ้าค่ะ"
1K
