หนึ่งเดือนต่อมาภายในมิติจี้หยก
เยว่ช่างม่านค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ นางกะพริบตาถี่ๆ หลายครั้งเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงภายในเรือน
"คุณหนู ตื่นแล้วหรือเ้าคะ" ลี่ฟางในร่างมนุษย์เอ่ยแย้มยิ้มสดใส
"อะ อืม เ้ากลับเป็มนุษย์แล้วหรือ" เยว่ช่างม่านถามด้วยความงัวเงียก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นนั่ง
"เ้าค่ะ คุณหนูอาบน้ำเลยหรือไม่เ้าคะ" ลี่ฟางเสนออย่างกระตือรือร้นนางดีใจอย่างมากที่เยว่ช่างม่านตื่นจากการหลับใหลเสียที
"ก็ดี ข้าหลับไปนานเพียงใดกัน"เยว่ช่างม่านถามพลางเดินไปยังห้องอาบน้ำ
"ราวหนึ่งเดือนได้เ้าค่ะ" ลี่ฟางเอ่ยบอกก่อนจะนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาเตรียมไว้ให้
"จริงหรือ เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกหิวเลย" เยว่ช่างม่านถามด้วยความสงสัยหากนางนอนไปนานถึงหนึ่งเดือนจริงๆ เช่นนั้นร่างกายของนางยังจะสามารถอยู่ได้อีกหรือ
"ตามหลักแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์อย่างเราไม่ค่อยเน้นกายหยาบมากนักเ้าค่ะขอเพียงพลังลมปราณของเรามากพอ เราก็จะสามารถจำศีลได้นานนับเป็ปีๆ หรือไม่ก็หลายร้อยปีเลยเ้าค่ะ” ลี่ฟางเอ่ย
“เช่นนั้นก็ดีไม่หิวเลยก็ดีเหมือนกัน” เยว่ช่างม่านเอ่ย
“อย่างไรเราก็ยังจะรู้สึกหิวอยู่เ้าค่ะแต่ผู้ฝึกตนจะหิวก็ต่อเมื่อใช้พลังลมปราณไปเยอะเ้าค่ะ"หลงลี่ฟางอธิบายอย่างคล่องแคล่ว ด้วยอายุกว่าเก้าพันปีนางนั้นนับว่าเป็ยิ่งกว่าย่าทวดของคุณหนูแน่นอน
"จริงหรือ ดีจัง ลี่ฟาง ข้ารู้สึกร่างกายเบาขึ้นมากราวกับเหาะเหินได้ทุกเมื่อเลย ทั้งสายตายังดีขึ้นอีกด้วย" เยว่ช่างม่านเอ่ยก่อนจะเดินลงแช่กายในน้ำอุ่น
"ที่คุณหนูรู้สึกดังนั้นเป็เพราะตอนนี้คุณหนูอยู่ระดับก่อเกิดขั้นต้นแล้วเ้าค่ะ"หลงลี่ฟางบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แววตาของนางหม่นแสงลงถนัดตานึกอย่างเสียดายยิ่ง
'หากคุณหนูได้เติบโตดังเช่นคนปกติทั่วไปในอาณาจักรม่านดาราป่านนี้คงระดับปรมาจารย์แล้วกระมัง' ลี่ฟางได้แต่คิด
เยว่ช่างม่านได้ยินดังนั้นก็ชะงักงันไป'แปลกจริง ผู้ฝึกยุทธ์ต้องเริ่มจากขั้นแรกเริ่มก่อนมิใช่หรือข้านี่ช่างโชคดีจัง' นางยิ้มให้กับตนเอง
ทวีปใต้กาลอาณาจักรปฐีเร้นลับ
จวนอัครมหาเสนาบดีกู้แคว้นเจียง
"เสี่ยวซี ที่เ้าพูดมา จะจริง จริงหรือ" กู้ฮูหยินกำห่อยาในมือแน่นร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ดวงตาพร่าเลือนเต็มไปด้วยหยาดน้ำใส จดจ้องมองเสี่ยวซีนางร่ำไห้ออกมาอย่างยากระงับอารมณ์ได้อีกต่อไป
"ฮูหยิน ตะตอน ตอนแรก บะบ่าว บ่าวก็ไม่แน่ใจเ้าค่ะ แต่หลายวันก่อนบ่าวนำยาไปตรวจแล้ว ยาที่คุณหนูใหญ่ให้แม่นมเผิงซี ปะเป็เป็ยาพิษสลายห้าธาตุจริงๆ เ้าค่ะ ฮึก ฮึก ฮือออ ฮะ ฮูหยิน บ่าวติดตามฮูหยินมานานไหนเลยจะกล้าโป้ปดเ้าคะ ฮือออ" เสี่ยวซีร่ำไห้คุกเข่าอยู่กับพื้นรายงานเื่ที่สืบรู้อย่างตะกุกตะกักน้ำเสียงสั่นเครือความอำมหิตเืเย็นของคุณหนูกู้เหลียนหลิน ทำให้เสี่ยวซีหวาดกลัวแล้วจริงๆ
"แล้วเผิงซี นางเป็อย่างไรบ้าง นางรู้เื่นี้หรือไม่"กู้ฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ดวงตาของนางคลอรื้นด้วยหยาดน้ำใส
"ยังเ้าค่ะ บ่าวยังไม่ได้บอกกับนาง ตะแต่แต่บ่าวได้ยินว่าคุณหนูจะกลับมาวันพรุ่งนี้ บะบ่าว ฮืออ ฮูหยินบ่าวไม่รู้จะทำอย่างไรดี ฮูหยิน บ่าวกลัวเ้าค่ะ" เสี่ยวซีปล่อยโฮออกมา
นางจนปัญญาแล้วจริงๆผู้ที่หมายเอาชีวิตแม่นมเผิงซี หาใช่มีเพียงฮูหยินรองหยูฟางซินแต่ยังมีคุณหนูใหญ่ด้วยเช่นนี้อีก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสี่ยวซีนึกคิดสับสนไปหมด
"ไม่เป็ไร เื่นี้ข้าจะจัดการเอง เ้าช่วยไปเตรียมห้องลูกข้าก่อนทำให้เรียบร้อยล่ะ" กู้ฮูหยินกำชับ นางเร่งฝีเท้าตรงไปยังหลังจวนด้วยใจที่เต้นสั่นระรัว
เมื่อมาถึงหน้าห้องของแม่นมเผิงซีกู้ฮูหยินทำใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
"เผิงซี เ้าเป็อย่างไรบ้างดีขึ้นบ้างหรือไม่" กู้ฮูหยินลากเก้าอี้มาใกล้ๆเตียง นั่งลงข้างแม่นมเผิงซีที่นอนอยู่บนเตียง
"ฮูหยิน บ่าวดีขึ้นมาก ลำบากฮูหยินแล้วเ้าค่ะ"แม่นมเผิงซีกล่าวด้วยความเกรงใจ
"เช่นนั้นหรือ ดีแล้วล่ะ" กู้ฮูหยินดึงมือแม่นมเผิงซีมากุมไว้แน่น
"ฮูหยิน ท่าน มีอะไรหรือไม่เ้าคะ" แม่นมเผิงซีถามด้วยความสงสัยด้วยวันนี้กู้ฮูหยินท่าทางแปลกพิกล
"เผิงซี ไม่ปิดบังเ้า นางรู้เื่นั้นแล้ว"กู้ฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนหยาดน้ำตาจะไหลหยดเป็สาย
"ฮะฮู ฮูหยิน ท่านพูดว่าอะไรนะเ้าคะ" แม่นมเผิงซีถามเสียงสั่นใจเต้นสั่นระรัวอย่างตื่นตระหนก สองมือกุมเข้าหากันแน่นอย่างมิรู้ตัว
"หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ นางรู้แล้วว่าเ้าเป็แม่ของนางมิใช่ข้า ฮึก ฮึกฮืออ เผิงซี ข้าผิดเอง เป็ข้าที่ผิดเอง ข้าทำร้ายเ้าเอง ฮืออออ"กู้ฮูหยินร่ำไห้สะอึกสะอื้น น้ำมูกน้ำตาไหลเป็ทางยาว
"ฮะฮู ฮูหยิน" แม่นมเผิงซีใจนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดออกมาได้อีก
"เผิงซี คืนนี้ข้าจะให้เสี่ยวซีพาเ้าหนีไป เ้าต้องไปกับเสี่ยวซีนะ"กู้ฮูหยินสั่งการอย่างเด็ดขาด
"ฮูหยิน ทะทำ ทำไมเ้าคะ บ่าวไม่อยากไปอย่างน้อยให้บ่าวได้อยู่เห็นนางเติบใหญ่ เพียงเท่านี้บ่าวก็พอใจแล้ว"แม่นมเผิงซีต่อรองอย่างลนลาน แม้นางอยากจะร่ำไห้ออกมาเพียงใด แต่ก็ไร้น้ำตาสองมือปะป่ายไปทั่ว พยายามควานหากู้ฮูหยิน ด้วยนางถูกควักดวงตาออกยามนี้มองไม่เห็นสิ่งใดแล้ว
"ไม่ได้! เผิงซี เ้าไปเสีย อย่าลืมว่านางเป็ลูกของข้าแล้วหาใช่ลูกเ้าอีกต่อไป" กู้ฮูหยินกำชับเสียงเย็น ก่อนจะหุนหันรีบออกจากห้องไป
ร่างแบบบางเดินอย่างใจลอยก่อนกู้ฮูหยินจะทรุดกายลงยังต้นไม้ใหญ่ข้างทางเดิน เส้นที่ไปยังเรือนของนางกู้ฮูหยินร้องไห้ออกมาอย่างปวดร้าว เจ็บใจเป็ที่สุด
'เผิงซีข้าจางเหมยฮวา ต่อให้ตายอีกหมื่นครั้ง ก็คงไม่สามารถล้างความผิดที่ทำต่อเ้าได้เลยข้าขอโทษ หากเ้ารู้ว่า ลูกของเ้าคิดสังหารเ้า นางไม่ได้ยินดีที่มีเ้าเป็แม่เ้าจะทำเช่นไรกันเผิงซี' กู้ฮูหยินได้แต่คิดพลางสะอื้นอย่างหมดรูป
สิบเจ็ดปีก่อนเรือนใหญ่สกุลกู้
ในปีนั้นจางเหมยฮวาได้ให้กำเนิดบุตรสาวนางหนึ่ง ไล่เลี่ยกันกับเผิงซีทว่าเผิงซีได้ให้กำเนิดก่อน
'เผิงซีฮือ ละลูก ลูกข้า จู่ๆ ก็ไม่หายใจ'
กู้ฮูหยินเอ่ยกับแม่นมคนสนิทที่เพิ่งคลอดบุตรได้เพียงไม่กี่วัน เผิงซีก็ต้องจากสกุลจางติดตามมาให้นมลูกของนางที่จวนสกุลกู้ เพราะตัวนางใกล้คลอดแล้วเช่นกัน
'อะไรนะเ้าคะฮูหยิน บะบ่าว บ่าว ทำอย่างไรดีเ้าคะ'
เผิงซีเอ่ยอย่างลนลานมือที่กำลังเก็บกวาดห้อง ที่เพิ่งเสร็จจากการใช้ทำคลอดเมื่อครู่ชะงักลงอย่างฉับพลัน เมื่อเห็นทารกหญิงตัวเย็นเฉียบในห่อผ้า
‘ทำอย่างไรดีอีกประเดี๋ยวข้างนอกต้องตามนายท่านมาแล้วแน่’ เผิงซีคิด
'ทำอย่างไรดีฮึก ฮึก ฮือออ คราวนี้สกุลจางจบสิ้นแล้ว ท่านพี่ต้องปลดข้าแน่เผิงซี ฮือออ' กู้ฮูหยินร่ำไห้ออกมาปริ่มจะขาดใจ
'ไม่เ้าค่ะนางยังไม่ตาย ลูกของฮูหยินยังไม่ตาย'
เผิงซีมิรอช้านางรีบผลักประตูห้องนอนของกู้ฮูหยิน ที่เชื่อมกับห้องของนางออกทันทีด้วยยามนี้นายหญิงใกล้คลอด นางจึงย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ ที่ติดกัน
เผิงซีรีบหยิบเอาห่อผ้าไหมที่ใช้เตรียมรับคุณหนูดึงออกมา ก่อนจะใช้ผ้าห่อลูกของนาง แล้วส่งให้กับกู้ฮูหยินแทนพวกนางเพิ่งมาอยู่ในจวนอัครมหาเสนาบดีกู้ หากไม่ทำเช่นนี้นายหญิงของนางคงยากจะมีที่ยืนได้อีก
เผิงซีประคองร่างบุตรสาวน้อยในอุ้งมือเทินขึ้นสูงส่งให้แก่กู้ฮูหยิน
'ฮูหยินคุณหนู ลูกของท่านอยู่ตรงนี้ ส่วนลูกของบ่าวนั้นได้ตายไปแล้วฮูหยินเข้าใจใช่ไหมเ้าคะ' เผิงซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดวงตาแดงก่ำ น้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย
'ผะเผิงซีตะแต่ ฮือออ'กู้ฮูหยินเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด นางปล่อยโฮออกมาด้วยความอึดอัดใจ
'ฮูหยินอีกสักครู่ ท่านหมอที่ไปรายงานนายท่านจะกลับมาแล้ว นายท่านก็จะตามมาดูคุณหนูด้วยท่านต้องเข้มแข็งนะเ้าคะ' เผิงซีรีบเปลี่ยนชุดให้นายหญิงก่อนจะทำความสะอาดห้องจนเรียบร้อย ก็พอดีกับประตูถูกเปิดออก
นึกถึงเื่ราวในอดีตคราวใดก็ให้รู้สึกเสียใจเป็อย่างยิ่ง กู้ฮูหยินหอบสะอื้นไห้ตัวโยน แววตาไร้คลื่นชีวิตสีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
"ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงนั่งร่ำไห้อยู่ตรงนี้เ้าคะ"
น้ำเสียงเย็นเยียบของบุตรสาวดังขึ้นทำให้กู้ฮูหยินตื่นจากภวังค์ทันที นางเงยหน้าจ้องมองบุตรสาวด้วยแววตาสับสนปนหวาดกลัว
"ละหลิน หลินเอ๋อร์ เ้ากลับพรุ่งนี้มิใช่หรือ เหตุใดจึงกลับมาก่อน"กู้ฮูหยินถดกายหนีด้วยความตื่นใ พลางถามบุตรสาว
"อีกหนึ่งเดือน จะมีการประลองเชื่อมไมตรีระหว่างแปดสำนักใหญ่ในเมืองเ้าค่ะท่านอาจารย์จึงให้ลูกได้กลับมาก่อนเพื่อจะได้เก็บตัวให้พร้อมประลองกับอีกเจ็ดสำนักเ้าค่ะ"กู้เหลียนหลินอธิบายเสียงเรียบ รอยยิ้มบางยังคงประดับบนใบหน้างามเป็เอกลักษณ์ไม่เปลี่ยน
"เช่นนั้นก็ดีแล้ว เ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ" กู้ฮูหยินปัดมือของบุตรสาวที่หมายจะช่วยพยุงนางลุกขึ้นออก ก่อนนางจะพยายามลุกขึ้นด้วยตนเอง
กู้เหลียนหลินมองมือขาวเนียนของตนเองที่ถูกมารดาปัดออกสีหน้าแปรเปลี่ยนโดยพลัน ดวงตาเรียวรีจ้องมองกู้ฮูหยิน แววตาแข็งกระด้างนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า
"ท่านแม่ ดูเหมือนท่านจะไม่ดีใจที่ข้ากลับมาเลยนะเ้าคะ"กู้เหลียนหลินเอ่ยเสียงเย็น แววตาหรี่เล็กมองมารดาอย่างจับพิรุธ
3K
